ProZ.com global directory of translation services
 The translation workplace
Ideas
KudoZ home » Bosnian to English » Linguistics

Što se bjeli u gori zelenoj? Al' su snjezi, al' su labudovi?

English translation: Vidite dole

Login or register (free and only takes a few minutes) to participate in this question.

You will also have access to many other tools and opportunities designed for those who have language-related jobs
(or are passionate about them). Participation is free and the site has a strict confidentiality policy.
22:33 Jun 3, 2004
Bosnian to English translations [PRO]
Social Sciences - Linguistics / Poetry
Bosnian term or phrase: Što se bjeli u gori zelenoj? Al' su snjezi, al' su labudovi?
ANTITEZA jest, sigurno/bezbeli ... Čija li je - neka reknu Slavisti!
Kako li ju u engleski prevesti ???

Zahvalan unaprijed ...

IZVORI ... dolje navedeni !
-------------------------------
REF:
http://glasnik.gracanica.net/arhiva/broj1/herman.htm

Narodna pjesma zabilježena u Gračanici prije više od sto godina nosi u sebi, pored ustaljenih strukturalnih elemenata, i izvjestan broj detalja koji se rjeđe susreću u narodnim pjesmama. Ono ŠTO bismo mogli nazvati zapletom je uobičajeno u šemi ostvarivanja djela ove vrste, kao i nastavak u kojem se uvode junaci prerušeni u anemične, prividno beznačajne likove.
----------------------------------------------------------------

http://www.saunalahti.fi/~pele2/hasanabo.html

HASANAGINICA

ŠTO se bjeli u gori zelenoj?
Al' su snjezi, al' su labudovi?
Da su snjezi, već bi okopnuli,
labudovi, već bi poletjeli;
nit' su snjezi, nit' su labudovi,
nego šator age Hasan-age:
on boluje u ranami ljutim.
Oblazi ga mater i sestrica,
a ljubovca od stida ne mogla.
Kad li mu je ranam' bolje bilo,
ter poruča vjernoj ljubi svojoj:
"Ne čekaj me u dvoru b'jelomu,
ni u dvoru, ni u rodu momu!"
Kad kaduna r'ječ razumjela,
još je jadna u toj misli stala,
jeka stade konja oko dvora,
i pobježe Hasanaginica,
da vrat lomi kuli niz pendžere.
Za njom trču dvi ćeri djevojke:
"Vrati nam se, mila majko naša,
nije ovo babo Hasan-aga,
već daidža, Pintorović beže!"
I vrati se Hasanaginica,
ter se vješa bratu oko vrata.
"Da, moj brate, velike sramote,
gdi me šalje od petero dice!"
Beže muči, ne govori ništa,
već se maša u džepe svione,
i vadi njoj knjigu oprošćenja,
da uzimlje potpuno vjenčanje,
da gre s njime majci uzatrage.
Kad kaduna knjigu proučila,
dva je sina u čelo ljubila,
a dv'je ćeri u rumena lica:
a s malahnim u bešici sinkom,
od'jeliti nikako se ne mogla,
već je bratac za ruke uzeo,
i jedva je sinkom rastavio,
ter je meće k sebi na konjica,
s njome grede dvoru bijelomu.
U rodu je malo vr'jeme stala,
malo vr'jeme, ni nedjelju dana,
dobra kada i od roda dobra,
dobru kadu prose sa svih strana,
da najveće imotski kadija.
Kaduna se bratu svomu moli:
"Ah, tako te ne želila, braco!
Nemoj mene davat za nikoga,
da ne puca jadno srce moje,
gledajući sirotice svoje!"
Ali beže ne hajaše ništa,
već nju daje imotskom kadiji.
Još kaduna bratu se moljaše,
da njoj piše listak, b'jele knjige,
da je šalje imotskom kadiji:
"Djevojka te l'jepo pozdravljaše,
a u knjizi l'jepo te moljaše,
kad pokupiš gospodu svatove,
dug polduvak nosi na djevojku,
kada bude agi mimo dvor,
nek' ne vidi sirotice svoje!"
Kad kadiji b'jela knjiga dođe,
gospodu je svate pokupio,
svate kupi, grede po djevojku.
Dobro svati došli po djevojke,
i zdravo se povratili s njome.
A kad bili agi mimo dvora,
dvi je ćerce s pendžera gledahu,
a dva sina prid nju izhođahu:
tere svojoj majci govorahu:
"Svrati nam se, mila majko naša,
da mi tebi užinati damo!"
Kad to čula Hasanaginica,
starišini svatov' govorila:
"Bogom brate, svatov' starišina,
ustavi mi konje uza dvora,
da darujem sirotice moje!"
Ustaviše konje uza dvora.
Svoju dicu l'jepo darovala:
svakom sinku nazve pozlaćene,
svakoj ćeri čohu do poljane;
a malomu u bešici sinku,
njemu šalje u bošči haljine.
A to gleda junak Hasan-aga,
ter dozivlje do dva sina svoja:
"Hod'te amo, sirotice moje,
kad se neće smilovati na vas,
majka vaša srca arđaskoga!"
Kad to čula Hasanaginica,
b'jelim licem u zemlju udrila,
uput se je s dušom rastavila,
od žalosti, gledajuć' sirota!
BUZOV
Croatia
Local time: 11:22
English translation:Vidite dole
Explanation:
Bez ikakve zelje i namere da zapodevam polemike i rasprave po nacionalnoj ili drugoj osnovi i da raspravljam sta je starije, kokoska ili jaje, kao i da li je ovo srpska, bosanska, ili necija treca narodna pesma, nudim sledeci tekst kao pomoc.

Pitali ste za ikavski. Kao sto znamo i koliko moze da se sazna i iz ovog teksta sa www.rastko.org, Vuk Karadzic i drugi skupljaci narodne poezije, prikupljali su pesme od
ulicnih pevaca i guslara. Jedan od njih pricao je ikavski. Mnogi sakupljaci isli su i u Dalmaciju.
To je sve bilo u doba ilirskog pokreta.
Mislim da prevod Hasanaginice na engleski moze da se nadje na internetu, samo treba biti uporan. Ako uspem da ga nadjem, dodacu dole link.

Pozdrav,
Tanja Abramovic

P.S. Kolege, necu odgovarati na nedobronamerne ili nacionalisticki obojene komentare, pa nema potrebe da pisete "disagree" ili "neutral". Hvala.

" V Skupljači srpskih narodnih pesama
Prvu, najlepšu i najveću zbirku srpskih narodnih pesama štampao je, u čitavom nizu svezaka, Vuk Stefanović Karadžić. Videli smo ranije da je i pre Vuka bilo skupljača narodnih pesama, da je nekoliko pesama bilo već štampano, ili bar zapisano, po raznim knjigama još u toku XVII i XVIII veka, da su nekolike rukopisne zbirke lirskog i epskog srpskog pesništva bile izrađene skoro punih sto godina pre Vukove. Treba dodati da je i u vreme Vukovo, i to pre no što je on i pomišljao na to skupljanje, nekoliko srpskih književnika bilo preduzelo taj posao, kako su umeli i mogli, ali sa malo uspeha; onaj koji je sa najviše oduševljenja to činio, bio je arhimandrit Lukian Mušicki, poznati pesnik slaveno-srpskih stihova, koji je još 1806. godine tražio u Karlovcima od Vuka i njegovih drugova (mladića iz naroda, koji su tu došli bili da uče školu) da mu napišu narodne pesme koje su im poznate. Vuk je tada imao u glavi dosta tih pesama, koje je u detinjstvu kod svoje kuće naučio, ali nije smeo ni jedne napisati i dati. Kako sam docnije priča, on je mislio da se učeni gospodin arhimandrit podsmeva njima, momčadima sa sela, koji su "po šumi kod svinja, kod koza i kod ovaca odrasli". Tek po svom dolasku u Beč, u jesen 1813. godine, Vuk je uvideo da je zapisivanje narodnih pesama jedna ozbiljna stvar, pa se i sam od tada ceo predao toj zadaći.

