The person shown here is a basic user of this site. He or she may be contacted directly for language-related services.
|
Working languages: English to Turkish
Ottoman to Turkish
| fixedwidth
Detail-oriented, punctual, meticulous
NA Local time: 14:58 EET (GMT+2)
Native in: Turkish  | | Willingness to Work Again  |  No feedback collected |
| | |
|
Freelancer,  Verified site user | | Translation, Editing/proofreading, Website localization, Subtitling, Transcription | | Specializes in: | | Education / Pedagogy | General / Conversation / Greetings / Letters | | International Org/Dev/Coop | Linguistics | | Poetry & Literature |
| | Questions answered: 1 | | MasterCard, Wire transfer, Money order | Sample translations submitted: 1 | English to Turkish: THE NAME OF ACTION/HAREKETİN ADI | Source text - English
THE NAME OF ACTION
Jed Rubenfeld
In 1909, Sigmund Freud, accompanied by his then-disciple Carl Jung, made his one and only visit to the United States, to deliver a series of lectures on psychoanalysis at Clark University in Worcester, Massachusetts. The honorary doctoral degree he was awarded at Clark would be the only academic recognition Freud received in his entire life. Despite the great success of this visit, Freud in later years always spoke of it as if some trauma had occurred there. He called Americans “savages.” He blamed America for physical ailments that afflicted him long before 1909. Freud’s biographers have long puzzled over this mystery, speculating about whether some unknown event might have happened in America that could make sense of his otherwise inexplicable reaction.
PART I
CHAPTER ONE
1.
There is no mystery to happiness.
Unhappy men are all alike. Some wound they suffered long ago, some wish denied, some blow to pride, some kindling spark of love put out by scorn – or worse, indifference – cleaves to them, or they to it, and so they live each day within a shroud of yesterdays. The happy man does not look back. He doesn’t look ahead. He lives in the present.
But there’s the rub. The present never can deliver one thing: meaning.
We cannot fully grasp the meaning of anything – a man’s life, for example – without understanding where it came from and how it turns out. The ways of happiness and meaning are not the same. To find happiness, you need only live in the moment; you need only live for the moment. To find meaning, you must inhabit the past, however dark, and live for the future, however uncertain. Thus life dangles happiness and meaning before us all, insisting only that we choose between them.
For myself, I have always chosen meaning. Which, I suppose, is how I came to be waiting in the swelter and mob of Hoboken Harbor on Sunday, August 29, 1909, along with Dr. Abraham Brill, for the arrival of the Norddeutsche Lloyd steamship George Washington, bound from Bremen, carrying to our shores the one man in the world I wanted most to meet.
At 1:00 p.m., there was still no sign of the ship. The sun was murderous. It was a respite when an unnatural fog closed over us, as if the port were steaming in the ninety-five degree heat. Horns sounded heavily out in the deeper water, their sources invisible. Even the keening gulls could be only seen, not heard. The reek of putrefying fish was everywhere.
All at once the vast white ship appeared – not as a dot on the horizon, but mammoth, emerging from the fog full-blown before our eyes. The entire pier drew back at the apparition. But the uncanniness vanished in the outbreak of cries, the bustle and jostle and shoving that followed, as coils of rope flew and a hundred stevedores began moving freight and baggage.
It was another hour before Brill yanked at my sleeve, hopping up and down. He pointed to three passengers descending the gangplank. The leader of the three was a grey-haired, grey-bearded man with a fearsome scowl, whom I knew at once to be the Viennese psychiatrist, Dr. Sigmund Freud.
2.
At the beginning of the last century, an unprecedented architectural paroxysm shook New York City. Gigantic towers soared up one after the other, higher than anything built by the hand of man before. They were called ‘skyscrapers.’ In 1908, Mr. Singer held a ribbon-cutting ceremony for his colossal brick and bluestone building on Water Street. The top hats applauded as the Mayor declared the Singer Building, at 47 stories, the tallest structure in the world. A few months later, the Mayor had to repeat the same ceremony at the 50-story Metropolitan Life tower on 42nd Street. But even then, they were already breaking ground for Mr. Woolworth’s staggering 58-story ziggurat back downtown.
On every block, enormous steel-beam skeletons appeared where empty lots had been the day before, while just across the street, the smash and scream of the steam shovels had already begun. The only comparison anyone could think of was Haussman’s transformation of Paris a half century earlier. The difference was that in New York, there was no single mind behind it, no unifying plan, no restraining authority. Capital and speculation drove everything, releasing fantastic energies, distinctly American and individualistic.
The masculinity of it all was undeniable. On the ground, the implacable Manhattan grid, with its two hundred numbered east-west streets and twelve north-south avenues, gave the city a stamp of abstract, rectilinear order. Above this, in the immensity of the towering structures, with their peacock-like embellishments, it was all ambition, speculation, competition, domination, even lust – for height, size, and always money.
