English translation: Zeus the averter of flies (Apomyios)
Login or register (free and only takes a few minutes) to participate in this question.
You will also have access to many other tools and opportunities designed for those who have language-related jobs (or are passionate about them). Participation is free and the site has a strict confidentiality policy.
-------------------------------------------------- Note added at 16 mins (2005-08-22 19:29:53 GMT) --------------------------------------------------
Θα κρατούσα το επίθετο (Zeus Apomuios) και θα έδινα την ερμηνεία σε παρένθεση
-------------------------------------------------- Note added at 2 hrs 41 mins (2005-08-22 21:54:19 GMT) --------------------------------------------------
Φαντάζομαι ότι και οι δύο γραφές μπορούν να θεωρηθούν σωστές: η πρώτη (apomuios), την οποία υιοθετεί και το Perseus (http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?doc=Perseus:text:... αποδίδει το υ ως [u] σύμφωνα με τις αρχές της ιστορικής γραμματικής της ΑΕ. Η δεύτερη αντιστοιχεί στην μεταγενέστερη απλοποιημένη προφορά του υ ως πρώιμη βαθμίδα του[i]. Να τονίσω, βέβαια, πως έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από τότε που ασχολήθηκα τελευταία φορά με γλωσσολογία, οπότε αν κάποιος θυμάται ή γνωρίζει κάτι επιπλέον....
Από τα ελάχιστα που έχω στη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή, η Ιστορική Γραμματική της ΑΕ του Χ. Συμεωνίδη, όπου παραπέμπω:
Το βραχύ και μακρό υ αντιστοιχεί στο οπίσθιο κλειστό στρογγυλό φωνήεν [υ] και [ϋ] των άλλων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών: ζυγός = λατ. jugum, θυμός = λατ. fumus. ... Η προφορά του υ ως [υ] πιστοποιείται και από τη λατινική μεταγραφή ελληνικών λέξεων... Μαρσύας > Marsuas, πορφύρα > purpura.... Στις αρχαιότερες λατινικές μεταγραφές συναντούμε την προφορά και γραφή του υ ως u, π.χ. Burrus = Πύρρος. Με τη διάδοση όμως της Ελληνικής υιοθετήθηκε από τους Λατίνους η ελληνική προφορά μαζί με το γράμμα y [ϋ] τουλάχιστον σε λόγιους κύκλους, έτσι έχουμε: hymnus, Olympia. Την εποχή αυτή σίγουρα το υ δεν ήταν [u] ούτε [i].
Η δίφθογγος υι προφέρεται [ui] ... Ήδη από τον 6ο αι. π.Χ. λέξεις που είχαν τη δίφθογγο υι (υιύς, μυία) εξελίχτηκαν στην Αττικοϊωνική σε υύς, μύα γιατί η προφορά του υ [ϋ] διευκόλυνε την αποσιώπηση του ι.
Η ίδια ανάλυση και στην Ιστορική Γραμματική του Σταματάκου, δοσμένη όμως στην καθαρεύουσα.
-------------------------------------------------- Note added at 2 hrs 57 mins (2005-08-22 22:10:49 GMT) --------------------------------------------------
Μια μάλλον άσχετη προσθήκη: να διορθώσω εκείνη την 'πρώιμη βαθμίδα' και να τη βάλω στη γενική: την πρόσθεσα αργότερα και μου ξέφυγε, και δεν μπορώ να τη βλέπω έτσι.
-------------------------------------------------- Note added at 3 hrs 0 min (2005-08-22 22:13:54 GMT) --------------------------------------------------
Δεδομένης της γραφής στο λεξικό του Hofmann, που δίνει η Έλενα, θα διάλεγα το Apomyios.
Also, on myasis:
http://www.google.com/search?sourceid=navclient&ie=UTF-8&rls=GGLD,GGLD:2005-06,GGLD:en&q=define%3Amyiasis
http://www.m-w.com/cgi-bin/netdict?myiasis
-------------------------------------------------- Note added at 16 mins (2005-08-22 19:29:53 GMT) --------------------------------------------------
Θα κρατούσα το επίθετο (Zeus Apomuios) και θα έδινα την ερμηνεία σε παρένθεση
-------------------------------------------------- Note added at 2 hrs 41 mins (2005-08-22 21:54:19 GMT) --------------------------------------------------
Φαντάζομαι ότι και οι δύο γραφές μπορούν να θεωρηθούν σωστές: η πρώτη (apomuios), την οποία υιοθετεί και το Perseus (http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?doc=Perseus:text:... αποδίδει το υ ως [u] σύμφωνα με τις αρχές της ιστορικής γραμματικής της ΑΕ. Η δεύτερη αντιστοιχεί στην μεταγενέστερη απλοποιημένη προφορά του υ ως πρώιμη βαθμίδα του[i]. Να τονίσω, βέβαια, πως έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από τότε που ασχολήθηκα τελευταία φορά με γλωσσολογία, οπότε αν κάποιος θυμάται ή γνωρίζει κάτι επιπλέον....
Από τα ελάχιστα που έχω στη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή, η Ιστορική Γραμματική της ΑΕ του Χ. Συμεωνίδη, όπου παραπέμπω:
Το βραχύ και μακρό υ αντιστοιχεί στο οπίσθιο κλειστό στρογγυλό φωνήεν [υ] και [ϋ] των άλλων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών: ζυγός = λατ. jugum, θυμός = λατ. fumus. ... Η προφορά του υ ως [υ] πιστοποιείται και από τη λατινική μεταγραφή ελληνικών λέξεων... Μαρσύας > Marsuas, πορφύρα > purpura.... Στις αρχαιότερες λατινικές μεταγραφές συναντούμε την προφορά και γραφή του υ ως u, π.χ. Burrus = Πύρρος. Με τη διάδοση όμως της Ελληνικής υιοθετήθηκε από τους Λατίνους η ελληνική προφορά μαζί με το γράμμα y [ϋ] τουλάχιστον σε λόγιους κύκλους, έτσι έχουμε: hymnus, Olympia. Την εποχή αυτή σίγουρα το υ δεν ήταν [u] ούτε [i].
Η δίφθογγος υι προφέρεται [ui] ... Ήδη από τον 6ο αι. π.Χ. λέξεις που είχαν τη δίφθογγο υι (υιύς, μυία) εξελίχτηκαν στην Αττικοϊωνική σε υύς, μύα γιατί η προφορά του υ [ϋ] διευκόλυνε την αποσιώπηση του ι.
Η ίδια ανάλυση και στην Ιστορική Γραμματική του Σταματάκου, δοσμένη όμως στην καθαρεύουσα.
-------------------------------------------------- Note added at 2 hrs 57 mins (2005-08-22 22:10:49 GMT) --------------------------------------------------
Μια μάλλον άσχετη προσθήκη: να διορθώσω εκείνη την 'πρώιμη βαθμίδα' και να τη βάλω στη γενική: την πρόσθεσα αργότερα και μου ξέφυγε, και δεν μπορώ να τη βλέπω έτσι.
-------------------------------------------------- Note added at 3 hrs 0 min (2005-08-22 22:13:54 GMT) --------------------------------------------------
Δεδομένης της γραφής στο λεξικό του Hofmann, που δίνει η Έλενα, θα διάλεγα το Apomyios.
kaydee Local time: 12:36 Works in field Native speaker of: Greek PRO pts in category: 4
Grading comment
Πολλά πολλά ευχαριστώ στην Κατερίνα και καληνύχτα!
The translation workplace 
peer agreement (net): +10