U taj posao Vuka su uputili novi njegovi prijatelji s kojima se upoznao u Beču, obrazovani književnici i naučnici srpski, slovenski i nemački. Oni su Vuku pokazali koliko se ceni prostonarodno pesništvo uopšte, i sa koliko se želje očekuje jedna zbirka srpskih pesama, o kojima se tada samo nešto malo znalo, onoliko koliko se o njima moglo naći u raznim knjigama, naročito u Fortisovu Putovanju u Dalmaciju. Još od sredine XVIII veka po celoj Evropi počeli su se književnici mnogo baviti istorijskim starinama, narodnim običajima i narodnim umotvorinama, svojim i stranim, u želji da se što bolje upoznaju sa narodnom prošlošću i narodnim osobinama, koje su do toga vremena bile veoma zanemarene i u nauci i u književnosti. Na sve strane prikupljane su stare povelje, stari rukopisi, stari zapisi, narodne pesme, narodna predanja, pa je bio došao red i na Srbe da se i među njima potraže ti spomenici i ta predanja. Ljudi koji su najviše učinili da upute Vuka na ta prikupljanja bili su slovenački naučnik Bartolomej Kopitar, koji je tada bio knjižničar Dvorske Biblioteke u Beču, i čuveni nemački naučnik Jakov Grim. Po njihovim savetima, ohrabren pohvalama njihovim, i mnogih učenih ljudi svega sveta, Vuk se odao značajnom radu koji je doneo slave i njemu i narodu njegovu.

Prvu svoju zbirku pesama Vuk je štampao u Beču 1814. godine. Ona se zove Mala prosto narodnja slaveno-serbska pjesnarica, štampana je starim pravopisom, i u njoj se nalaze svega sto lirskih i osam epskih pesama. Njih sve Vuk je zapisao po sećanju, i sve one bile su pesme koje je kao dete slušao u mestu svoga rođenja, u Tršiću. Videvši s kakvim su oduševljenjem Kopitar i drugi mu prijatelji dočekali njegov rukopis, Vuk se još pre štampanja te knjige uputi iz Beča u Srem, u nameri da tamo prikupi još pesama, za novu jednu zbirku. U Sremu je tada bilo mnogo begunaca iz Srbije, koji su se tu bili sklonili posle propasti 1813, i Vuk za kratko vreme skupi među njima potrebno gradivo, te iduće 1815. godine, naštampa u Beču i drugu svesku svoje pesmarice, veću i bogatiju od prve. Od tada pa do smrti Vuk je neumorno pribirao pesme iz naroda, bilo putujući lično, bilo preko mnogobrojnih prijatelja i dopisnika koje je imao u svima našim krajevima. Drugo, veliko izdanje Srpskih narodnih pjesama on je izdao u četiri knjige, u Lajpcigu i Beču, od 1823. do 1833. godine. Treće izdanje, još veće i bogatije, štampano je u Beču od 1841. do 1866, u šest knjiga. Četvrto, u koje su unete i mnoge pesme iz njegove književne zaostavštine, izdala je srpska država, od 1887. do 1902, u devet knjiga. Pored ovih izdanja, pojedine knjige, a naročito izbori iz pojedinih knjiga, štampane su i preštampavane mnogo puta, ćirilicom i latinicom, ne samo po svima glavnijim gradovima srpskih i hrvatskih krajeva, već i daleko od otadžbine, među srpskim ratnicima i invalidima po logorima afričkim i azijskim, među srpskim iseljenicima-radnicima po fabrikama i rudokopima američkim.

Kao skupljač narodnih pesama Vuk Karadžić ima velikih zasluga. Svojim dubokim poznavanjem narodnoga duha, svojim lepim ukusom u odabiranju, svojom predanošću i istrajnošću u poslu, on je uspeo da prikupi najbolju zbirku narodnih pesama ne samo kod Srba no i u celokupnom Slovenstvu...
Veliki broj skupljača, sledujući poglavito primeru Vukovu, preduzeo je da dopuni i nastavi znamenit rad njegov. Više od jedne stotine knjiga i knjižica, štampanih u toku poslednjeg veka, i sve do naših dana, hiljade strana i stubaca po časopisima i dnevnicima, mnoštvo još neštampanih rukopisa prikupljenih po naučnim društvima i ustanovama, prikazuju napore tih sledbenika Vukovih.

Najglavniji zbornici narodnih pesama posle Vukova, ovo su: Sime Milutinovića (Pjevanija crnogorska i hercegovačka, u dva izdanja, 1833. i 1837), Petra Petrovića Njegoša (Ogledalo srpsko, 1845, 1895. i 1905), Jukića i Martića, (Narodne pjesme bosanske i hercegovačke, 1858. i 1882), Bogoljuba Petranovića (Srpske narodne pjesme iz Bosne i Hercegovine, u tri knjige, 1867-1870), Valtazara Bogišića (Narodne pjesme iz starijih, najviše primorskih zapisa, bugarštice, 1878), Vuka Vrčevića (Srpske narodne pjesme, ženske, 1886), Koste Hermana (Narodne pjesme muhamedovaca u Bosni i Hrcegovini, dve knjige, 1888-1889), Matice Hrvatske (šest knjiga, 1896-1914). Mnogo pesama nalazi se i po raznim srpskim i hrvatskim časopisima, listovima i kalendarima, po putopisima, opisima pojedinih krajeva, i drugim sličnim knjigama.



VI Prevodioci srpskih narodnih pesama
Srpske narodne pesme prevodile su se mnogo na strane jezike: više no sva ostala dela srpske književnosti. One su veoma cenjene, i pohvale o njima čule su se od najvećih književnika evropskih. Kao što je ranije pomenuto, prva naša narodna pesma koja je prevedena na jedan strani jezik, bila je "Hasanaginica", u putopisu talijanskog opata Alberta Fortisa, 1774. Ta knjiga bila je ubrzo prevedena na nemački i francuski jezik, pa s njom i sama pesma, koja je na taj način postala poznata većem broju stranih čitalaca. Ona je u tim prevodima imala toliko uspeha da je najveći tadašnji pesnik, ne samo Nemačke već i cele Evrope, Gete, preveo u stihu tu "morlačku" (tj. srpsku) pesmu i štampao 1778. u zbirci Narodnih pesama koju je te godine izdao drugi vrlo poznati nemački pesnik Herder. Posle njega, veliki broj književnika drugih naroda prevodili su Hasanaginicu, tako da od nje danas postoji preko četrdeset stranih prevoda, među kojima nekoliko od veoma uglednih, pa čak i slavnih pisaca, kao što su: ser Valter Skot i Oen Meredit (engleski), Puškin (ruski), Šarl Nodje i Prosper Merime (francuski). Po Fortisovoj knjizi i nekim prevodima iz Kačićeva Razgovora ugodnog, još u XVIII veku znalo se da među Srbima postoji jedno zanimljivo narodno pesništvo, ali je pravo i potpuno znanje o njemu došlo tek po pojavi Vukovih knjiga.