The Balmoral, on the Boulevard – New Yorkers at that time referred to upper Broadway as the Boulevard – was one of the grand new edifices. Its very existence was a gamble. In 1909, the rich still lived in houses, not apartments. They ‘kept’ apartments, for short or seasonal stays in the city, but they did not see how anybody could actually live in one. The Balmoral was a bet that the rich could be induced to change their minds if the accommodations were sufficiently opulent. The wager paid off handsomely.
The Balmoral rose 28 stories, higher than any apartment building – any residential building – had ever done before. Its four wings occupied an entire city block. Its lobby shone with an onyx marble found only outside Naples. Chandeliers in every apartment sparkled with Murano glass. The smallest apartment had eight rooms; the largest, twenty-two, including seven baths and a grand ballroom with a 20-foot ceiling. This rented for the appalling sum of $192 a month.
The owner of the Balmoral, Mr. George Banwell, enjoyed the enviable position of being unable to lose money on it. His investors had advanced six million dollars toward its construction, of which he had kept not a penny, scrupulously remitting the entire amount to the builder, the American Steel and Fabrication Company. The owner of this firm, however, was also Mr. George Banwell, and the actual construction cost was four million two hundred thousand. On January 1, 1909, six months before the Balmoral’s doors were to open, Mr. Banwell announced that all but two of the apartments were already let. The announcement was pure invention, but it was believed, and therefore, within three weeks, it was true. Mr. Banwell had mastered the great truth that truth, like buildings, can be manufactured – on suspect premises.
The Balmoral’s exterior belonged to the Beaux Arts school at its most flamboyant. Crowning the roofline were a quartet of thirteen-foot, floor-to-ceiling, glass-paned concrete arches, one at each corner of the property. Because these great arched windows gave off the master bedrooms, someone standing outside them – which was of course impossible, there being no structure close to the Balmoral of such a height – could have had a very compromising view inside. And on Sunday night, August 29th, 1909, the view from outside the Alabaster wing would have been shocking indeed, since there was a slender young woman standing within, lit by a dozen flickering candles, barely clothed, exquisitely proportioned, her wrists tied together over her head, and her throat embraced by another binding, a man’s white silk tie, which a strong hand was making tight, exceedingly tight, causing her to choke.
Her entire body glistened in the unbearable August heat. Her long legs were bare, as were her arms. Her elegant shoulders were visible as well, with only the thinnest strip of fabric over each. The girl’s consciousness was fading. She tried to speak. There was a question she had to ask. What was it again? It was there; it was gone. Then she had it again. “My name,” she whispered. “What is my name?”
| Translation - Turkish
HAREKETİN ADI
Jed Rubenfeld
Sigmund Freud 1909’da Worcester, Massachusetts’teki Clark Üniversitesi’nde
psikanaliz konusunda bir dizi konferans vermek üzere, kendinden sonraki takipçisi Carl Jung’ın eşliğinde Amerika Birleşik Devletleri’ne ilk ve tek ziyaretini yaptı. Clark Üniversitesi’nden verilen onursal doktora unvanı, Freud’un tüm hayatı boyunca aldığı tek akademik tanınma olacaktı. Bu ziyaretin büyük başarısına rağmen Freud, sonraki yıllarda ondan sanki orada bir travma meydana gelmiş gibi bahsetti. Amerikanları “yabaniler” diye nitelendirdi. 1909’dan çok önce kendisine acı vermiş fizikî rahatsızlıklar konusunda Amerika’yı suçladı. Freud’un biyografisini yazanlar, Amerika’da, onun bu açıklanamaz tepkisini bir şekilde anlamlandırabilecek bilinmeyen bazı olaylar meydana gelmiş olup olamayacağı konusunda tahminlerde bulunarak, bu sır hakkında uzun süre düşündüler.
I. BÖLÜM
I.KISIM
1
Mutsuzluk hakkında hiçbir sır yoktur.
Bütün mutsuz insanlar benzerdir. Uzun zaman önce acısını çektikleri yaralar, inkâr edilen arzular, gururdan vazgeçişler, hor görmeyle -ya da daha kötüsü, aldırmazlıkla- söndürülmüş iyi niyetli sevgi kıvılcımları onların üstüne veya o insanlar bunların üstüne yapışır ve böylece her günü dünlerin örtüsünün altında yaşarlar. Mutlu insan ise, arkasına bakmaz. İleriye de bakmaz. O, bugünde yaşar.
Fakat sorun şuradadır, “bugün” tek bir şeyi asla göstermez: anlamı.
