Working languages: English to PolishGerman to PolishItalian to PolishPolish to EnglishGerman to English |
|  ivonka
Cat's whiskers Polish translations
NA Local time: 12:32 CET (GMT+1)
Native in: Polish  | |
| Freelancer | | Translation, Interpreting, Editing/proofreading, Voiceover (dubbing), Subtitling, Training, Project management, Sales | | Specializes in: | | Advertising / Public Relations | Media / Multimedia | | IT (Information Technology) | Games / Video Games / Gaming / Casino | | Tourism & Travel | Marketing / Market Research | | Food & Dairy | Cinema, Film, TV, Drama | | Business/Commerce (general) | Sports / Fitness / Recreation |
| Also works in: | | Art, Arts & Crafts, Painting | Transport / Transportation / Shipping | | Electronics / Elect Eng | Computers: Software | | Environment & Ecology | Internet, e-Commerce | | Military / Defense | Names (personal, company) | | Nutrition | Poetry & Literature | | Psychology | Science (general) | | Other | Management | | Investment / Securities | Computers (general) | | Cooking / Culinary | Cosmetics, Beauty | | Economics | Finance (general) | | Furniture / Household Appliances | General / Conversation / Greetings / Letters | | Geography | Government / Politics | | History | Human Resources | | Textiles / Clothing / Fashion |
More Less | Sample translations submitted: 3| German to Polish: tourism | Source text - German
Entdecken Sie Teneriffa!
Windige Küsten, wilde Berge und lebhafte Städte,gekrönt von einem majestätischen Vulkan – das ist Teneriffa, die größte Insel der Kanaren
N
Nein, von seiner Faszination hat er nichts eingebüßt. Flugzeuge umkreisen ihn in respektvollem Abstand, bevor sie zur Landung auf Teneriffa ansetzen. Schon aus großer Entfernung weist er den Weg zu seiner Insel, deren Wahrzeichen er ist. Oft trennt ihn eine dichte Wolkendecke von der Welt darunter. Dort oben herrscht nur er über eine lebensfeindliche Mondlandschaft – der König der Vulkane, der Pico del Teide.
Immer hat er die Menschen beeindruckt, ja geängstigt. Noch 1909 gab es an seinem Nordhang einen Ausbruch. Schon durch die Legenden des Altertums geisterte eine Insel mit Namen Nivaria, die »Verschneite«, deren weiße Spitze Seefahrer von weitem sahen, ohne sie selbst entdecken zu können. Die Guanchen, die ersten Siedler Teneriffas, vermuteten hinter den Ausbrüchen des Teide den Zorn des Gottes Guayote. Kolumbus hielt Funken und Rauch, die von ihm aufstiegen, für ein böses Omen für seine erste Entdeckungsreise. Alexander von Humboldt bewunderte 1799, wie die ersten Sonnenstrahlen den Gipfel zum Strahlen brachten, während an der Küste noch Dunkelheit herrschte. Auf dem mit 3718 m höchsten Berg Spaniens beginnt und endet der kanarische Tag. Und es ist bei seiner Höhe auch nicht ungewöhnlich, dass er im Winter schneebedeckt ist – trotz der südlichen Lage der Kanaren.
Teneriffa, die mit 2034 km2 größte und vielfältigste der sieben »Inseln des ewigen Frühlings«, wie man die Kanaren schon zu Homers Zeiten nannte, begeistert durch Kontraste: Urlaub am Strand genießen; in Kiefernwäldern wandern; Wale im Atlantik beobachten; Badespaß am Tag, durchfeierte Nächte; traditionelle Feste erleben; durch moderne Shoppingcenter bummeln; seltsame Pflanzen entdecken; tauchen im Meer; klettern in Schluchten – all das ist möglich.
Bei der Ankunft fährt aber vielen erst einmal der Schreck in die Glieder. Der Süden ist rau und verdorrt. Wasser, das wird deutlich, ist ein ebenso kostbares wie seltenes Gut. Einst breiteten sich große Wälder über Teneriffa aus, sprudelten Bäche aus den Bergen herab. Die Spanier begannen Ende des 15. Jhs. mit dem Raubbau an Mensch und Natur. Erst unterwarfen sie die Guanchen, dann holzten sie Lorbeerbäume und Pinien ab, an deren langen Nadeln die Feuchtigkeit der Wolken kondensierte und zu Boden fiel. Erosion war die Folge, Teneriffas Ökosystem wurde schwer geschädigt. Heute stehen Pinienwälder nur noch im Landesinneren, Lorbeer hat im Anaga-Gebirge im Nordosten überlebt.