Čim se pojavila prva Vukova pesmarica, već 1814. godine, javljaju se i velike pohvale srpskim pesmama, a uskoro, jedan za drugim, i prevodi njihovi. Oni se prvo javljaju u Nemačkoj, ne samo stoga što je u Nemačkoj bilo u to doba mnogo više interesovanja za strane književnosti no što ga je bilo ma u kojoj drugoj zemlji, već i stoga što su bečke veze Vukove bile upućene pre svega na nemačke naučnike i književnike. Jedan od najslavnijih Nemaca toga doba, Jakov Grim, štampao je prevode srpskih pesama, napisao nekoliko članaka o njima, učio srpski, preveo Vukovu Srpsku gramatiku, i oduševljeno pozdravljao narodno pesništvo srpsko. Stari Gete, pedeset godina posle svoga prepeva "Hasanaginice", opet se zanima srpskim narodnim pesništvom, štampa u svome časopisu nemačke prevode iz njega, piše o njemu, i ljubazno dočekuje Vuka u svome domu u Vajmaru. - Velikog je uspeha imala mlada spisateljica g-đica Tereza fon Jakob, koja je (pod imenom Talfi) izdala 1825. i 1826. godine dve velike sveske nemačkih prevoda izabranih pesama iz Vukove zbirke. - Na nemački jezik prevodili su srpske pesme još i mnogi drugi književnici: Vilhelm Gerhard, Eugen Veseli, Peter fon Gece, K. G. Herloszon, J. Vencig, Anastazius Grin, J. N. Fogl, L. A. Frankl, Sigfrid Kaper, Karl Greber i drugi. Svi nemački prevodioci prevodili su ove pesme u stihu, gotovo uvek u stihu srpskog originala.

U Francuskoj su se srpske narodne pesme takođe prevodile mnogo, pa imale i izvesnog uspeha u književnosti. Za vreme francuske vladavine u tzv. "ilirskim pokrajinama" i "ilirskoj kraljevini", koje je Napoleon bio stvorio i u koje su, od 1805. do 1813, bile ušle i izvesne srpske zemlje, Francuzi su se bili unekoliko upoznali sa Srbima, pa se tragovi toga poznanstva vide i u njihovoj književnosti. Šarl Nodje, mlad književnik koji će docnije steći ugleda, pošto je kao činovnik proveo neko vreme u Ljubljani, piše o "Ilirima" i njihovom pesništvu, prevodi iz njega, po talijanskim prevodima. Desetak godina posle njega (1827), isto tako mlad, docnije poznat pripovedač, Prosper Merime štampa jednu knjigu tobožnjih srpskih pesama, koja se zove Gusla, koju je sam sastavio (u prozi), ali za koju tvrdi da je "veran prevod" sa "ilirskoga" jezika; kako se knjiga pojavljuje baš u vreme kad se o srpskim pesmama piše na sve strane, mnogi se varaju i uzimaju je ozbiljno; jedina srpska pesma u njoj bila je Hasanaginica, u proznom prevodu. U isto vreme pojavljuju se i prevodi pravih srpskih pesama, od g-đe Belok, mnogi članci i beleške po časopisima, a u zimu 1831-1832, Klod Forijel, jedan od Francuza koji su u to doba najbolje poznavali razne strane narodne književnosti, drži na Francuskom Koležu predavanja o srpskom i novo-grčkom narodnom pesništvu. Godine 1834, g-đa Eliza Vojar štampa dve sveske srpkih pesama, prevedenih sa nemačkog prevoda Talfijeve, a šest godina docnije veliki poljski pesnik Adam Mickievič drži o srpskim pesmama nekoliko predavanja na Francuskom Koležu, sa uspehom koji nalazi odjeka širom sveta. - Na francuski su jezik prevodili naše pesme još Siprien Rober, baron Adolf dž Avril, Ogist Dozon, Ašil Milien, i mnogi drugi manje poznati. Skoro svi francuski prevodioci prevodili su te pesme u prozi, a ne u stihu.

Srpske narodne pesme imale su mnogo prevodilaca i u Engleskoj. Prvi je bio čuveni pesnik i romanopisac Valter Skot, koji je 1799. prepevao (po Geteu) Hasanaginicu, ali se taj njegov prevod zagubio. Godine 1826, zet njegov Džon Lokhart štampao je svoje prevode srpskih pesama u uglednom časopisu Tromesečnom pregledu. Iduće, 1827. godine, izašla je prva zbirka engleskih prevoda naših pesama od Džona Bauringa, i ona je imala znatnog uspeha. Bilo je još i drugih engleskih prevodilaca, od kojih su najpoznatiji: Oen Meredit (Edvard Robert lord Liton), koji je svoje dosta slobodne ali lepe i zanimljive prepeve štampao 1861. godine pod naslovom Serbski Pesme, g-đa Elodija Mijatović, profesor R. V. Siton-Vatson, i drugi. Gotovo svi engleski prevodi u stihu su, kao i nemački. "



--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 05:41:33 (GMT)
--------------------------------------------------

Nadjoh prevod na hrvatskom sajtu www.imotski.com/uk

\"Asanaginica\"


What yonder glimmer so white on the mountain

Glimmer so white where yon sycamores grow?

Is it wold swans around Vaga\'s fair fountain?

Or is it a wreath of the wintry snow?

Had it been snow glimmer white on the mountain,

By this it gad melted before the bright day,

Or had it been swans around Vaga\'s fair fountain

They gad stretched their broad pinions and sped them away

It is not swans around the fountain of Vaga,

It is not a wreath of the wintry snow,

But it is the gay tents of the fierce Asan Aga

Glimmering so white where yon sycamores grow.

Low lies the Chief on the couch of the wounded,

There watch his sitetrs with tenderest care.

The weeps his mother in sorrow unbounded.

Every sad friend – but his Lady – is there.

She sorrowed more than the fondest of mothers,

But from the thronged camp in which wounded he lay

Tho there flocked sad friends, tender sisters and brothers

Timid shamefacedness compelled her to stay.

But at her absense high kindling gis anger

Wrote the stern chieftain this severing line

- ˝Away from my Castle, its mistress no longer,

Away from my children and all that is mine˝-

Anguish the heart of that Lady deep rended

When the hard message was brought to her eye

Woe werw the looks on her children she bennded

Weeping around her tho\' scarce knowing why.

O\'er the high drawbridge come horses loud prancing

Wildly she started in desperate mood

She thought \'twas the signal of Asan advancing

And rusherd to the turret to plunge in the flood.

˝Stay thee, oh, stay thee! my Mother! my Mother!

˝Tis not the steeds of our faher you hear

˝tis the fleet horse of Carazan thy brother˝-

- Thus cried her children in soorow and fear –

Then the sad mourner truned back to her brother

Clinging around him with bitterest moan.

- ˝Late of these five little darlings, the mother

Now see me, Carazan, the mother of none.˝

Silent and sad stood her brother Carazan

Then draw from his bossom the severing Bill

Speaking divorce to the Lady of Asan

Leaving her free to espuse whom she will.