Herhangi bir şeyin –mesela bir insanın hayatının- anlamını, onun nereden geldiğini ve nasıl bir değişim geçirdiğini anlamadan tam olarak kavrayamayız. Mutluluğu ve anlamı bulmanın yolları aynı değildir. Mutluluğu bulmak için, sadece “an”da yaşamalısınız; “an” için yaşamalısınız. Anlamı bulmak için ise, ne kadar karanlık olursa olsun geçmişte yaşamalı ve ne kadar belirsiz olursa olsun gelecek için yaşamalısınız. Böylece hayat, mutluluk ve anlam arasında mutlaka bir seçim yapmamız konusunda ısrar ederek onları gözümüzün önünde asılı tutarak sallayıp durur.
Şahsen her zaman anlamı seçtim. Bu, sanırım, Bremen’den gelen ve dünyada en çok tanışmak istediğim insanı kıyılarımıza taşıyan George Washington adlı Norddeutsche Lloyd’un buhar gemisinin varışını 29 Ağustos 1909 Pazar günü Dr. Abraham Bell ile Hoboken Limanı’nın bunaltıcı sıcağı ve izdihamı içinde beklemekte olmamı açıklamaktadır.
Öğleden sonra saat birde hâlâ gemiden eser yoktu. Güneş öldürücüydü. Tuhaf bir sis üzerimizi kaplayıp sıcağa karşı bir korunak oluşturduğunda, liman doksan beş derece sıcaklıkta buharlaşıyormuş gibiydi. Suyun derinliklerinden kaynağı belirsiz yüksek siren sesleri geldi. Gözleri keskin martılar bile yalnızca görülebiliyor, duyulamıyordu. Çürüyüp kokuşmuş balıkların kokusu her yanı sarmıştı.
Aynı anda muazzam beyaz gemi –ufuktaki bir nokta gibi değil, devâsâ bir şekilde- sisin içinden gelerek gözlerimizin önünde tamamıyle beliriverdi. Rıhtımdaki bütün insanlar bu görüntünün karşısında birden geri çekiliverdi. Fakat halat rodaları uçuşup boşaltma işçileri malları ve yolcuların eşyalarını taşımaya başlayınca ardından çığlıklar, koşuşturma ve itiş kakışın ortaya çıkmasıyla bu esrarengizlik ortadan kayboldu.
Bu, Brill’in bir aşağı bir yukarı zıplayarak kolumu çekiştirmesinden bir saat önceydi. Sürme iskeleden inen üç yolcuyu işaret ediyordu. Bu üçlünün en önde olanı gri saçlı, gri sakallı, korkutucu şekilde kaşları çatılmış adam, bir bakışta o olması gerektiğini bildiğim Viyanalı psikiyatrist Sigmund Freud’du.
2.
Geçen yüzyılın başında daha önce örneği görülmemiş bir mimari saldırısı New York City’yi salladı. Daha önce insan eliyle yapılmış her şeyden daha yüksek devâsâ kuleler birbiri ardına hızla yükselmeye başladı. Bunlar “gökdelen” olarak adlandırıldı. 1908’de Bay Singer, Water Caddesi’ndeki tuğla ve mavi taştan yapılmış muazzam binası için bir kurdele töreni düzenledi. Belediye Başkanı, 47 katlı Singer Binası’nın dünyadaki en yüksek yapı olduğunu ilan ederken zengin sınıf onu alkışlıyordu. Birkaç ay sonra Belediye Başkanı aynı töreni, 42. Cadde’deki 50 katlı Metropolitan Life Kulesi’nde tekrarlamak zorunda kaldı. Hatta o sırada bile, Bay Woolworth’ün hayrete düşürücü 58 katlı zigurat-vâri kulesi için şehrin merkezinde yeri kazıyorlardı. Tam sokağın karşısında kazı makinelerinin şangırtısı ve çığlığı daha yeni başlamışken, her blokta, daha bir önceki gün boş arsaların olduğu yerlerde kocaman çelik parıltılı iskeletler beliriveriyordu. Düşünülebilecek tek karşılaştırma, Hausman’ın yarım yüzyıl önce Paris’i dönüştürmesidir. Fark, New York’ta işin arkasında tek bir aklın, birleştirici bir planın, bağlayıcı bir otoritenin olmayışıydı. Sermaye ve spekülasyon, akıl almaz güçleri serbest bırakarak, her şeyi ayırt edilebilir şekilde Amerikan ve bireysel hale getirdi.
Tüm bunların erkeksiliği inkar edilemezdi. Yerde, 200’lü numaralı doğu-batı sokakları ve 12 kuzey-güney caddesiyle amansız Manhattan gridi; şehre soyut, tekdüze bir düzenin damgasını vurdu. Bundan da öte, aşırı yüksek yapıların uçsuz bucaksızlığında, tavuskuşuna benzer süslemeleriyle onların tümü hırs, spekülasyon, yarış, egemenlik, hatta
–yükseklik, boyut ve daima para için olan- şehvetti.