Andere einheimische Pflanzen hatten es besser: Die Kanarische Palme mit dickem Stamm und weit ausladender Krone trifft man überall in den Tälern; cardón, die Kandelaberwolfsmilch, besiedelt trockene Gegenden ebenso wie das strauchige Wolfsmilchgewächs tabaiba oder tajinaste. Der Natternkopf bringt in niederen Lagen im April weiße und im Hochland von Mai bis Juni rot-violette Dolden hervor. Dort finden sich auch retama, eine weiß blühende Ginsterart, und codeso, der gelb leuchtende Geißklee. Kakteen, Mandelbäume, Eukalyptus und sämtliche Obstbäume kamen dagegen erst mit den Eroberern ins Land, haben aber inzwischen in ihrer neuen Heimat überall Wurzeln geschlagen. Bananen, Wein und die gesamte Blütenpracht der Ferienorte – von der Bougainvillea über den Hibiskus bis zur Geranie – existieren hingegen nur dank ständiger Bewässerung.
Die Guanchen, später auch die Europäer, siedelten bevorzugt auf dem kühlen Hochplateau von La Laguna und im Valle de la Orotava, der grünen Lunge Teneriffas. Zugute kam ihnen dabei der Nordostpassat. Beständig bestreichen die feuchten Winde den Norden Teneriffas in 700–1700 m Höhe und stauen sich am zentralen Hochland. Die Wolken regnen sich ab und geben Schatten, was die Temperaturen senkt und die Vegetation mit Wasser versorgt. In dieser Region ist es stets kühler als im Süden.
Wer dort allerdings afrikanisches Klima befürchtet – der Schwarze Kontinent liegt immerhin nur gut 300 km entfernt – wird angenehm überrascht. Vielmehr herrscht ewiger Frühling, das bedeutet milde Temperaturen – kaum über 30 Grad im Sommer, selten unter 20 Grad im Winter – jahrein, jahraus. Warmer Passat und der frische Kanarenstrom im Atlantik halten eine stete Balance. Mehrmals im Jahr taucht allerdings der calima auf, ein heißer, staubiger Wüstenwind, der direkt aus der Sahara herüberweht und sich für mehrere Tage wie ein Mantel über den Archipel legt. Dann steht die Luft, und das Atmen fällt schwer. Ist der Wind abgezogen, bleibt eine feine Schicht Wüstensand zurück.
Die Urlaubsgebiete Los Cristianos und Playa de las Américas im Süden lassen kaum einen Urlauberwunsch offen. In nur 40 Jahren sind hier auf verkarstetem Land Apartmentanlagen, Hotels, Strände und Freizeitparks mit vollständigem touristischem Angebot entstanden – allerdings um den Preis, in einem Ausländerghetto zu wohnen. Puerto de la Cruz im Norden war dagegen schon vor 100 Jahren ein Kurbad für betuchte Engländer, die sich in dem einstigen Hafen der Handelsstadt La Orotava einquartierten, um so dem Winter daheim zu entkommen. Dort profitieren Einheimi- sche wie Fremde vom Zusammenleben: Urlauber wohnen in einer gewachsenen Umgebung, Kanarier machen mit ihnen gute Geschäfte.
Will man aber Land und Leute wirklich kennen lernen, muss man sich tiefer auf Teneriffa einlassen. Knapp ein Drittel der 800 000 tinerfeños lebt heute in der Hauptstadt Santa Cruz de Tenerife, in der hektischer Verkehr und Betriebsamkeit herrschen. Gut gekleidete Menschen, Shopper mit schicken Einkaufstüten und Businessleute eilen hin und her. Andererseits vergehen im Zentrum keine 100 m ohne eine legere Cafeteria oder eine gut besuchte Bar. Mittags beginnt die Siesta. Zwischen 13 und 17 Uhr passiert wenig. Doch mit dem Abklingen der Nachmittagshitze erwacht die Stadt von neuem. Dann sieht man Familien mit Kindern noch nach 22 Uhr durch die Parks flanieren, Verliebte Händchen halten und Freunde beim Bier zusammensitzen.
