| Greek term or phrase: δείκτης παθητικότητας | | Μια παρόμοια προσέγγιση για την ελληνική τηλεόραση και συγκεκριμένα για τα δελτία των τηλεοπτικών ειδήσεων ακολουθήθηκε και από την Aslanidou με διαφορετική όμως λογική και σκοπό. Η λογική της μελέτης της Aslanidou ως προς το περιεχόμενο των δελτίων ειδήσεων έχει να κάνει με τα επίπεδα και την αντίληψη του ***δείκτη παθητικότητας*** του τηλεθεατή και τον διαχωρισμό του τηλεθεατή σε τέσσερις επί μέρους κατηγορίες: τους ενεργητικούς τηλεθεατές, τους κριτικούς τηλεθεατές, τους αποστασιοποιημένους και τους επιλεκτικούς τηλεθεατές. Αν και η ερευνητική εστίαση και λογική της έρευνας της Aslanidou για την παθητικότητα του τηλεθεατή είναι εντελώς διαφορετική από την έρευνά μου για την ένταση της πολυμέρειας, παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούμε στις δύο έρευνες παρόμοια μεθοδολογικά variables και προσεγγίσεις, η δε Aslanidou για να αποκρυπτογραφήσει το νόημα και την σημασιολογία των τηλεοπτικών ειδήσεων και πώς αυτές κατανοούνται και πως αντιλαμβάνονται από τους τηλεθεατές και εγώ για να εντοπίσω τις τεχνικές διαφοροποίησης μεταξύ των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων μέσω ενός «δεύτερου» επιπέδου έντασης της πολυμέρειας – την οποία χαρακτήρισα στο έκτο κεφάλαιο ως context diversity - η οποία, όπως έχω ήδη παρατηρήσει και αναλύσει, εκδηλώνεται μέσω ενός συνόλου τηλεοπτικών και σκηνοθετικών στοιχείων που δομούν την λειτουργία της διαμεσολάβησης της τηλεοπτικής επικοινωνίας. Η σύγκριση των δύο ερευνών παρουσιάζει ιδιαίτερη σημασία και ενδιαφέρον διότι ακολουθούν ένα συγκλίνων και παρόμοιο μεθοδολογικό τρόπο σκέψης και προσέγγισης αφού εξετάζουν το περιεχόμενο μέσα από τα στοιχεία που το συναποτελούν και μάλιστα για δύο διαφορετικές υποθέσεις και προβληματικές. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τροφή για σκέψη ούτως ώστε η θεωρία της μεταμόρφωσης και η έννοια της context diversity να αποτελέσουν το υπόβαθρο για μελλοντικές εφαρμογές πάνω σε άλλα υποθετικά ερευνητικά ερωτήματα και διαστάσεις. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η προσέγγιση του William Adams ο οποίος υποστηρίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο οι τηλεθεατές παρακολουθούν τηλεόραση πηγάζει μέσα από τον ίδιο τον προγραμματισμό και την δομή του scheduling. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι στην τελική εναπόκειται στο πρόγραμμα του καναλιού να αναπτύξει δυνατούς δεσμούς με τον τηλεθεατή και να δημιουργήσει αγαπητά shows και προγράμματα έτσι ώστε να αυξήσει τους δείκτες της τηλεθέασής του. Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο Adams επίσης σε μια σειρά από εξωγενής παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν τόσο τον προγραμματισμό όσο και την τηλεθέαση και στους οποίους αναφέρθηκα και διά μέσου της έρευνάς μου. Αναφέρεται σε εξωγενής παράγοντες όπως η δημιουργία μιας τάσης συνήθειας του τηλεθέατη για να παρακολουθεί συγκεκριμένα προγράμματα, η διαδικασία του ζάπινγκ – δηλαδή η διαδικασία of channel selection – και οι καθημερινές συνήθειες του τηλεθεατή οι οποίες καθορίζουν τις ώρες που θα παρακολουθήσει τηλεόραση. Την προσέγγιση αυτή του Williams την θεωρώ ως την μέση προσέγγιση μεταξύ των δύο πιο πάνω προαναφερθεισών μελετών αφού συνδυάζει ζητήματα επιπέδων ενεργητικότητας του τηλεθεατή με προεκτάσεις στον τρόπο με τον οποίο «στήνεται» ο προγραμματισμός ενός καναλιού . |
| |
The translation workplace 
peer agreement (net): +4