Then the sad Dame to her girls gave her blessing

Kissed the red cheek of each fair featured boy

But from the suckling to her breast closely pressing

Woe\'s me! She could not unloosen the tie.

Torn was the tie by the harsh-tempered brother

He raised her behind him upon his fleet horse

And to the lofty abode of their mother,

He bent woth the sorrowul Lady his course.

Scarce had a fotnight and day

When to that Lady cama many a lover

All in her mourning as weeping she lay.

The greatest of all was imoski\'s proud Cadi

Long had he loved her more dearly than life

Then to her brother sooke weeping that lady

- ˝Give me no more to another to wife.¨

- ˝Give me no more ads a wife to another˝

Thus to her brother in sorrow she spoke

˝Lest when my poor orphans shall call on their mother

By anguish and longing my heart should be broke.˝

Her brother cared not for the prayer of tha lady

Firmly resolved to bestow her as spouse

To bestow her as spouse on Imotski\'s great Caki

That the high marriage-gifts should enrich his prud house.

˝Yet bid the Cadi, my brother Carzan

Bring a black veil this sad herd to enfold

Lest when I pass by the dwelling of Asan

These widowed wyes should their orphans behold.˝

Scarce was the message recceived by the Cadi

Soon he assembled the gay bridl train

And bringing the veil as desired by the lady

Safely the towers of Carazan they gain.

Safely they gained the high towers of Caraza

But with the Bride as returned the gay train

Lo! as they passed the proud dwelling of Asan

The children beheld their lost mother again.

Loudly they shouted: ˝Oh, art thou returned

Comest thou our meals our pastimes to share

O for thy absence h ow long have we mourned

Pass on no further – thy children are here˝

At the fond voices a sudden pause made she

˝Rein in your steeds these loved turrets below

Thus to the gallants in agony said she

˝Till my last gifts on my babes I bestow.˝

Beneath the proud turrets the bridal train rested

While her last gifts on her Babe she bestowed

While she the boys with rich girdles invested

And with gay sabres with jewels that glowed.

Decked she her daughters in silds richly rustling

And for those days when his strength might them wield

To the dear sucklintg in her bossom close nestling

Gave she a girdle, a sabre and shield.

All this from beside saw the stern Asan Aga

And loud to his children he haughtily cried

Away fom that woman more false than the Vaga

More light than the breeze and more cold than its tide.

Away fled the children for fear loudly crying

All but the suckling she clasped to her breast

Down sunk the Lady pale, shivering and dying

Grasper it yet closer and sunk into rest.






--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 05:48:39 (GMT)
--------------------------------------------------

Pardon, link je:

http://www.imotski.hr/uk.htm

Na tom linku pise da je to \"hrvatska narodna pesma\". I kao sto rekoh, rasprava sta je starije - kokoska ili jaje nema svrhe.

Pozdrav,
T.A.

--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 21:02:21 (GMT) Post-grading
--------------------------------------------------

Chicago-Bosnian, tvoja poenta je apsolutno na mestu, jer se njen muz nije zvao Asan, nego Hasan, i bio je aga u doba Turskog carstva (dakle, Hasan-aga).

\"Asan\" is, indeed, a non-existent name and should be written as \"Hasan\".

Na internetu sam jedino uspela da pronadjem prevod filma Hasanaginica (Milena Dravic, Rade Markovic, itd.):

HASANAGA\'S WIFE

Kolega Buzov, ako ste pitanje postavili samo da biste utvrdili da li je \"sto\" bosanski (ili, mozda ocekujete potvrdu da je hrvatski), reci cu Vam da se \"sto\" srece i u srpskim govorima, u zavisnosti od kraja (samo se \"sto\" ne smatra standardnim ).

Moja svekrva sa Cetinja uvek kaze \"A sto cu\"?, ali zato pita \"Sta ti je to?\"

T.A.
Selected response from:

Tanja Abramovic
Grading comment
Koleginica Abramović je uistinu prva odgovorila. I velika hvala na trudu. Hvala i kolegici Barbić i posebno kolegi Selmanoviću za zanimljiv link. Za :sa www.rastko.org, Vuk Karadzic i drugi skupljaci narodne poezije, prikupljali su pesme od ulicnih pevaca i guslara. Jedan od njih pricao je ikavski....
Tako kaže Rastko.org , a ja sam lično slušao stare Bosance/Bošnjake kako u svakodnevnom govoru govore ikavski ... i to u Sjevernoj Bosni. Tek, da uzvratim barem malom informacijom za onu opsežnu. Hvala još jednom, svima.
4 KudoZ points were awarded for this answer



Summary of answers provided
5 +1What yonder glimmer so white on the mountain......
Nedzad Selmanovic
5What yonder glimmer so white on the mountainMarija Vujosevic Caric
5Vidite doleTanja Abramovic


Discussion entries: 6





  

Answers


7 hrs   confidence: Answerer confidence 5/5
Vidite dole


Explanation:
Bez ikakve zelje i namere da zapodevam polemike i rasprave po nacionalnoj ili drugoj osnovi i da raspravljam sta je starije, kokoska ili jaje, kao i da li je ovo srpska, bosanska, ili necija treca narodna pesma, nudim sledeci tekst kao pomoc.

Pitali ste za ikavski. Kao sto znamo i koliko moze da se sazna i iz ovog teksta sa www.rastko.org, Vuk Karadzic i drugi skupljaci narodne poezije, prikupljali su pesme od
ulicnih pevaca i guslara. Jedan od njih pricao je ikavski. Mnogi sakupljaci isli su i u Dalmaciju.
To je sve bilo u doba ilirskog pokreta.
Mislim da prevod Hasanaginice na engleski moze da se nadje na internetu, samo treba biti uporan. Ako uspem da ga nadjem, dodacu dole link.

Pozdrav,
Tanja Abramovic

P.S. Kolege, necu odgovarati na nedobronamerne ili nacionalisticki obojene komentare, pa nema potrebe da pisete "disagree" ili "neutral". Hvala.

" V Skupljači srpskih narodnih pesama
Prvu, najlepšu i najveću zbirku srpskih narodnih pesama štampao je, u čitavom nizu svezaka, Vuk Stefanović Karadžić. Videli smo ranije da je i pre Vuka bilo skupljača narodnih pesama, da je nekoliko pesama bilo već štampano, ili bar zapisano, po raznim knjigama još u toku XVII i XVIII veka, da su nekolike rukopisne zbirke lirskog i epskog srpskog pesništva bile izrađene skoro punih sto godina pre Vukove. Treba dodati da je i u vreme Vukovo, i to pre no što je on i pomišljao na to skupljanje, nekoliko srpskih književnika bilo preduzelo taj posao, kako su umeli i mogli, ali sa malo uspeha; onaj koji je sa najviše oduševljenja to činio, bio je arhimandrit Lukian Mušicki, poznati pesnik slaveno-srpskih stihova, koji je još 1806. godine tražio u Karlovcima od Vuka i njegovih drugova (mladića iz naroda, koji su tu došli bili da uče školu) da mu napišu narodne pesme koje su im poznate. Vuk je tada imao u glavi dosta tih pesama, koje je u detinjstvu kod svoje kuće naučio, ali nije smeo ni jedne napisati i dati. Kako sam docnije priča, on je mislio da se učeni gospodin arhimandrit podsmeva njima, momčadima sa sela, koji su "po šumi kod svinja, kod koza i kod ovaca odrasli". Tek po svom dolasku u Beč, u jesen 1813. godine, Vuk je uvideo da je zapisivanje narodnih pesama jedna ozbiljna stvar, pa se i sam od tada ceo predao toj zadaći.