Wer sich dagegen auf dem Land umschaut, den überraschen archaische Strukturen: Bauern, die ihre Esel beladen; alte Männer, die auf der Plaza den Tag verdösen; Frauen in Schwarz bei der Feldarbeit; Hütten, deren Dächer von der Last der Jahrzehnte durchhängen: ein spartanisches Leben, wie es noch vor 40 Jahren auf ganz Teneriffa üblich war. Zu Beginn des 20. Jhs. wanderten Tausende Tinerfeños nach Südamerika und Kuba aus, um dem Hunger in der Heimat zu entfliehen. Wer Teneriffa bereist, entdeckt beide Gesichter. Sie machen deutlich, welchen Wandel die Insel durchläuft. Nicht immer ohne Brüche, wie hohe Jugendarbeitslosigkeit und Generationskonflikte zeigen. Aber auch unumkehrbar, das bezweifelt hier niemand. Im Gegenteil. Wer eines der traditionellen Feste mit typischen Trachten erlebt, deren Motor dieselben jungen Leute sind, die in der Woche in Ämtern und Firmen an ihrer Karriere arbeiten, ist davon überzeugt, dass Teneriffa auch den Sprung ins 21. Jh. mit kanarischer Leichtigkeit gemeistert hat.
| Translation - Polish
Czas poznać Teneryfę!
Smagane wiatrem wybrzeża, dzikie góry i tętniące życiem miasta, a nad nimi majestatyczna korona wulkanu. Oto Teneryfa, największa z Wysp Kanaryjskich
F
Fascynuje, jak zawsze. Podchodzące do lądowania samoloty, omijają go szerokim pełnym respektu łukiem. Już z daleka wskazuje drogę na swoją wyspę, której jest przecież symbolem. Często ukrywa się przed światem w grubej powłoce chmur. Tam na górze, to on dominuje wśród wrogich księżycowych krajobrazów – król wulkanów, Pico del Teide.
Od wieków robił wrażenie i często przerażał. Wszak w 1909 roku zanotowano wybuch na jego północnym zboczu. Już w starożytnych legendach sygnalizował istnienie wyspy widmo o nazwie Nivaria, „Zaśnieżona“. Jej białe szczyty z dala wabiły morskich podróżników, którym jednak nie było dane odkrycie tego kawałka lądu. Guanczowie, pierwsi osadnicy na Teneryfie za wybuchami Teide widzieli gniew boga Guayote. Kolumb uznał wytryskujące przed nim snopy iskier i dymu za zły omen dla swojej pierwszej wyprawy. W 1799 roku Alexander von Humbolt miał okazję podziwiać pierwsze promienie słoneczne połyskujące na szczycie wulkanu, podczas gdy całe wybrzeże tonęło jeszcze w ciemnościach. Właśnie na tym mierzącym 3718 m najwyższym szczycie Hiszpanii zaczyna się i kończy kanaryjski dzień. Przy tej wysokości nie dziwi fakt występowania tu w zimie pokrywy śnieżnej, pomimo południowego położenia Kanarów.
Teneryfa, o powierzchni 2034 km2 znana jest jako największa i najróżnorodniejsza z siedmiu „wysp wiecznej wiosny“. Określana tym mianem już od czasów Homera, zadziwia kontrastami: słodkie lenistwo na plaży, wędrówka przez nieprzebyty las, obserwacja wielorybów, dzienne kąpiele i nocne imprezy, uczestnictwo w tradycyjnych świętach, oddawanie się szaleństwu zakupów w centrach handlowych, odkrywanie rzadkich roślin, pluskanie się w morzu, wspinaczka po wąwozach – wszystko jest tu możliwe.
Po przybyciu na miejsce wielu ogarnia jednak strach. Południe jest surowe i wyschnięte, a woda tak cenna jak złoto. Niegdyś Teneryfę pokrywały olbrzymie lasy, a z gór wypływały potoki. W końcu XV Hiszpanie rozpoczęli swój podbój ludzi i natury. Na pierwszy ogień poszli zniewoleni Guanczowie, potem wyrąbano drzewa wawrzynowe i pinie. W długich igłach tych drzew kondensowała się wilgoć z chmur, by zasilić ziemię wraz z ich opadaniem. Nastąpiła erozja, a ekosystem Teneryfy został poważnie zniszczony. Dzisiaj pinie spotkać można jedynie w głębi lądu, a drzewa wawrzynowe przetrwały w okręgu Anaga.
Inne rośliny endemiczne mają się znacznie lepiej. Wszędzie w dolinach spotyka się kanaryjską palmę o grubym pniu i rozłożystej koronie; cardón, wilczomlecz kandelabrowy, porasta suche okolice podobnie, jak rozłożyste rośliny wilczomleczowate tabaiba czy tajinaste. W kwietniu, na położonych niżej obszarach żmijowiec obsypuje się białymi baldaszkami, a od maja do czerwca na wyżynach, czerwono-fioletowymi. Tam spotkać można także retamę, kwitnący na biało janowiec i codeso, żółciutki szczodrzeniec. Natomiast kaktusy, migdałowce, eukaliptusy i wszelkie drzewa owocowe zawitały do tego kraju wraz z najeźdźcami i zdążyły już na dobre zapuścić korzenie w swojej nowej ojczyźnie. Banany, winorośl oraz cały przepych kwiatów urlopowego kurortu – od Bougainvillea poprzez hibiskus do geranium – istnieją jedynie dzięki stałemu podlewaniu.