Balmoral, Bulvar’daki –New Yorklular o zamanlar yukarı Broadway’i Bulvar diye adlandırıyordu- yeni büyük yapılardan biriydi. Onun varlığı bir kumardı. 1909’da zenginler hâlâ apartmanlarda değil, müstakil evlerde yaşıyordu. Apartmanları şehre yapılan kısa ve mevsimlik ziyaretler için “sakladılar”, ancak, birinin bunların içinde gerçekten nasıl yaşayabileceğini göremediler. Balmoral, eğer oturma koşulları yeterince pahalı ve güzel olursa, zenginlerin fikirlerinin değiştirilebileceğine dair bir iddiaydı. Bahis, karşılığını cömertçe verdi.
Balmoral, daha önce yapılmış bütün apartman binalarından –konut olarak kullanılan her bina- daha yüksek; 28 katlı olarak yükseldi. Bekleme salonu, sadece Napoli’nin dışında bulunan bir oniks mermeriyle parlıyordu. Her dairedeki avizeler Moreno camıyla parıldıyordu. En küçük dairenin sekiz; en büyüğünün ise, yedi banyo ve yirmi ayak yüksekliğinde tavanı olan büyük bir balo salonu dahil, yirmi iki odası vardı. Bu daire, aylık 192 dolar gibi dehşete düşürücü bir tutara kiraya verildi.
Balmoral’ın sahibi Bay George Banwell, binanın üzerinde para kaybetmenin imkansız olduğu bu kıskanılacak pozisyonun tadını çıkarıyordu. Banwell’in yatırımcıları binanın inşaatına, kendisinin bir sentine bile dokunmayıp tamamını dürüstçe müteahhit firma olan Amerikan Çelik ve Üretim Şirketi’ne gönderdiği 6 milyon dolar yatırmışlardı. Ancak, bu firmanın sahibi de yine Bay George Banwell’di ve asıl inşaat maliyeti 4 milyon 200 bin dolardı. 1 Ocak 1909’da, Balmoral’ın kapıları açılmadan 6 ay önce, Bay Banwell, ikisi dışında bütün dairelerin kiralanmış olduğunu ilan etti. Bu duyuru tamamen uydurmaydı, ancak, inanıldı ve ondan da öte, üç hafta içinde bu, gerçekleşti. Bay Banwell, gerçeğin
–binalar gibi- şüpheli araziler üzerine inşa edilebileceği gerçeğini iyi öğrenmişti.
Balmoral’ın dış cephesi, Güzel Sanatlar ekolünü en göze çarpacak şekilde temsil ediyordu. Binanın her bir köşesinde birer tane olmak üzere, on üç ayak yüksekliğinde dörtlü, yerden tavana kadar cam kaplamalı beton kemerler çatıyı bir taç şeklinde çevreliyordu. Bu büyük kemerli pencereler, ana yatak odalarına ait oldukları için bunların dışında duran birisi
–ki, yakınlarda Balmoral binasının yüksekliğinde hiçbir yapı olmadığı için bu, imkansızdı- , içeride oldukça uygunsuz bir manzaraya şahit olabilirdi. 29 Ağustos 1905 Pazar gecesi, Alabaster kanadının dışından görülen manzara gerçekten sarsıcı olabilirdi, çünkü bir düzine titreyen mumun ışığında, neredeyse çıplak, vücudu göze hitap edecek şekilde orantılı, bilekleri başının üstünde bağlanmış ve güçlü bir elin nefes alamamasına sebep olacak kadar sıkılaştırdığı diğer bir bağ; beyaz bir erkek kravatıyla boğazı sarılmış güzel genç bir kadın vardı.
Kadının bütün vücudu dayanılmaz ağustos sıcağında parlıyordu. Uzun bacakları, kolları gibi çıplaktı. Zarif omuzları da, sadece kumaşın her birinin üstündeki incecik şeritleri ile görülebiliyordu. Kızın bilinci gölgeliydi. Konuşmaya çalıştı. Sormak zorunda olduğu bir soru vardı. Neydi o yine? Bir geliyor, bir gidiyordu. Sonra soru tekrar aklına geldi. “Adım,” diye fısıldadı. “Benim adım ne?”
Çeviren: N.Hande Ergun
|
More Less | | Years of translation experience: 2. Registered at ProZ.com: Feb 2007. | | N/A | English to Turkish (Istanbul Universitesi Center Campus)
| | N/A | | Microsoft Excel, Microsoft Word, Powerpoint | | Keywords: English to Turkish, Ottoman to Turkish, İngilizce, Turkce, Osmanlıca, tercüme, çeviri, transcription, transkripsiyon, lokalizasyon, yerelleştirme, deşifre, literature, edebiyat, sosyal bilimler, social sciences.
Profile last updated
May 21, 2010 |
The translation workplace 
Portfolio