U taj posao Vuka su uputili novi njegovi prijatelji s kojima se upoznao u Beču, obrazovani književnici i naučnici srpski, slovenski i nemački. Oni su Vuku pokazali koliko se ceni prostonarodno pesništvo uopšte, i sa koliko se želje očekuje jedna zbirka srpskih pesama, o kojima se tada samo nešto malo znalo, onoliko koliko se o njima moglo naći u raznim knjigama, naročito u Fortisovu Putovanju u Dalmaciju. Još od sredine XVIII veka po celoj Evropi počeli su se književnici mnogo baviti istorijskim starinama, narodnim običajima i narodnim umotvorinama, svojim i stranim, u želji da se što bolje upoznaju sa narodnom prošlošću i narodnim osobinama, koje su do toga vremena bile veoma zanemarene i u nauci i u književnosti. Na sve strane prikupljane su stare povelje, stari rukopisi, stari zapisi, narodne pesme, narodna predanja, pa je bio došao red i na Srbe da se i među njima potraže ti spomenici i ta predanja. Ljudi koji su najviše učinili da upute Vuka na ta prikupljanja bili su slovenački naučnik Bartolomej Kopitar, koji je tada bio knjižničar Dvorske Biblioteke u Beču, i čuveni nemački naučnik Jakov Grim. Po njihovim savetima, ohrabren pohvalama njihovim, i mnogih učenih ljudi svega sveta, Vuk se odao značajnom radu koji je doneo slave i njemu i narodu njegovu.

Prvu svoju zbirku pesama Vuk je štampao u Beču 1814. godine. Ona se zove Mala prosto narodnja slaveno-serbska pjesnarica, štampana je starim pravopisom, i u njoj se nalaze svega sto lirskih i osam epskih pesama. Njih sve Vuk je zapisao po sećanju, i sve one bile su pesme koje je kao dete slušao u mestu svoga rođenja, u Tršiću. Videvši s kakvim su oduševljenjem Kopitar i drugi mu prijatelji dočekali njegov rukopis, Vuk se još pre štampanja te knjige uputi iz Beča u Srem, u nameri da tamo prikupi još pesama, za novu jednu zbirku. U Sremu je tada bilo mnogo begunaca iz Srbije, koji su se tu bili sklonili posle propasti 1813, i Vuk za kratko vreme skupi među njima potrebno gradivo, te iduće 1815. godine, naštampa u Beču i drugu svesku svoje pesmarice, veću i bogatiju od prve. Od tada pa do smrti Vuk je neumorno pribirao pesme iz naroda, bilo putujući lično, bilo preko mnogobrojnih prijatelja i dopisnika koje je imao u svima našim krajevima. Drugo, veliko izdanje Srpskih narodnih pjesama on je izdao u četiri knjige, u Lajpcigu i Beču, od 1823. do 1833. godine. Treće izdanje, još veće i bogatije, štampano je u Beču od 1841. do 1866, u šest knjiga. Četvrto, u koje su unete i mnoge pesme iz njegove književne zaostavštine, izdala je srpska država, od 1887. do 1902, u devet knjiga. Pored ovih izdanja, pojedine knjige, a naročito izbori iz pojedinih knjiga, štampane su i preštampavane mnogo puta, ćirilicom i latinicom, ne samo po svima glavnijim gradovima srpskih i hrvatskih krajeva, već i daleko od otadžbine, među srpskim ratnicima i invalidima po logorima afričkim i azijskim, među srpskim iseljenicima-radnicima po fabrikama i rudokopima američkim.

Kao skupljač narodnih pesama Vuk Karadžić ima velikih zasluga. Svojim dubokim poznavanjem narodnoga duha, svojim lepim ukusom u odabiranju, svojom predanošću i istrajnošću u poslu, on je uspeo da prikupi najbolju zbirku narodnih pesama ne samo kod Srba no i u celokupnom Slovenstvu...
Veliki broj skupljača, sledujući poglavito primeru Vukovu, preduzeo je da dopuni i nastavi znamenit rad njegov. Više od jedne stotine knjiga i knjižica, štampanih u toku poslednjeg veka, i sve do naših dana, hiljade strana i stubaca po časopisima i dnevnicima, mnoštvo još neštampanih rukopisa prikupljenih po naučnim društvima i ustanovama, prikazuju napore tih sledbenika Vukovih.

Najglavniji zbornici narodnih pesama posle Vukova, ovo su: Sime Milutinovića (Pjevanija crnogorska i hercegovačka, u dva izdanja, 1833. i 1837), Petra Petrovića Njegoša (Ogledalo srpsko, 1845, 1895. i 1905), Jukića i Martića, (Narodne pjesme bosanske i hercegovačke, 1858. i 1882), Bogoljuba Petranovića (Srpske narodne pjesme iz Bosne i Hercegovine, u tri knjige, 1867-1870), Valtazara Bogišića (Narodne pjesme iz starijih, najviše primorskih zapisa, bugarštice, 1878), Vuka Vrčevića (Srpske narodne pjesme, ženske, 1886), Koste Hermana (Narodne pjesme muhamedovaca u Bosni i Hrcegovini, dve knjige, 1888-1889), Matice Hrvatske (šest knjiga, 1896-1914). Mnogo pesama nalazi se i po raznim srpskim i hrvatskim časopisima, listovima i kalendarima, po putopisima, opisima pojedinih krajeva, i drugim sličnim knjigama.



VI Prevodioci srpskih narodnih pesama
Srpske narodne pesme prevodile su se mnogo na strane jezike: više no sva ostala dela srpske književnosti. One su veoma cenjene, i pohvale o njima čule su se od najvećih književnika evropskih. Kao što je ranije pomenuto, prva naša narodna pesma koja je prevedena na jedan strani jezik, bila je "Hasanaginica", u putopisu talijanskog opata Alberta Fortisa, 1774. Ta knjiga bila je ubrzo prevedena na nemački i francuski jezik, pa s njom i sama pesma, koja je na taj način postala poznata većem broju stranih čitalaca. Ona je u tim prevodima imala toliko uspeha da je najveći tadašnji pesnik, ne samo Nemačke već i cele Evrope, Gete, preveo u stihu tu "morlačku" (tj. srpsku) pesmu i štampao 1778. u zbirci Narodnih pesama koju je te godine izdao drugi vrlo poznati nemački pesnik Herder. Posle njega, veliki broj književnika drugih naroda prevodili su Hasanaginicu, tako da od nje danas postoji preko četrdeset stranih prevoda, među kojima nekoliko od veoma uglednih, pa čak i slavnih pisaca, kao što su: ser Valter Skot i Oen Meredit (engleski), Puškin (ruski), Šarl Nodje i Prosper Merime (francuski). Po Fortisovoj knjizi i nekim prevodima iz Kačićeva Razgovora ugodnog, još u XVIII veku znalo se da među Srbima postoji jedno zanimljivo narodno pesništvo, ali je pravo i potpuno znanje o njemu došlo tek po pojavi Vukovih knjiga.