Guanczowie, a poźniej także Europejczycy osiedlali się w pierwszej kolejności na chłodnym płaskowyżu La Laguna i Valle de la Orotava, zielonych płucach Teneryfy. Pasat północny działał dodatkowo na ich korzyść. Północna Teneryfa stale znajduje się pod obstrzałem wilgotnych wiatrów na wysokości 700-1700 m spiętrzających się nad centralnym płaskowyżem. Chmury przynoszą deszcz i cień, co obniża temperaturę i dostarcza niezbędnej do wegetacji wody. Co za tym idzie, w regionie tym jest zawsze chłodniej niż na południu.
Kto obawia się afrykańskiego klimatu, na pewno rozchmurzy się na wieść, że Czarny Ląd leży jednak w odległości dobrych 300km. Poniekąd panuje tu wieczna wiosna, czyli rokrocznie notuje się łagodne temperatury niewiele ponad 30 stopni w lecie i rzadko poniżej 20 zimą. Ciepły pasat i rześki atlantycki prąd kanaryjski utrzymują solidną równowagę. Jednak kilka razy w roku afrykański klimat daje o sobie znać. Prosto znad Sahary wieje gorętszy, pełen pyłu wiatr i na kilka dni okrywa archipelag jak płaszczem. Powietrze staje wtedy w miejscu i trudno oddychać. Odchodząc, wiatr pozostawia po sobie cienką warstwę pustynnego piasku.
Kurorty Los Cristianos i Playa de las Américas na południu pozostają otwarte na prawie każde życzenie urlopowicza. W ciągu zaledwie 40 lat na wyjałowionej ziemi powstały apartamentowce, hotele, plaże i parki rozrywki z kompletną ofertą turystyczną – jednak ceną jest miano getta dla obcokrajowców. W odróżnieniu od leżącego na północy Puerto de la Cruz, które już od 100 lat stanowi przystań dla spokojnych Anglików, którzy uciekając przed zimą lokowali się w byłym porcie miasta handlowego La Orotava. Korzystali na tym i miejscowi i przybysze: urlopowicze zamieszkiwali we własnym środowisku, a ludność Kanarów robiła z nimi dobre interesy.
Chcących lepiej poznać kraj i ludzi Teneryfa zaprasza w głąb wyspy. Blisko jedna trzecia z 800 000 tinerfeños mieszka obecnie w stolicy Santa Cruz de Tenerife, zdominowanej przez chaotyczny ruch uliczny i wszechobecną przedsiębiorczość. Wszędzie widać spieszących się gdzieś dobrze ubranych przechodniów, klientów sklepów z szykownymi reklamówkami i biznesmenów. Z drugiej strony centrum usiane jest swojskimi kafejkami i dobrze zaopatrzonymi barami. W południe rozpoczyna się sjesta. W godzinach od 13.00 do 17.00 niewiele się dzieje, jednak po przejściu fali południowego upału miasto budzi się na nowo. I chociaż zegar wskazuje, że dawno minęła 22.00, nikogo nie dziwią spacerujące po parkach rodziny z dziećmi, zakochani, czy przesiadujące przy piwie grupki znajomych.
Odwiedzających wieś zaskoczyć mogą widoki z goła archaiczne: rolnicy objuczający swe osły, starcy spędzający cały dzień na drzemce przy rynku, ubrane na czarno kobiety wykonujące prace polowe, chaty z dachami noszącymi brzemię dziesięcioleci, spartański żywot, jaki jeszcze przed czterdziestoma laty dominował na całej wyspie. Na początku XX stulecia tysiące Tinerfeños wyemigrowało do Ameryki Południowej i na Kubę w masowej ucieczce przed głodem. Kto zaplanował sobie objazd całej Teneryfy z pewnością odkryje oba oblicza. Zmiany, jakie zaszły na wyspie widać wyraźnie, a że nie zawsze był to proces bezbolesny, pozostało wysokie bezrobocie wśród młodzieży czy problemy związane z konfliktem pokoleń. Nikt jednak tu nie wątpi, że trend ten można odwrócić. Każdy, kto weźmie udział w jednym z tradycyjnych świąt ubarwionych typowymi dla regionu strojami, którego inicjatorami są ci sami młodzi ludzie na co dzień rozwijający swą karierę w firmach i urzędach, jest przekonany, że Teneryfa dokonała skoku w XXI wiek z charakterystyczną kanaryjską lekkością.
| | English to Polish: Veronese - literary | Source text - English
PAUL VERONESE
It was in the city of Verona that Paul Cagliari, the last of the great painters of the Venetian school, was born. The name of that old city of the Veneto makes us think at once of moonlight nights and fair Juliet gazing from her balcony as she bids farewell to her dear Romeo. For it was here that the two lovers lived their short lives which ended so sadly.
