Setting up strong equivalences across all dimensions of language.

English to Greek: Translation of M.A.K. Halliday's Introduction to Functional Grammar General field: Social Sciences Detailed field: Linguistics

Source text - English Our aim in this book has been to describe and explain the meaning-making resources of modern English, going as far in detail as is possible within one medium-sized volume. When deciding what parts of the grammar to cover, and how far to go in discussion of theory, we have had in mind those who want to use their understanding of grammar in analysing and interpreting texts. This in turn means recognizing that the contexts for analysis of discourse are numerous and varied — educational, social, literary, political, legal, clinical and so on; and in all these the text may be being analysed as specimen or as artefact, or both (specimen here might mean specimen of a particular functional variety, or register, such as 'legal English'). What is common to all these pursuits is that they should be grounded in an account of the grammar that is coherent, comprehensive and richly dimensioned. To say this is no more than to suggest that the grammatics — the model of the grammar — should be as rich as the grammar itself (Halliday, 1984b; 1996). If the account seems complex, this is because the grammar is complex — it has to be, to do all the things we make it do for us. It does not service to anyone in the long run if we pretend that semiosis — the making and understanding of meaning — is a simpler matter than it really is.

Translation - Greek Στόχος μας στο παρόν βιβλίο είναι να περιγράψουμε και να εξηγήσουμε τους σημογό¬νους πόρους της σύγχρονης Αγγλικής με όση λεπτομέρεια μάς επιτρέπει ένας μεσαίου μεγέθους τόμος. Όταν αποφασίζαμε ποια μέρη της γραμματικής να καλύψουμε και πόσο βαθιά να υπεισέλθουμε στην συζήτηση της θεωρίας, είχαμε κατά νου όσους θέλουν να χρησιμοποιήσουν την γραμματική τους γνώση για την ανάλυση και την ερμηνεία κειμένων. Αυτό με την σειρά του σημαίνει αναγνώριση του ότι τα περιβάλλοντα για την ανάλυση του λόγου είναι πολυάριθμα και ποικίλα —εκπαιδευτικά, κοινωνικά, λογοτεχνικά, πολιτικά, νομικά, κλινικά και ούτω καθεξής— και ότι σε όλα τους το κείμενο μπορεί να αναλυθεί ως δείγμα ή τεχνούργημα ή και τα δύο («δείγμα» εδώ μπορεί να σημαίνει δείγμα μιας ιδιαίτερης λειτουργικής ποικιλίας, ενός καταστασιακού ιδιώματος, όπως ‘νομική Αγγλική’). Κοινό όλων αυτών των επιδιώξεων είναι ότι πρέπει να θεμελιώνονται σε μια αποτίμηση της γραμματικής συνεκτική, εξαντλητική και πολυδιάστατη. Λέγοντας αυτό δεν εννοούμε τίποτε λιγότερο από το ότι το μοντέλο της γραμματικής —η γραμματικολογία— οφείλει να είναι εξίσου πλούσιο με την ίδια την γραμματική (Halliday, 1984β· 1996). Εάν η αποτίμηση φαίνεται περίπλοκη, τότε η γραμματική είναι περίπλοκη —και αυτό επιβάλλεται, ώστε να εκπληρώνει όλα όσα την βάζουμε να κάνει για μας. Μακροπρόθεσμα δεν ωφελεί κανέναν να προσποιηθούμε ότι η σημείωση —η δημιουργία και κατανόηση της σημασίας— είναι υπόθεση απλούστερη από όσο πραγματικά είναι.