Čim se pojavila prva Vukova pesmarica, već 1814. godine, javljaju se i velike pohvale srpskim pesmama, a uskoro, jedan za drugim, i prevodi njihovi. Oni se prvo javljaju u Nemačkoj, ne samo stoga što je u Nemačkoj bilo u to doba mnogo više interesovanja za strane književnosti no što ga je bilo ma u kojoj drugoj zemlji, već i stoga što su bečke veze Vukove bile upućene pre svega na nemačke naučnike i književnike. Jedan od najslavnijih Nemaca toga doba, Jakov Grim, štampao je prevode srpskih pesama, napisao nekoliko članaka o njima, učio srpski, preveo Vukovu Srpsku gramatiku, i oduševljeno pozdravljao narodno pesništvo srpsko. Stari Gete, pedeset godina posle svoga prepeva "Hasanaginice", opet se zanima srpskim narodnim pesništvom, štampa u svome časopisu nemačke prevode iz njega, piše o njemu, i ljubazno dočekuje Vuka u svome domu u Vajmaru. - Velikog je uspeha imala mlada spisateljica g-đica Tereza fon Jakob, koja je (pod imenom Talfi) izdala 1825. i 1826. godine dve velike sveske nemačkih prevoda izabranih pesama iz Vukove zbirke. - Na nemački jezik prevodili su srpske pesme još i mnogi drugi književnici: Vilhelm Gerhard, Eugen Veseli, Peter fon Gece, K. G. Herloszon, J. Vencig, Anastazius Grin, J. N. Fogl, L. A. Frankl, Sigfrid Kaper, Karl Greber i drugi. Svi nemački prevodioci prevodili su ove pesme u stihu, gotovo uvek u stihu srpskog originala.

U Francuskoj su se srpske narodne pesme takođe prevodile mnogo, pa imale i izvesnog uspeha u književnosti. Za vreme francuske vladavine u tzv. "ilirskim pokrajinama" i "ilirskoj kraljevini", koje je Napoleon bio stvorio i u koje su, od 1805. do 1813, bile ušle i izvesne srpske zemlje, Francuzi su se bili unekoliko upoznali sa Srbima, pa se tragovi toga poznanstva vide i u njihovoj književnosti. Šarl Nodje, mlad književnik koji će docnije steći ugleda, pošto je kao činovnik proveo neko vreme u Ljubljani, piše o "Ilirima" i njihovom pesništvu, prevodi iz njega, po talijanskim prevodima. Desetak godina posle njega (1827), isto tako mlad, docnije poznat pripovedač, Prosper Merime štampa jednu knjigu tobožnjih srpskih pesama, koja se zove Gusla, koju je sam sastavio (u prozi), ali za koju tvrdi da je "veran prevod" sa "ilirskoga" jezika; kako se knjiga pojavljuje baš u vreme kad se o srpskim pesmama piše na sve strane, mnogi se varaju i uzimaju je ozbiljno; jedina srpska pesma u njoj bila je Hasanaginica, u proznom prevodu. U isto vreme pojavljuju se i prevodi pravih srpskih pesama, od g-đe Belok, mnogi članci i beleške po časopisima, a u zimu 1831-1832, Klod Forijel, jedan od Francuza koji su u to doba najbolje poznavali razne strane narodne književnosti, drži na Francuskom Koležu predavanja o srpskom i novo-grčkom narodnom pesništvu. Godine 1834, g-đa Eliza Vojar štampa dve sveske srpkih pesama, prevedenih sa nemačkog prevoda Talfijeve, a šest godina docnije veliki poljski pesnik Adam Mickievič drži o srpskim pesmama nekoliko predavanja na Francuskom Koležu, sa uspehom koji nalazi odjeka širom sveta. - Na francuski su jezik prevodili naše pesme još Siprien Rober, baron Adolf dž Avril, Ogist Dozon, Ašil Milien, i mnogi drugi manje poznati. Skoro svi francuski prevodioci prevodili su te pesme u prozi, a ne u stihu.

Srpske narodne pesme imale su mnogo prevodilaca i u Engleskoj. Prvi je bio čuveni pesnik i romanopisac Valter Skot, koji je 1799. prepevao (po Geteu) Hasanaginicu, ali se taj njegov prevod zagubio. Godine 1826, zet njegov Džon Lokhart štampao je svoje prevode srpskih pesama u uglednom časopisu Tromesečnom pregledu. Iduće, 1827. godine, izašla je prva zbirka engleskih prevoda naših pesama od Džona Bauringa, i ona je imala znatnog uspeha. Bilo je još i drugih engleskih prevodilaca, od kojih su najpoznatiji: Oen Meredit (Edvard Robert lord Liton), koji je svoje dosta slobodne ali lepe i zanimljive prepeve štampao 1861. godine pod naslovom Serbski Pesme, g-đa Elodija Mijatović, profesor R. V. Siton-Vatson, i drugi. Gotovo svi engleski prevodi u stihu su, kao i nemački. "



--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 05:41:33 (GMT)
--------------------------------------------------

Nadjoh prevod na hrvatskom sajtu www.imotski.com/uk

\"Asanaginica\"


What yonder glimmer so white on the mountain

Glimmer so white where yon sycamores grow?

Is it wold swans around Vaga\'s fair fountain?

Or is it a wreath of the wintry snow?

Had it been snow glimmer white on the mountain,

By this it gad melted before the bright day,

Or had it been swans around Vaga\'s fair fountain

They gad stretched their broad pinions and sped them away

It is not swans around the fountain of Vaga,

It is not a wreath of the wintry snow,

But it is the gay tents of the fierce Asan Aga

Glimmering so white where yon sycamores grow.

Low lies the Chief on the couch of the wounded,

There watch his sitetrs with tenderest care.

The weeps his mother in sorrow unbounded.

Every sad friend – but his Lady – is there.

She sorrowed more than the fondest of mothers,

But from the thronged camp in which wounded he lay

Tho there flocked sad friends, tender sisters and brothers

Timid shamefacedness compelled her to stay.

But at her absense high kindling gis anger

Wrote the stern chieftain this severing line

- ˝Away from my Castle, its mistress no longer,

Away from my children and all that is mine˝-

Anguish the heart of that Lady deep rended

When the hard message was brought to her eye

Woe werw the looks on her children she bennded

Weeping around her tho\' scarce knowing why.

O\'er the high drawbridge come horses loud prancing

Wildly she started in desperate mood

She thought \'twas the signal of Asan advancing

And rusherd to the turret to plunge in the flood.

˝Stay thee, oh, stay thee! my Mother! my Mother!

˝Tis not the steeds of our faher you hear

˝tis the fleet horse of Carazan thy brother˝-

- Thus cried her children in soorow and fear –

Then the sad mourner truned back to her brother

Clinging around him with bitterest moan.

- ˝Late of these five little darlings, the mother

Now see me, Carazan, the mother of none.˝

Silent and sad stood her brother Carazan

Then draw from his bossom the severing Bill

Speaking divorce to the Lady of Asan

Leaving her free to espuse whom she will.

Then the sad Dame to her girls gave her blessing

Kissed the red cheek of each fair featured boy

But from the suckling to her breast closely pressing

Woe\'s me! She could not unloosen the tie.

Torn was the tie by the harsh-tempered brother

He raised her behind him upon his fleet horse

And to the lofty abode of their mother,

He bent woth the sorrowul Lady his course.

Scarce had a fotnight and day

When to that Lady cama many a lover

All in her mourning as weeping she lay.