But Verona has other titles to fame besides being the scene of Shakespeare's story, and one of her proudest boasts is that she gave her name to the great Venetian artist Paolo Veronese, or Paul of Verona, as we would say in English.
There were many artists in Verona when Paolo was a boy. His own father was a sculptor and his uncle a famous painter, so the child was encouraged to begin work early. As soon as he showed that he had a talent for painting, he was sent to his uncle's studio to be taught his first lessons in drawing.
Verona was not very far off from Venice, and Paolo was never tired of listening to the tales told of that beautiful Queen of the Sea. He loved to try and picture her magnificence, her marble palaces overlaid with gold, her richly-dressed nobles, and, above all, the wonder of those pictures which decked her walls. The very names of Giorgione and Titian sounded like magic in his ears. They seemed to open out before him a wonderful new Paradise, where stately men and women clad in the richest robes moved about in a world of glowing colour.
At last the day came when he was to see the city of his dreams, and enter into that magic world of Art. What delight it was to study those pictures hour by hour, and learn the secrets of the great masters. It was the best teaching that heart could desire.
No one in Venice took much notice of the quiet, hard-working young painter, and he worked on steadily by himself for some years. But at last his chance came, and he was commissioned to paint the ceiling of the church of St. Sebastian; and when this was finished Venice recognised his genius, and saw that here was another of her sons whom she must delight to honour.
These great pictures of Veronese were just the kind of work to charm the rich Venetians, those merchant princes who delighted in costly magnificence. Never before had any painter pictured such royal scenes of grandeur. There were banqueting halls with marble balustrades just like their own Venetian palaces. The guests that thronged these halls were courtly gentlemen and high-born ladies arrayed in rich brocades and dazzling jewels. Men-servants and maidservants, costly ornaments and golden dishes were there, everything that heart could desire.
True, there was not much room for religious feeling amid all this grandeur, although the painter would call the pictures by some Bible name and would paint in the figure of our Lord, or the Blessed Virgin, among the gay crowd. But no one stopped to think about religion, and what cared they if the guests at the `Marriage Feast of Cana' were dressed in the rich robes of Venetian nobles, and all was as different as possible from the simple wedding-feast where Christ worked his first miracle.
So the fame of Paolo Veronese grew greater and greater, and he painted more and more gorgeous pictures. But here and there we find a simpler and more charming piece of his work, as when he painted the little St. John with the skin thrown over his bare shoulder and the cross in his hand. He is such a really childlike figure as he stands looking upward and rests his little hand confidingly on the worn and wounded palm of St. Francis, who stands beside him.
Although the Venetian nobles found nothing wanting in the splendid pictures which Veronese painted, the Church at last began to have doubts as to whether they were fit as religious subjects to adorn her walls. The Holy Office considered the question, and Veronese was ordered to appear before the council.
Was it, indeed, fit that court jesters, little negro boys, and even cats and pet dogs should appear in pictures which were to decorate the walls of a church? Veronese answered gravely that it was the effect of the picture that mattered, and that the details need not be thought of. So the complaint was dismissed.
These pictures of Paolo Veronese were really great pieces of decoration, very wonderful in their way, but showing already that Art was sinking lower instead of rising higher.
If the spirits of the old masters could have returned to gaze upon this new work, what would their feelings have been? How the simple Giotto would have shaken his head over this wealth of ornament which meant so little, even while he marvelled at the clever work. How sorrowfully would Fra Angelico have turned away from this perfection of worldly vanity, and sighed to think that the art of painting was no longer a golden chain to link men's souls to Heaven. Even the merry-hearted monk Fra Filippo Lippi would scarce have approved of all this gorgeous company.
Art had indeed shaken off the binding rules of old tradition, and Veronese was free to follow his own magnificent fancy. But who can say if that freedom was indeed a gain? And it is with a sigh that we close the record of Italian Art and turn our eyes, wearied with all its splendour and the glare of the noonday sun, back to the early dawn, when the soul of the painter looked through his pictures, and taught us the simple lesson that work done for the glory of God was greater than that done for the praise of men.
| Translation - Polish
Paolo Veronese
Ostatni z wielkich malarzy szkoły weneckiej, Paolo Cagliari, przyszedł na świat w starym mieście regionu Weneto – Weronie. Ta romantyczna nazwa, ledwie zadźwięczy w uszach, każe wyobraźni galopować przed balkon słodkiej Julii, która w świetle księżyca szepce najdroższemu Romeo słowa pożegnania. To Werona była świadkiem historii życia najsłynniejszych kochanków świata, których miłość spotkał tak smutny finał.
Myli się jednak ten, kto sądzi, że miasto nie dostąpiło większych zaszczytów, niż wybór na scenerię historii Szekspira. Oto imię jego nosić będzie jeden z największych mistrzów weneckich Paolo Veronese. Paweł z Werony, jak nazwalibyśmy go u nas nad Wisłą.
Werona z czasów dzieciństwa Paola obfitowała w artystów. Ojciec chłopca – rzeźbiarz i wuj – słynny malarz wcześnie oswajali go ze sztuką. Na dowody malarskiego talentu nie musieli długo czekać, i oto Paolo szybko rozpoczął naukę rysunku w warsztacie swego wuja.
Dziecko z otwartymi z podziwu ustami wsłuchiwało się w dochodzące zewsząd historie wychwalające sąsiadującą z Weroną „Królową Mórz” Wenecję. Mały artysta uwielbiał spędzać godziny na próbach portretowania dostojeństwa tego niezwykłego miasta, jego marmurowych przystrojonych złotem pałaców, bogato odzianych nobliwych mieszkańców, a przede wszystkim tych cudownych obrazów, które zdobiły jego ściany.
Dźwięk imion Giorgione i Tycjana był muzyką dla uszu chłopca. Działał jak zaklęcie otwierające drzwi rajskiego ogrodu, gdzie stateczne damy i mężowie odziani w zdobne szaty poruszali się z godnością w świecie olśniewających kolorów…
Aż wreszcie nadszedł dzień spotkania z miastem ze snów, dzień zjednoczenia z tajemniczym światem sztuki. Czas spędzania dni na studiowaniu słynnych obrazów, odkrywaniu najgłębszych tajemnic wielkich mistrzów, radującej serce nauki. Ciężko pracujący w samotności cichy pretendent do panteonu sławy przez lata uchodził uwagi mieszkańców miasta, lecz wielka szansa go nie ominęła. Przelewając swój geniusz na sufit kościoła Św. Sebastiana odsłonił swój talent przed całą Wenecją dołączając do grona najznamienitszych z jej synów.
Dzieła Veronese z łatwością czarowały kupieckich książąt miłujących kosztowny majestat. Nikt z jego poprzedników nie nadawał bogactwu tak królewskiego wymiaru. Możni Wenecjanie odnajdywali u niego, podobnie jak w swoich pałacach, sale balowe z marmurowymi balustradami pełne dystyngowanych mężów i wysoko urodzonych dam strojnych w drogie brokaty i olśniewające klejnoty. Byli tam lokaje i pokojówki, pyszne ornamenty i złote naczynia, wszystko, czego dusza zapragnie.
Miejsce na uczucia religijne było skąpe. Spychane na margines przez wszechogarniające bogactwo przypominały o sobie zaczerpniętymi z Biblii nazwami, postaciami Chrystusa czy Maryi wkomponowanymi w radosny tłum.
Nauka Kościoła była jednak na ustach wszystkich, a odziani w stroje kupców weneckich goście na „Weselu w Kanie Galilejskiej” nie dziwili nikogo. Cóż z tego, że Pan Jezus na miejsce swego pierwszego cudu wybrał skromną wiejską uroczystość zaślubin prostych ludzi!
Sława i obrazy Veronese nabierały blasku i niezbyt często odnajdujemy wśród nich przykłady dzieł tak ujmujących swą prostotą, jak wizerunek Św. Jana - małego chłopca z krzyżem w ręku i skórą przerzuconą nad nagim ramieniem. Trudno oderwać oczy od wdzięcznej postaci dziecka, które spoglądając na stojącego przy nim Św. Franciszka ufnie składa małą rączkę w zniszczonej, poranionej dłoni opiekuna.
Chociaż możnowładcy weneccy bezkrytycznie akceptowali pełne splendoru obrazy Veronese, Kościół targany był wątpliwościami, czy stosowna jest dla nich rola przedmiotów kultu religijnego. Powagę tych zarzutów potwierdza wezwanie artysty przed oblicze Świętego Oficjum.