The greatest of all was imoski\'s proud Cadi

Long had he loved her more dearly than life

Then to her brother sooke weeping that lady

- ˝Give me no more to another to wife.¨

- ˝Give me no more ads a wife to another˝

Thus to her brother in sorrow she spoke

˝Lest when my poor orphans shall call on their mother

By anguish and longing my heart should be broke.˝

Her brother cared not for the prayer of tha lady

Firmly resolved to bestow her as spouse

To bestow her as spouse on Imotski\'s great Caki

That the high marriage-gifts should enrich his prud house.

˝Yet bid the Cadi, my brother Carzan

Bring a black veil this sad herd to enfold

Lest when I pass by the dwelling of Asan

These widowed wyes should their orphans behold.˝

Scarce was the message recceived by the Cadi

Soon he assembled the gay bridl train

And bringing the veil as desired by the lady

Safely the towers of Carazan they gain.

Safely they gained the high towers of Caraza

But with the Bride as returned the gay train

Lo! as they passed the proud dwelling of Asan

The children beheld their lost mother again.

Loudly they shouted: ˝Oh, art thou returned

Comest thou our meals our pastimes to share

O for thy absence h ow long have we mourned

Pass on no further – thy children are here˝

At the fond voices a sudden pause made she

˝Rein in your steeds these loved turrets below

Thus to the gallants in agony said she

˝Till my last gifts on my babes I bestow.˝

Beneath the proud turrets the bridal train rested

While her last gifts on her Babe she bestowed

While she the boys with rich girdles invested

And with gay sabres with jewels that glowed.

Decked she her daughters in silds richly rustling

And for those days when his strength might them wield

To the dear sucklintg in her bossom close nestling

Gave she a girdle, a sabre and shield.

All this from beside saw the stern Asan Aga

And loud to his children he haughtily cried

Away fom that woman more false than the Vaga

More light than the breeze and more cold than its tide.

Away fled the children for fear loudly crying

All but the suckling she clasped to her breast

Down sunk the Lady pale, shivering and dying

Grasper it yet closer and sunk into rest.






--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 05:48:39 (GMT)
--------------------------------------------------

Pardon, link je:

http://www.imotski.hr/uk.htm

Na tom linku pise da je to \"hrvatska narodna pesma\". I kao sto rekoh, rasprava sta je starije - kokoska ili jaje nema svrhe.

Pozdrav,
T.A.

--------------------------------------------------
Note added at 2004-06-04 21:02:21 (GMT) Post-grading
--------------------------------------------------

Chicago-Bosnian, tvoja poenta je apsolutno na mestu, jer se njen muz nije zvao Asan, nego Hasan, i bio je aga u doba Turskog carstva (dakle, Hasan-aga).

\"Asan\" is, indeed, a non-existent name and should be written as \"Hasan\".

Na internetu sam jedino uspela da pronadjem prevod filma Hasanaginica (Milena Dravic, Rade Markovic, itd.):

HASANAGA\'S WIFE

Kolega Buzov, ako ste pitanje postavili samo da biste utvrdili da li je \"sto\" bosanski (ili, mozda ocekujete potvrdu da je hrvatski), reci cu Vam da se \"sto\" srece i u srpskim govorima, u zavisnosti od kraja (samo se \"sto\" ne smatra standardnim ).

Moja svekrva sa Cetinja uvek kaze \"A sto cu\"?, ali zato pita \"Sta ti je to?\"

T.A.


Tanja Abramovic
Works in field
Native speaker of: Native in SerbianSerbian
PRO pts in category: 8
Grading comment
Koleginica Abramović je uistinu prva odgovorila. I velika hvala na trudu. Hvala i kolegici Barbić i posebno kolegi Selmanoviću za zanimljiv link. Za :sa www.rastko.org, Vuk Karadzic i drugi skupljaci narodne poezije, prikupljali su pesme od ulicnih pevaca i guslara. Jedan od njih pricao je ikavski....
Tako kaže Rastko.org , a ja sam lično slušao stare Bosance/Bošnjake kako u svakodnevnom govoru govore ikavski ... i to u Sjevernoj Bosni. Tek, da uzvratim barem malom informacijom za onu opsežnu. Hvala još jednom, svima.

Peer comments on this answer (and responses from the answerer)
neutral  Marija Vujosevic Caric: Obavezno procitajte Lovrenovićev tekst na adresi koju je naveo Nedžad. A vašek odgovora nije bilo kad sam ja poslala svoj. To se dešava.
9 hrs
  -> I guess this "neutral comment" refers to my "neutral comment" under your answer to the above question.

neutral  Chicago-Bosnian: Sta sad ASAN je BOSANSKI umjesto HASAN, i ASANAGINICA umjesto HASANAGINICA? LOOOOOOL........ BUZOV asked for BOSNIAN. The comment is not against you but whoever was translating this did not know to keep the name ORIGINAL. There is no such a name as ASAN.
12 hrs
  -> Well, it's the translation from that Croatian site. I'm sure, though, that other and more accurate translations can be found as well.
Login to enter a peer comment (or grade)

7 hrs   confidence: Answerer confidence 5/5
Što se bjeli u gori zelenoj? Al' su snjezi, al' su labudovi?
What yonder glimmer so white on the mountain


Explanation:
Glimmer so white where yon sycamores grow?

Is it wold swans around Vaga's fair fountain?
--------------
The Ballad of Hasanaginica
The ballad of Hasanaginica or Asanaginica, as recorded in its original and now preferred writing, is arguably the most beautiful and the most translated Croatian ballad. It was first published by Italian humanist Alberto Fortis in his book "“Viaggio in Dalmazia”, 1774. The ballad was quickly translated into German by great Goethe, French, and English. We have a very old and contemporary version of the ballad in Croatian presented side by side for easier text comparison. An English translation of prof. Ivan Juroš commentary by Prof Sretenka Katanušić could be found on the english page of www.imotski.hr. Much more about the ballad, including several translations could be found on Asanaginica pages.


The original text of Fortis, as slightly modified and recorded in "Diversi Pezzi del Viaggio in Dalmazia," by Giovanni Lovrich (Ivan Lovrić, born in Sinj, Croatia 1754), Venezia, 1776 is in the left column. The contemporary version of Hasanaginica, borrowed from www.imotski.hr site is given in the right column.


The ballad "Asanaginica"




What yonder glimmer so white on the mountain

Glimmer so white where yon sycamores grow?

Is it wold swans around Vaga's fair fountain?

Or is it a wreath of the wintry snow?

Had it been snow glimmer white on the mountain,

By this it gad melted before the bright day,

Or had it been swans around Vaga's fair fountain

They gad stretched their broad pinions and sped them away

It is not swans around the fountain of Vaga,

It is not a wreath of the wintry snow,

But it is the gay tents of the fierce Asan Aga

Glimmering so white where yon sycamores grow.

Low lies the Chief on the couch of the wounded,

There watch his sitetrs with tenderest care.

The weeps his mother in sorrow unbounded.

Every sad friend – but his Lady – is there.

She sorrowed more than the fondest of mothers,

But from the thronged camp in which wounded he lay

Tho there flocked sad friends, tender sisters and brothers

Timid shamefacedness compelled her to stay.

But at her absense high kindling gis anger

Wrote the stern chieftain this severing line

- ˝Away from my Castle, its mistress no longer,

Away from my children and all that is mine˝-

Anguish the heart of that Lady deep rended

When the hard message was brought to her eye

Woe werw the looks on her children she bennded

Weeping around her tho' scarce knowing why.