- Czy aby na pewno się godzi, by błaźni sądowi, czarni chłopcy a nawet psy i koty ubarwiały obrazy mające zdobić ściany kościoła? – Pytano.
Mistrz odrzekł z powagą, że istotą dzieła jest wrażenie, jakie wywołuje, a szczegóły najlepiej pominąć. Ta odpowiedź usatysfakcjonowała radę i skargę odrzucono.
Twórczość Veronese była sztuką dekoracyjną, na swój niepowtarzalny sposób wspaniałą, lecz niosła już w sobie proroctwo upadku.
Jaki werdykt otrzymałaby od rady wielkich malarzy przeszłości? Czy trudno wyobrazić sobie zaskoczenie prostego Giotto mistrzostwem ornamentów, które znaczy tak mało?
A Fra Angelico, czyż nie odwróci wzroku od przepychu ziemskiej próżności zasmucony, że sztuka nie jest już, jak dawniej, drogowskazem dla dusz ludzkich pielgrzymujących do nieba? Nawet radosny mnich Fra Filippo Lippi z trudem odnalazłby swe miejsce w tak wystawnym towarzystwie.
Twórczość artystyczna wyzwoliwszy się z krepujących więzów tradycji pozwalała Veronese realizować wszystkie luksusowe fantazje. Ale czy wolność ta była błogosławieństwem? Kiedy w zamyśleniu zamykamy księgę włoskiej sztuki zmęczeni splendorem południowego słońca chętnie wracamy do brzasku poranka. Tam zaklęte w dzieła dusze artystów dzielą się z nami prostą prawdą, że tworzenie dla ziemskiej sławy nigdy nie dorówna pracy ku chwale Najwyższego.
| | English to Polish: addressing unemployment | Source text - English
At the beginning of 2005, the public employment service of the Donetsk area was confronted with an unemployment figure of 57.5 thousand.
In the period going from January to May of the current year, it employed 31.7 thousand people (in comparison to 28.8 thousand in the same period of 2004). Approximately 1.2 thousand people found jobs in enterprises, establishments and organizations. Employers were compensated for the expenses involved in hiring these workers by the Ukranian Social Insurance Fund, a fund especially set up to promote the hiring of unemployed people.
In the five-month period under study, with the assistance received from the public employment service, 1,333 people opened up their own business, which means that 92% received an unemployment lump sum.
Since the beginning of the year, 5 thousand people have received conversion training in an attempt to raise their qualifications and thereby increase their employability. The initiative paid off as more than 2 thousand people were offered jobs (twice the amount of those that found jobs in the same period of 2004) and was only made possible due to the development of new forms of on-the-job training.
From January to May this year, over 16.8 thousand unemployed took part in paid public works organized by the regional unemployment service. Employers financed more than 12.4 thousand of these.
The number of enterprises, establishments and organizations which cooperate with the personnel recruitment service is constantly increasing: on June 1st 2005, the job centers registered 53.7% of job vacancies, in comparison to 47.2% in the previous year. The demand for workers has thus increased by 38% in comparison to 1 June 2004, with 40.1 thousand people being hired. Of these, 17.9% have specialized skills, 70.4% have general skills and 11.7% have little or no skills. On average, two people apply for the same job in the area under study.
On June 1st of the current year, the employment service in the Donetsk area had almost 62 thousand registered workers, 49% of which have other trades, 31% of which have only one trade and 20% of which have no trade.
By the beginning of June, more than 34.3 thousand people were receiving unemployment benefits, amounting on average to 191,5 грн.
| Translation - Polish
Na początku 2005 roku publiczne służby pracy w okręgu Donieckim stanęły przed wyzwaniem w postaci 57,5 tysiąca bezrobotnych.
W okresie pomiędzy styczniem i majem bieżącego roku udało im się znaleźć miejsca pracy dla 31,7 tysięcy pracowników (w porównaniu z 28,8 tysięcy osób w tym samym czasie 2004 r.). Około 1,2 tysiące znalazło zatrudnienie w różnego rodzaju przedsiębiorstwach i organizacjach. Pracodawcy otrzymali zwrot wydatków związanych z angażowaniem siły roboczej z Ukraińskiego Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, powołanego specjalnie w celu promowania zatrudnienia wśród bezrobotnych.
W objętym przez niniejszą analizę pięciomiesięcznym okresie, 1 333 osób otworzyło własne firmy dzięki pomocy publicznych urzędów pracy, co oznacza, że 92% otrzymało jednorazową pomoc pieniężną dla bezrobotnych.
Od początku roku 5 tysięcy osób uczestniczyło w kursach przekwalifikowania zawodowego mających na celu zdobycie nowych umiejętności a tym samym poprawę szans na znalezienie zatrudnienia. Inicjatywa ta przyniosła rezultaty w postaci 2 000 złożonych ofert pracy. (liczba dwukrotnie większa w porównaniu z tym samym okresem 2004 r.) i była możliwa jedynie dzięki rozwojowi nowych form szkoleń podczas wykonywania pracy.
Od stycznia do maja b.r. ponad 16.8 tysięcy pracowników uczestniczyło w płatnych robotach publicznych zorganizowanych przez lokalne biura pracy. Udział ponad 12.4 tysięcy osób został sfinansowany przez pracodawców
Liczba przedsiębiorstw i organizacji, które podejmują współpracę ze służbami zatrudnienia stale wzrasta. Pierwszego czerwca 2005 r. biura pracy zarejestrowały 53.7% wolnych etatów w porównaniu z 47,2% w zeszłym roku. Popyt na siłę roboczą wzrósł zatem o 38% w porównaniu do roku 2004, kiedy to zanotowano 40,1 tysiąca zatrudnionych. Wśród nich 17.9% posiadało umiejętności specjalistyczne, 70,4% miało przygotowanie ogólne a 11,7% bardzo niskie lub żadnych kwalifikacji. W badanym rejonie średnio 2 osoby starają się o jedno miejsce pracy.
Na dzień pierwszego czerwca b.r. urzędy pracy w Okręgu Donieckim informowały o 62 tysiącach zarejestrowanych pracowników, z których 49% posiadało przygotowanie do wykonywania innych zawodów, 31% miało tylko jeden zawód a 20% z nich pozostawało bez kwalifikacji. Do początku czerwca ponad 34,3 tysiące osób otrzymywało zasiłek dla bezrobotnych wynoszący średnio 191,5 hrywien.
|
More Less | | OTHER-University of Westminster | | Years of translation experience: 8. Registered at ProZ.com: Nov 2004. Became a member: Feb 2007. | | N/A | Polish to English (Cambridge University (ESOL Examinations, External, Misc.))
English to Polish (Cambridge University (ESOL Examinations, External, Misc.))
English to Polish (Chartered Institute of Linguists)
German to Polish (Zertifikat Wirtschaftsdeutsch, University of Lodz)
| | N/A | | Microsoft Excel, Microsoft Word, Powerpoint, SDL TRADOS, SDLX, Wordfast | | About me
***********************************************************************************
Hello!
I am an experienced English-Polish, German-Polish translator based in Poland.
Please contact me via proz.com for rates.
My qualifications have been confirmed by the Chartered Institute of Linguists with their Diploma in Translation – distinction grade.
My jobs are described as creative, accurate, with impressive quality of the natural target language. These are not just translations - I deliver your message to your Polish audiences in the most appropriate manner.
Do not hesitate to assign your project to me. It’s worth your while!
***********************************************************************************
Diploma in Translation, Chartered Institute of Linguists (distinction grade)
Diploma in Translation course, University of Westminster
Introduction to Translation Skills, University of Westminster
Public Relations Postgraduate Study, University of Warsaw, Polish Academy of Science (distinction grade)
International Trade Faculty, University of Lodz, Master Degree
Certificate of Proficiency in English,Cambridge University ESOL Examinations
Zertifikat Wirtschaftsdeutsch, University of Lodz
Interpreting for purposes of EU financed projects (Leonardo Da Vinci, Phare), during trade shows and international seminars, business meetings, etc.
Translating, editing and proofreading for agencies from all over the world (UK, Germany,Spain, Lithuania, Canada, Poland).
Working on: websites, brochures, catalogues, academic texts, books, interactives, packaging, press releases, manuals, directives, general texts, business correspondence. Jobs done for large international companies from aerospace, IT, construction, data storage, tv channels, airlines, pen manufacturer, hotel corporation and others
|
Keywords: Polish translator, Polish translations, economy, PR, marketing, management, intenational trade, transport, stock exchange, European Union, alcoholic drinks industry, local government, tennis, culture, literature, martial arts, business, websites, copywriting, spirits, travel, sport, advertising, Polish, English, German, books, media, IT, tourism, culture, interpreting, film, cinema, editing, polish translator, polish interpreter, polish copywriter, business, commerce, communication, promotion, import, export, shipping,
Profile last updated
May 22, 2008 |
Expertise