O'er the high drawbridge come horses loud prancing

Wildly she started in desperate mood

She thought 'twas the signal of Asan advancing

And rusherd to the turret to plunge in the flood.

˝Stay thee, oh, stay thee! my Mother! my Mother!

˝Tis not the steeds of our faher you hear

˝tis the fleet horse of Carazan thy brother˝-

- Thus cried her children in soorow and fear –

Then the sad mourner truned back to her brother

Clinging around him with bitterest moan.

- ˝Late of these five little darlings, the mother

Now see me, Carazan, the mother of none.˝

Silent and sad stood her brother Carazan

Then draw from his bossom the severing Bill

Speaking divorce to the Lady of Asan

Leaving her free to espuse whom she will.

Then the sad Dame to her girls gave her blessing

Kissed the red cheek of each fair featured boy

But from the suckling to her breast closely pressing

Woe's me! She could not unloosen the tie.

Torn was the tie by the harsh-tempered brother

He raised her behind him upon his fleet horse

And to the lofty abode of their mother,

He bent woth the sorrowul Lady his course.

Scarce had a fotnight and day

When to that Lady cama many a lover

All in her mourning as weeping she lay.

The greatest of all was imoski's proud Cadi

Long had he loved her more dearly than life

Then to her brother sooke weeping that lady

- ˝Give me no more to another to wife.¨

- ˝Give me no more ads a wife to another˝

Thus to her brother in sorrow she spoke

˝Lest when my poor orphans shall call on their mother

By anguish and longing my heart should be broke.˝

Her brother cared not for the prayer of tha lady

Firmly resolved to bestow her as spouse

To bestow her as spouse on Imotski's great Caki

That the high marriage-gifts should enrich his prud house.

˝Yet bid the Cadi, my brother Carzan

Bring a black veil this sad herd to enfold

Lest when I pass by the dwelling of Asan

These widowed wyes should their orphans behold.˝

Scarce was the message recceived by the Cadi

Soon he assembled the gay bridl train

And bringing the veil as desired by the lady

Safely the towers of Carazan they gain.

Safely they gained the high towers of Caraza

But with the Bride as returned the gay train

Lo! as they passed the proud dwelling of Asan

The children beheld their lost mother again.

Loudly they shouted: ˝Oh, art thou returned

Comest thou our meals our pastimes to share

O for thy absence h ow long have we mourned

Pass on no further – thy children are here˝

At the fond voices a sudden pause made she

˝Rein in your steeds these loved turrets below

Thus to the gallants in agony said she

˝Till my last gifts on my babes I bestow.˝

Beneath the proud turrets the bridal train rested

While her last gifts on her Babe she bestowed

While she the boys with rich girdles invested

And with gay sabres with jewels that glowed.

Decked she her daughters in silds richly rustling

And for those days when his strength might them wield

To the dear sucklintg in her bossom close nestling

Gave she a girdle, a sabre and shield.

All this from beside saw the stern Asan Aga

And loud to his children he haughtily cried

Away fom that woman more false than the Vaga

More light than the breeze and more cold than its tide.

Away fled the children for fear loudly crying

All but the suckling she clasped to her breast

Down sunk the Lady pale, shivering and dying

Grasper it yet closer and sunk into rest.








Marija Vujosevic Caric
Croatia
Local time: 11:22
Specializes in field
Native speaker of: Native in CroatianCroatian, Native in SerbianSerbian

Peer comments on this answer (and responses from the answerer)
neutral  Tanja Abramovic: Gore sam dala i link i prevod pesme na engleski pre Vas. Tek da se zna. Pozdrav!
36 mins
  -> Ako jeste, nemam nista protiv. Pozdrav M.B.

neutral  Chicago-Bosnian: Po datumu i satu postiranja izgleda da je Tanja bila prva, prevodi nisu losi samo ono 'ASANAGINICA' nije Bosanski. Buzov je trazio Bosanski. Osim toga nije vazno ko i sta na Bosanskom se kaze HASAN a ne ASAN. Nije tvoja greska - samo kazem nije BOSANSKI.
12 hrs
Login to enter a peer comment (or grade)

9 hrs   confidence: Answerer confidence 5/5 peer agreement (net): +1
Što se bjeli u gori zelenoj? Al' su snjezi, al' su labudovi?
What yonder glimmer so white on the mountain......


Explanation:
Jedno jako lijepo objašnjenje (Ivan LOVRENOVIC) o tome čija je Hasanaginica?
Pošto je materijal zaštićen odkopiranja stavio sam vam link putem kojeg ćete doći do spomenutog teksta.

http://www.bhdani.com/arhiva/130/kraj30.htm

--------------------------------------------------
Note added at 23 hrs 17 mins (2004-06-04 21:50:42 GMT) Post-grading
--------------------------------------------------

Sjeverna Bosna? Još nikad za svojih 18 godina provedenog života u Sjevernoj Bosni, nisam čuo nikoga da je govorio bosanski. Tad se govorio srpsko-hrvatski, odnosno hrvatsko-srpski. Od raspada naše bivše države, ponovo izniču nacionalno identifikovani jezici, pa tako i bosanski, kojeg u Sjevernoj Bosni zvanično upotrebljava vrlo mali broj ljudi. Da li se u bosanskom kaže što ili šta, nikad nije bilo upitno. Dobrodošli ste da ako već niste, svojim putešestvijem kroz Bosnu, a Boga mi i Hercegovinu, utvrdite da li se u bosanskom jeziku kaže što ili šta. Smatram da to ne bih bio samo ja, već i velika većina Bosanaca i Hercegovaca, koja bi vam neizmjreno bila zahvalna na utvrđivanju \"novog\" pravopisa bosanskog jezika.
Uostalom, bitno je razumjeti svog sagovornika/sugovornika/sabesjednika itd. Možda će nam za nekih hiljadu godina trebati prevodilac kako bismo se pravilno razumjeli, ali sada nam nije potreban, a i nakon hiljadu godina, to nikome od nas trenutno živih neće biti od velikog značaja. Vidite, moja starjia kćerka, koja ima samo 5 godina, već zna i ćirilicu i latinicu. Još nije krenula u školu, a već je izrazila dobar interes za njemački jer svaki dan pogleda makar 5 crtanih filmova na njemačkim satelitskim kanalima, a za engleski nije saznala od mene već igrajući se na računaru. Siguran sam kako joj neće biti od neke koristi budemo li ja i moja supruga tako nastrojeni pa kažemo kako postoji samo jedan jezik i pismo kojim se mora služiti. Ali će sigurno odlično znati pravopis svog maternjeg jezika, koji se zove, htio to neko priznati ili ne, bosanski.

Nedzad Selmanovic
Native speaker of: Native in BosnianBosnian, Native in Serbo-CroatSerbo-Croat

Peer comments on this answer (and responses from the answerer)
agree  Marija Vujosevic Caric: Izvanredan tekst, kao i uvijek kad je u pitanju Lovrenovic.
6 hrs
  -> hvala vam velika

neutral  Chicago-Bosnian: I kako je sad ovaj prevod drugaciji od onog sto je Tanja i onda Marija ponudila??????? Duh! 3 puta jedno te isto......
10 hrs
  -> bez komentara.
Login to enter a peer comment (or grade)




Return to KudoZ list


KudoZ™ translation help
The KudoZ network provides a framework for translators and others to assist each other with translations or explanations of terms and short phrases.



See also: