Pages in topic:   [1 2] >
Gjuha jonë, sa e mirë...
Thread poster: Rozafa
Rozafa
Albanian to English
+ ...
Aug 8, 2003

Kjoft mallku ai bir shqyptari
qi ket gjuhë t'perëndisë
trashëgim q'ia la i pari
trashëgim s'ia len ai f'misë

- At Gjergj Fishta

Gjuha jonë, sa e mirë
sa e ëmbël, sa e dlirë


- Naim Frashëri

Përmbi za që l'shon bylbyli
gjuha shqype m'shungullon
përmbi erë që jep zymbyli
pa da zemrën ma ngushllon


* * *
Nji k'to gjuhë që jam tuj ndie
janë të bukura, me themel
por për mue, si diell pa hije
shqipja t'anave ua del...

- Ndre Mjeda


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Naim Frashëri për gjuhën shqipe Sep 29, 2003

Gjuha jonë sa e mirë!
Sa e ëmbël, sa e gjerë!
Sa e lehtë, sa e lirë!
Sa e bukur, sa e vlerë!

Naim Frashëri

[Edited at 2003-09-29 17:00]


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Gjergj Fishta për gjuhën shqipe Sep 29, 2003

Porsi kanga e zogut t'verës,
q'i vallzon n'blerim të prillit;
porsi i ambli fllad i erës,
q'i lmon gjit e drandofillit;
porsi vala e bregut t'detit,
porsi gjama e rrfes zhgjetare,
porsi ushtima e nji tërmetit,
njashtu a' gjuha jonë shqyptare.

Gjergj Fishta


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Karmell Kandreva për gjuhën shqipe Sep 29, 2003

...por ti, gjuhë e bekuar,
Gjuhë e shëndoshë,
Gjuhë e vjetër, gjuhë e luftuar,
Gjithmonë je e gjallë,
Je pjesa e shpirtit të Arbrit
Që kurrë s'do të vdesë.

Karmell Kandreva


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Xhevahir Spahiu për gjuhën shqipe Sep 29, 2003

Mblidhmani gjakun, u duhet nipërve,
me të të shkruajnë gjuhën e zjarrtë.
Një plagë plumbi,
një vragë shpate
dhe heshtas helmi,
ca fjalë u shkoqën,
ca rrokje ranë,
por thelbi mbeti.
Fjalët e shqipes si eshtra trupi.

Xhevahir Spahiu


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Rexhep Qosja për gjuhën shqipe Sep 29, 2003

Me strukturën e saj gramatikore dhe me thesarin e pasur leksikor, gjuha shqipe është dëshmia më e mirë e prirjes, e fuqisë krijuese, e pasurisë shpirtërore dhe emocionale të popullit tonë. Gjuha, në të vërtetë, është pasuria jonë më e madhe.

Rexhep Qosja


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
Gjuha jonë... Mar 17, 2004

Përshëndetje,

Gjeta diku këtë studim të Prof. Skënder Rizajt dhe desha t'i kthehesha këtij forumi duke e sjellë këtu. Unë jo vetëm që u habita nga shumë pohime por edhe më vuri në një pozitë kritike mbi shumë prej tyre. Që të vësh në dyshim pohimet e Prof. Rizajt duhet të jesh së paku në gjendje të replikosh, gjë që unë (edhe pse kam studiuar Histori) nuk e arrij, por thjeshtë si lexuese them që disa nga pohimet m'u dukën "un po` azzardate" siç u shpreh im shoq. Shini më poshtë, ju lutem:

THOTI FLISTE SHQIP
Shkruan: Prof. Skender RIZAJ

Thoti ishte edhe krijues i shkencës antike. Ai dhe dijetarët tjerë, flitnin shqip qysh para 12000 vjetëve, meqë ajo periudhë historike (parahistorike) konsiderohej si erë ilire, apo kuturë pellazgjiko - ilire e shqiptarëve të lashtë.
Filologu i shquar nga Roma Giuseppe Catapano, botoi si rezuitat të punës së tij kërkimore - shkencore 40 vjeçare, një vepër kapitale nga fusha, e shkencave i filologjike, të cilës i vuri një titull mjaft interesant: THOT - TAT PARLAVA ALBANESE (Thoti - Tati fliste shqip).
ËshtĂ« hartuar nĂ« italishte nĂ« formĂ« proze dhe poezie, madje nĂ« italishte dhe arbĂ«rishte. Siç shihet nga vepra, autori, pĂ«r studimin e vet delikat dhe tĂ« vĂ«shtirĂ«, Ă«shtĂ« mbĂ«shtetur kryesisht nĂ« veprat e shkrimtarĂ«ve antikĂ« dhe nĂ« pĂ«rmendoret e egjiptianĂ«ve, hititĂ«ve, grekĂ«ve dhe romakĂ«ve tĂ« vjetĂ«r, respektivisht edhe nĂ« shkrimet e ilirĂ«ve - shqiptarĂ«ve tĂ« lashtĂ«. Duhet theksuar qĂ« nĂ« fillim se pohimet e Giuseppe Catapanos janĂ« nĂ« harmoni me pohimet e shumĂ« filologĂ«ve, historianĂ«ve dhe arkeologĂ«ve anglezĂ«, francezĂ«, turq, arabĂ« dhe shqiptarĂ«. QĂ«llimi im themelor Ă«shtĂ« qĂ« me kĂ«tĂ« shkrim t'ua prezentoj lexuesve tanĂ« njĂ« vepĂ«r vĂ«rtet me rĂ«ndĂ«si kolosale, e cila i dedikohet kulturĂ«s sĂ« lashtĂ« tĂ« ilirĂ«ve shqiptarĂ«ve. Nga ana tjetĂ«r, shpresojmĂ« se kjo do ta nxisĂ« kritikĂ«n shkencore nĂ« kĂ«to fusha tĂ« dijes, e cila pĂ«r fat tĂ« keq, deri nĂ« ditĂ«t tona nuk ka arritur tĂ« jetĂ« nĂ« nivel tĂ« duhur. Sipas mendimit tĂ« Catapanos, shqipja, mĂ« drejtĂ«, ilirishtja, po u flitka mĂ« se 12000 vjet, ndĂ«rsa sipas Horald Whitehall-it, profesor i linguistikĂ«s anglo gjermane nĂ« universitetin Indiana (SHBA), shqipja Ă«shtĂ« dega mĂ« e vjetĂ«r e trungut tĂ« familjes sĂ« gjuhĂ«ve indoevropiane. Si e tillĂ«, ajo nuk Ă«shtĂ« degĂ«zuar mĂ« tutje, por ka mbetur si gjuhĂ« e parĂ« dhe e vetmuar. Kemi lexuar dhe dĂ«gjuar pĂ«r hieroglifet e egjiptianĂ«ve tĂ« lashtĂ«, tĂ« cilĂ«t si skalitje tĂ« shenjta, janĂ« krijuar para 4000 vjetĂ«ve para e.s., por deri nĂ« ditĂ«t tona, nuk kemi ditur se hieroglifet egjiptiane kanĂ« domethĂ«nie shqipe. KĂ«tĂ« dukuri na e zbuloi filologu Giuseppe Catapano nĂ« veprĂ«n e vet "Thoti - Tati fliste shqip". Po kush ishte THOT - i ? THOT-i (ose TOT-i) (lat., gr. Thoth; egjip. Tehuti) ishte perĂ«ndia e mĂ«simit, e shkathtĂ«sisĂ« sĂ« tĂ« shkruarit, e shkencĂ«s dhe e magjisĂ« sĂ« egjiptianĂ«ve tĂ« lashtĂ«; pastaj ishte matĂ«s i kohĂ«s dhe zbulues i numrave dhe pĂ«rpilues i hieroglifeve. Ai pĂ«rshkruhej si qenie me trup tĂ« njeriut e me kokĂ« tĂ« ibisit, pĂ«rkatĂ«sisht tĂ« shqipes (shqiponjĂ«s). NdĂ«rkaq, sipas Giuseppe Catapanos, Thot-i, i cili e "fliste shqipen", i pĂ«rpiloi hieroglifet, alfabetin fonetik tĂ« egjiptianĂ«ve tĂ« lashtĂ«, duke u mbĂ«shtetur nĂ« gjuhĂ«n e vet amtare" - nĂ« gjuhĂ«n shqipe.
Jo vetĂ«m kaq, konstaton Catapanoja - nga hieroglifet egjiptiane u formuan edhe alfabetet, shkronjat tjera, ato tĂ« shqipes (tĂ« cilat njihen si shkronja latine, shih tabelĂ«n, tĂ« hebraishtes, samaritano - palestinishtes, sirianishtes, arabishtes dhe tĂ« greqishtes. Thoti ishte edhe krijues i shkencĂ«s antike. Ai dhe dijetarĂ«t tjerĂ«, flitnin shqip qysh para 12000 vjetĂ«ve, meqĂ« ajo periudhĂ« historike (parahistorike) konsiderohej si erĂ« ilire, apo kuturĂ« pellazgjiko - ilire e shqiptarĂ«ve tĂ« lashtĂ«. Sipas Giuseppe Catapanos, emĂ«rtimi Thot, padyshim, rrjedh nga folja e shqipes: thom, thua, thotĂ« = me thĂ«nĂ«, besim, lajm, etj. me kuptim "lajmĂ«tar i zotave" (messagero degli dei). PĂ«r mĂ« tepĂ«r, emri Thot, nĂ« gjuhĂ«n shqipe ka edhe domethĂ«nien: me i thĂ«nĂ«, tĂ« gjitha dituritĂ« (urtĂ«sitĂ«) e AtlantidĂ«s Atlasit - Atlashit, e cila, poashtu, shpjegohet, nga autori nĂ« fjalĂ«, me shqipen: AT = at - baba, dhe LASH(TË) = i vjetĂ«r, qĂ« do tĂ« thotĂ«: stĂ«rgjysh. Por, çfarĂ« paraqiste Atlantida? Ajo sipas Platonit (427 - 347 p.e.s.) ishte vend i madh dhe i fuqishĂ«m, i cili, 9000 vjet para tij, ishte mbytur nĂ« Oqeanin Atlantik. Sipas G.Catapanos, Atlasi - Atlantida ishte njĂ« nga vendet mĂ« tĂ« zhvilluara tĂ« stĂ«rgjyshĂ«ve tĂ« shqiptarĂ«ve tĂ« sotĂ«m, tĂ« cilĂ«t, pas zhdukjes sĂ« saj (AtlantidĂ«s) para 12000 vjetĂ«ve, atlantidasit e mbetur gjallĂ« kaluan nĂ« luginĂ«n e Nilit, ku e krijuan njĂ« kulturĂ« tĂ« re, kulturĂ«n e egjiptianĂ«ve tĂ« lashtĂ«, e cila, si duket, qe vazhdim i kulturĂ«s sĂ« AtlantidĂ«s. NĂ« tĂ« mirĂ« tĂ« kĂ«tij mendimi flasin edhe rezultatet shkencore tĂ« punĂ«s shumĂ«vjeçare tĂ« G.Catapanos, i cili, pĂ«rkitazi me kĂ«tĂ« çështje, thotĂ«: Atlantida quhej edhe Borei, d.m.th. e bardhĂ«, nga fjala iliro shqipe: borĂ«. Kjo fjalĂ« pĂ«rdorej te egjiptianĂ«t e lashtĂ« nĂ« formĂ« borea; nĂ« frĂ«ngjishte tĂ« vjetĂ«r si bore, kurse nĂ« italishte si borea. Nga ana tjetĂ«r borea nĂ« Egjiptin e lashtĂ« identifikohej me sfingĂ«n. Sfinga nĂ« Egjipt ishte njĂ« amblemĂ« guri, adhurues i DRITËS, qĂ« e personifikonte Zotin. Prandaj Thoti, sipas gjykimit tĂ« Catapanos, nuk i takonte erĂ«s egjiptiane, por asaj tĂ« boreo-s, d.m.th., tĂ« erĂ«s sĂ« AtlantidĂ«s. Sepse Thoti konsiderohej krijues i doktrinĂ«s VERBALO - DRITËS, qĂ« u manifestua nĂ« TokĂ«. E DIELLI, ishte simbol i NJË PERËNDIE, ATUM ose TEM, terma kĂ«to qĂ« kanĂ« shpjegim iliro - shqip:
‱ AT = at = at (babĂ«) ‱ U = unĂ« ‱ M = mĂ« = mĂ«mĂ« ‱ T = tatĂ« = babĂ« ‱ E = e ‱ M = mĂ« = mĂ«mĂ« (hieroglifet ketu mungojne dhe jane te zavendesuar me pike, te cilat mund t'i gjeni ne revisten elektronike Mjellma- aferdita)

Edhe G.Catapano Ă«shtĂ« i mendimit se emri ilir rrjedh nga i lirĂ«, dhe shqiptar nga shqiponja, d.m.th. ashtu siç e shpjegon tradita shqiptare, sepse shqipja (shqiponja) e simbolizon DRITËN, THOTIN, ZOTIN. KĂ«shtu edhe hierogiifi i parĂ« >>>>, tĂ« cilin Thoti e quajti shqip AIN = IBIS = SHQIPE, e simbolizon vet THOTIN, d.m.th. ZOTIN, dhe ka kĂ«tĂ« shpjegim nĂ« shqipen:

‱ A = ATË, fillimi premierĂ«s; Zot! At i pĂ«rjetshĂ«m
‱ I = fjalĂ« (folje) krijuese (themeluese) e fillimit: Zot krijues
‱ N = (N = NU = nĂ« ujĂ«) materie e parĂ« (uji) pĂ«r tĂ« gjitha krijesat; Zot i pĂ«rhapjes sĂ« dashurisĂ«.

AIN-i, pra, ishte simbol që tregonte edhe lindjen, vitalitetin e burrërisë, i cili frymëzonte krijesën Në të vertetë Thoti, me këtë hieroglif, i cili qe i pari dhe më i rëndesishmi në sistemin e hieroglifeve, e simbolizoi vetveten, sepse ishte krijues i tij, pra ishte perëndi - Zot. Ky hieroglif në alfabetin e shqipes paraqitet me A.
‱ Hieroglifi , tĂ« cilin Thoti e quajti me fjalĂ«n shqipe BROF, me kuptim nĂ« kembĂ«, paraqiste tingullin e germĂ«s shqipe B. Tregon qĂ«ndrimin karakteristik tĂ« njeriut inteligjent krijuar nga periudha nĂ« pozite drejtĂ«, me kokĂ« lart, i cili Ă«shtĂ« duke e ruajtur fuqinĂ« lart nĂ« qiell e nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pĂ«rhershme. Tregon se ky qĂ«ndrim Ă«shtĂ« njelĂ«zor e vet njeriu, si qenie, Ă«shtĂ« i pĂ«rsosur. Fjala brof nĂ« shqipen e sotme ka kĂ«to kuptims: Ngrihem menjĂ«herĂ« nĂ« kĂ«mbĂ«. Brofi ne kĂ«mbĂ«. U ngrit (u çua) brof.
‱ Hieroglifi ; tĂ« cilin Thoti e quajti DORË, si simbolikĂ« paraqiste punĂ«n e dorĂ«s sĂ« njeriut, apo tĂ« gjitha intervenimet e njeriut pĂ«r pronĂ«si, me qelli qĂ« puna tĂ« jetĂ« e begatshme e dobishme pĂ«r njeriun. Ky hieroglif nĂ« shqipen mori formĂ«n D.
‱ Hieroglifi , tĂ« cilin Thoti e quajti GATH (GARDH), e si simbolikĂ« paraqiste ndalesĂ«n - pengimin - gardhin nĂ« afĂ«rsi tĂ« faltores, nĂ« alfabetin shqip e mori formĂ«n G.
‱ Hieroglifi tĂ« cilin Thoti e quajti FJERË, paraqiste shlingĂ«n ose neperkĂ«n, gjarpĂ«rin helmues, me kokĂ« tĂ« shtypur nĂ« trajtĂ« trekĂ«ndĂ«shi, me dy dhĂ«mbĂ« nĂ« gojĂ« dhe bisht tĂ« shkurtĂ«r. Edhe sot e kĂ«saj dite nepĂ«rka quhet FjERË, nĂ« MalĂ«si, nĂ« dialektin gegĂ«. NĂ« shqipen mori formĂ«n F.
Hieroglifi , tĂ« cilin Thoti e quajti HJETË, d.m.th. ashtu siç e quajnĂ« edhe sot arbereshĂ«t bishtalecin e flokĂ«ve, thurrjen, nyjĂ«n, lidhjen. NĂ« shqipen mori formĂ«n H.
‱ Simbolin , Thoti, nĂ« sistemin e hieroglifeve, e quajti KUFË, d.m.th. nga shqipja KOFË (KOVË), e cila si simbolikĂ« paraqiste enĂ«n ku bĂ«hej pĂ«rzierja e fuqisĂ« per krijimin e materies. NĂ« shqipen mori formĂ«n K.
ËshtĂ« nĂ« interes tĂ« vihet nĂ« pah edhe njĂ« dukuri. Shkronja KAF e arabishtes, jo vetĂ«m qĂ« ka ruajtur formĂ«n dhe shqiptimin e hieroglifit KUFË, por çdo pjesĂ« (sure) e Kur'anit fillon me germĂ«n KAF ( ), çfarĂ« supozohet se KAF - at paraqesin vet Kur'anin, d.m.th fjalĂ«t e perĂ«ndisĂ« - Allahut.
‱ Hieroglifin , Thoti e quajti GJI, emĂ«rtim shqip i gjinjve tĂ« femrĂ«s, nga i cili u lind shhronja GJ nĂ« shqipen.
NdĂ«rkaq, hieroglifin Thoti e quajti NU, fjalĂ« kjo e pĂ«rbĂ«rĂ« nga: NË UJE. Nga ky hieroglif doli shkronja N. Shqiptari kosovar fjalĂ«n NË UJE e shqipton N'UJË ndersa kĂ«tĂ« shkronjĂ« hebreji e shqipton NUM, e arabi NUN, d.m.th. nga shqipja: N'UJË. Poashtu nĂ« Biblen e shenjtĂ« thuhet: "NĂ« fillim perĂ«ndia mori frymĂ« n'ujĂ«". Do te thotĂ« krijesat u krijuan nĂ« fillim n'uje, nĂ« dete. Kjo filozofi e stĂ«rgjyshĂ«ve tĂ« shqiptarĂ«ve aprovohet nga shkencat bashkĂ«kohore. NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«, hieroglifi NU simbolizonte materien e parĂ«, Zotin dhe pĂ«rhapjen e dashurisĂ«.
‱ Hieroglifin Thoti e quajti U. nga shqipja unĂ«, kĂ«shtu qĂ« edhe nĂ« shqipen mori formĂ«n U.
‱ Thoti hieroglifin quaiti PLIS, qĂ« nĂ« shqipen do tĂ« thotĂ«: tullĂ« copĂ« e madhe dheu qĂ« ngre pllugu kur çan tokĂ«n; copĂ« e tillĂ« dheu me bar, e prerĂ« me bel a me ndonjĂ« mjet tjetĂ«r; plisat e arĂ«s; plis me bar. NĂ« shqipen mori formĂ«n P.
‱ Sipas Thotit hieroglifi quhej QULL, nga shqipja: materie pa formĂ«, brumĂ«, baltĂ«, lloq, materie kjo qĂ« mund tĂ« transformohet me pĂ«rzierje nga puna e njeriut. Ky hieroglif nĂ« shqipen mori formĂ«n Q.

‱ Thoti hieroglifin e quajti BUZË, pĂ«r tingullin R. sepse buzĂ«t, me kĂ«tĂ« rast, pĂ«rfaqĂ«sonin gojĂ«n, respektivisht, buzĂ«t qĂ« bĂ«nin rojĂ«, ruanin "fjalĂ«n, gjuhĂ«n, dhĂ«mbĂ«t.
‱ NdĂ«rkaq, pĂ«r tingullin S. Thoti pĂ«rdori dy hieroglife: , tĂ« cilin e quajti STOL, STOLI, dhe , tĂ« cilin e quajti SlXHIR term ky qĂ« pĂ«rdoret edhe sot e kĂ«saj dite te shqiptarĂ«t gegĂ« nĂ« formĂ« singjir, apo zingjir.
‱ Edhe pĂ«r tingullin T, Thoti pĂ«rdori dy hieroglife; dhe nga fjala shqipe TERË, me kuptim fitim.
‱ PĂ«r tingullin I dhe J Thoti pĂ«rdori hieroglifin , tĂ« cilin e quajti ISË, qĂ« do tĂ« thotĂ« DRITË, e me kuptim: FILLIMI I JETËS. Simbolizon DIELLIN, i cili rrezaton forcĂ« kreative. Shkronja I qe emĂ«r i parĂ« qĂ« iu dha perĂ«ndisĂ« sĂ« njeriut; PERËNDIA E DRITËS SË PËRHERSHME. Nga fjala ISË doli emri; IDISË - simbol i dritĂ«s. KĂ«shtu, pra, shkronja i te shqiptarĂ«t hyn nĂ« tingullin e fjalĂ«ve qĂ« shpreh dritĂ«n, bukurinĂ«, stolinĂ«. Pra kjo urtĂ«si ISIAKE (isiakĂ« = nga isĂ« = DRITË), nĂ« arbĂ«rishte do tĂ« thotĂ« DRITË.
‱ Hieroglifin, Thoti e quajti ASHIM nse ASHËR, me kuptim degĂ«, filiz dru i çarit (i plasaritur, i ndarĂ«). Hieroglifi nĂ« fjalĂ« paraqet veprimin ose aktivitetirl e njeriut nĂ« natyrĂ«. Zaten edhe nĂ« gjuhĂ«n e sotme tĂ« shqipes flala ASHËR do tĂ« thotĂ« ashkĂ«ll dru i vogĂ«l, i çarĂ« pĂ«r zjarr. CopĂ« druri i çarĂ« si dĂ«rrasa e hollĂ«, qĂ« pĂ«rdoret si petavĂ«r ose pĂ«r tĂ« mbuluar çatinĂ«, pullazin. Çati me ashra. Çaj (bĂ«j) ashra. Me fjalĂ« tĂ« tiera hieroglifi "ashĂ«r" i paraqiste tingujt Ăą,tinguj kĂ«ta qĂ« janĂ« guturalĂ«, por tĂ« zhdukur te toskĂ«t. NĂ« shqip mori formĂ«n Ă .
‱ PĂ«r hieroglifin, Thoti e pĂ«rdori shprehjen shqipe ZVARANIK ose ZHVARANIK = zvarranik i tokĂ«s. Simbolizonte vuajtjen e shfrenuar, por zvarraniku konsiderohej frymezim i tĂ«rbuar e sentimentai. Hieroglifi nĂ« fjalĂ« nĂ« shqipen dha tingullin Z dhe Zh.
‱ Kurse hieroglifin e fundit , Thoti e quajti me fjalĂ«n shqipe SHI. Si hieroglif paraqiste njĂ« liqe me ujĂ« tĂ« shiut origjinal. PĂ«r mĂ« tepĂ«r, jeta, vdekja, rilindja, gjithmonĂ« janĂ« tĂ« lidhura me ujin "NU" ose "SHI", sepse nĂ« "NU" krijohet jeta. Nga ky hieroglif u krijua shkronja shqipe SH.

ËshtĂ« shumĂ« interesant edhe dukuria e kĂ«saj shkronje, meqĂ« nĂ« hebraishte dhe arabishte quhet SHIN dhe forma e tyre Ă«shtĂ« e njĂ«jtĂ« me hieroglifin SHI; "bazeni me pika tĂ« shiut", qĂ« do tĂ« thotĂ« se gjuha, kultura dhe prejardhja e shqiptarĂ«ve, hebrejve dhe e arabĂ«ve Ă«shtĂ« identike, si duket, Ă«shtĂ« nga ilirĂ«t e lashtĂ«, apo nga stĂ«rgjyshĂ«t e shqiptarĂ«ve tĂ« sotĂ«m.


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
E vazhdon ..... Mar 17, 2004

...
Mendimi mbi prejardhjen e njëjtë të shqiptarëve, hebrejve dhe arabëve është vallë fakt historik, apo fantazi? Në vështrim të pare duket si endërr, por nëse merren parasysh burimet historike, kërkimet arkeologjike, të dhënat gjuhesore dhe Bibla e Kur'ani, atëhere mund të bindemi mjaft edhe për këtë pohim jo aq të zakonshëm.
Këto lidhje të shqiptarëve me popujt më të lashtë të Afrikës dhe të Azisë së Afërme janë shumë të hershmë, më të hershmë se sa është menduar deri tash, çka tregon fakti se perëndia THOT (stërgjysh i shqiptarëve), e barti, pas katastrofës së Atlantidës, që ndodhi para 12000 vjetëve, kulturën ilire - shpiptare në Afrikë, sigurisht edhe në Azi. Kurse, para 6000 vietëve Thoti e krijoi edhe sistemin e hieroglifeve në bazë të ilirishtes - shgipes, sistem ky që shërbeu si mostër për përpilimin e sistemeve të tjera të alfabeteve, si ai i shqipes, që gabimisht e njohim si alfabet latin, i hebraishtes, samaritaro - palestinishtes, sirianishtes, arabishtes dhe i greqishtes! Ky fakt tregon se ilirët, si stërgjyshër të shqiptarëve, nga gjuha e zakonet shtriheshin që moti, jo vetëm në gjithë Siujdhesën Balikanike, por edhe në Siujdhesën Apenine, në ishujt e Detit Mesdhe, Egje, ne Azinë e vogël, në Siujdhesën Arabike, në Gadishullin e Pirinejeve. Shkurt, kultura iliro - shqiotare, Si kulturë e qytetërimit të parë të këtij ambienti, shtrihej nga Irani në lindje, deri në Atlantik në perëndim dhe nga Alpet në veri, deri në Afrikën Veriore në jug.

Në këtë pjesë të vështrimit tim - nënvizon Catapanoja - u demonstrua vetëm THOTI, i cili e krijoi alfabetin hieroglifik fonetik, me çelës të shqipes (të ilirishtes - S.R.), që u muar për çdo hieroglif te tingullit të parë, vokali ose konsonanti, të qenies së emrit shqip kuptim ky që zbulon shpjegimin e sigurt, i cili nuk mund të mohohet:

1. Që origjina ilire na shpie në kohe më të vjetra, histori kjo e cila na mahnit, apo histori që na shpie në neolit (koha e re e gurit). Ndoshta origjina e civilizimit neolitik fillon me zhdukjen e Atlantidës (para 12000 vjetëve), epokë kjo qe solli nevojën e krijimit të THOT-it në Egjipt, si mënyrë e shpjegimit të fillimit të punës.

2. Ky studim, si pohim i së vërtetës, korrigjon datën e historisë, korrologjisë (disiplinë që studion ndarjen gjeografike), etnologjisë dhe filologjisë.

3. Rishikimi i Thotit zgjeron kufijt e shkencave qĂ« deshĂ«m s'deshĂ«m ndikon nĂ« metafizikĂ«n e cila Ă«shtĂ« me rendĂ«si pĂ«r njeriun dhe njerĂ«zimin sepse arrihet rishtazi nĂ« kuptimin e mendimit sĂ« ndjenjĂ«s sĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«s pĂ«r jetĂ«n qĂ« Ă«shtĂ« vĂ«rtet natyre shpirtĂ«rore, Ă«shtĂ« erĂ« e vĂ«rtetĂ« e shkĂ«lqimit tĂ« lavdishem tĂ« DRITËS SË PARË, pĂ«rfundon G. Catapano.

Rezultatet shkencore tĂ« arkeologĂ«ve anglezĂ«, amerikanĂ«, gjermanĂ« dhe turq (J.E. Gauter mĂ« 1894, R. Campbell - Thompson mĂ« 1910, E. Pitard mĂ« 1927, Kurt Bittel mĂ« 1831, Shevket Aziz Konsu, Kiliç Kokten, Enver Bostanci, Muzaffer Shanyurek, Fikret Ozansoy, qĂ« nga viti 1936 e tutje, Halet Çambel John Brandwood mĂ« 1968, etj.) pasqyrojnĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« plastike nĂ« veprat e tyre ketĂ« çështje. Sipas mendimit tĂ« kĂ«tyre dijetarĂ«ve kuptojmĂ«:
-se vala e parë e furishme e dyndjes së hititëve të cilët përfaqësonin, një fis të veçantë të ilirëve, ose i takonin njërit nga fiset e shumta të dardanëve, u shpërngulën, kuptohet në disa faza nga Ballkani i Epërm, apo nga Dardania, kah brigjet perëndimore dhe veriore të Detit të zi, kah Kaukazi për në Anadollin Qendrore;
- se kjo shpërngulje u bë në kohën e paleolitikut, mezelitikut, neolitikut dhe halkolitikut;
- se hititët e sollën teknologjinë e xehetarisë dhe të metalurgjisë nga Ballkani në Anadoll;
- se kah 2000 - vjetshi para e.s. filloi periudha historike në Anadoll, e cila nga shkencëtarët u quajt "periudhë e hititëve" (2000 - 700 parae.s.);
- se në shekullin XII para e.s. përmenden tre perandorë me emrin Arnuvanda l,II,III, prej të cilit emër si duket, u krijua, sipas ligjit të metastezës, njëri nga siononimet për shqiptarët - arnavudë;
- se në vitin 3000 para e.s. shkaktohet; vala e dytë e furishme e dyndjes së ilirëve dardanë, prej të cilëve u krijua Troja, dhe me emrin e dardanëve u emërtuan: njëra derë e Trojës Dardanos. ngushtica detare mes Anadollit dhe të Ballkanit - Dardanelet, dhe një qytet Dardania apo Dardanos në veri të Trojës.
- se m; 1200 para e.s. ndodh vala e tretë e dyndjes së ilirëve frigas nga Dardania e Ballkanit, prej të cilëve u krijua Mbretëria Frigase (750 - 546 para e.s.) në Anadollin Perëndimor;
- dhe se, me sa duket, nga koha e dyndjes së hititëve daton historia e një krahine në Kaukaz, e cila quhej në kohën antike ALBANIA, kurse banorët e saj albanë, sigurisht nga emri i një fisi të ilirëve të Ballkanit, të cilët quheshin albanë.
Tani për tani do t'i vë në pah edhe disa fjalë hitite që kanë lidhje me shqipen e sotme, fjalë këto që janë zbuluar në plisat (tullat) e pjekura, të cilat kanë shërbyer si mjet për të shkruar, me shkronjat e veta karakteristike kunjore dhe hieroglifike.

NĂ­ = tani Asht = asht-i
Ata = ati, baba Maje = ngritje, rritje
Mat = mas, matje Njoj = njoh
Wit = vit-i Ane = anë,-a
Gjun = gju-ri Qend = qind
ili = yll-i, zoti Bait = oborr,-i
Et = etj:e,-a; etjeje Lule = lul:e,ja
Est = është Dor = dorë
Gurta = kala, fortifikatë Mial = mjaltë
Wesha = veshj:e,-a Miel = miell,-i
Shur = ranë, ranishtë Urirn = urim,-i
Turija = turi,-ri Nakt = natë
Ara = të lashtat Sojoti = sit:ë,-a
Shkal = shpoj, shërthej Hur = uri.-a
Leiht = lehtë (i,e) Lissi = lis,-i,sh.-a
Sipas G. Catapanos edhe vet Moisiu e ka folur shqipen e Thotit dhe se emri hebrej- jevrej, për izraelitët rrjedh nga shqipja iliro hitite: JHVE = Tl JE VET: JE VE(T). H e cekur, në hebraishten e vjetër është shqiptuar edhe si E.

Disa historianĂ« arabĂ« mendojnĂ« se shqiptarĂ«t dhe arabĂ«t kanĂ« prejardhje tĂ« pĂ«rbashkĂ«t qysh nga kohĂ«t mĂ« tĂ« hershme. Kurse Elvia Çelebiu (1611 - 82) vĂ« nĂ« pah se nga fisi Kurejsh, nga i cili rrjedh Muhamedi, profeti i islamizmit, rrjedhin edhe shqiptarĂ«t. MirĂ«po, origjinĂ«n e pĂ«rbashkĂ«t tĂ« shqiptarĂ«ve dhe tĂ« arabĂ«ve, nĂ«se kĂ«to pohime kanĂ« bazĂ« shkencore, duhet kĂ«rkuar qysh nga koha e lashtĂ« ilire, sĂ« paku para 4000 vjetĂ«ve, d.m.th. qysh nga koha e profetit Ibrahim, prej tĂ« cilit, thuhet nĂ« botĂ«n arabe e hebreite, rrjedhin arabĂ«t dhe hebrejt. NdĂ«rsa Willy Borgeaud-i thotĂ« se palestinezĂ«t (filistinĂ«t) kanĂ« emĂ«r ilir, dhe se Argolida dhe Elida nĂ« Greqi janĂ« vatra tĂ« rĂ«ndĂ«sishme ilire nĂ« pjesĂ«n e Mesdheut. E sipas mendimit tĂ« Faik Reshit Unatit, palestinezĂ«t (filistinĂ«t) u tĂ«rhoqĂ«n nga Kreta pĂ«r nĂ« PalestinĂ« rreth vitit 1200 para e.s. PalestinezĂ«t ishin banorĂ«t e ish qytetit ilir Paleste - Palasa e sotme nĂ« HimarĂ«.


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
Dhe më tej..... Mar 17, 2004

Në fund do t'i vë në pah edhe disa konstatime të Giuseppe Catapanos lidhur me lashtësinë e gjuhes shqipe. Sipas tij, kërkimet e ndërgjegjshme apo studimi komparativ i gjuhëve të vjetra të llojilojshme, na shpien te "ESKUERA" baskisht (E - SHKUERA, që në shqipen do të thotë gjuhë e shkuar - e kaluar), d.m.th. na bien te shqipja, hititishtja, hebraishtja, arabisht- ja, arameikishtja (gjuhë semite perëndimore e folur në kohën e lashtë në Siri, Mesopotami, Palestinë) dhe koptishtja - gjuhë liturgjike e të krishterëve të Egjiptit, që do të thotë gjuhë e THOTIT.

Këtë e dëshmojnë edhe faktet që vijojnë:

- Shprehja PAN - AMEN, përbëhet nga Zoti Amon, emër i përbërë nga fjalët shqipe:
A = AT = babë
M = MË = mĂ«mĂ«
ON = Onë = Yn = Yni (joni)
-mos tĂ« harrohet se Ă«shtĂ« NJË ZOT

Kjo shprehje përdoret te të gjithë popujt dhe në të gjitha gjuhët në dy forma: AMEN ose AMIN.
- THOTI, që është atribut i të gjitha shkencave antike, nga Nili e shtriu dritën në gjithë botën, sepse në Egjipt u krijua civilizimi i përparuar.
- Prania e ilirëve në Egjipt mund të datohet para 12000 vjetëve, peridhë kjo që përputhet me zhdukjen e Atlantidës, e cila u përshkrua nga Platoni në dialogun e "TIMEO"-s dhe të "CRIZIA"-s.
-Shqipja flitej para 12000 vjetëve, jo vetëm në tokën e Nilit, por edhe gjetiu, duke qenë se:
1. Ilirishtja ishte shumë më e vjetër se sa që mendohej deri më sot.

2. Kultura e lashtĂ« e POPULLIT TË LIRË (ilir) nĂ« Egjipt ishte e vjetĂ«r, sĂ« paku 12000 vjet.

- Emri POSEIDON, emërtim i zotit të deteve dhe të tërmeteve i cili qe vëllau i Zeusit (ZOTIT), shpjegohet me shqipen: PO Sl - E - DON = me kuptim: shumë e dëshiron.

- Emri FARAON, me kuptim I NJERËZISHËM, poashtu rrjedh nga shqipia: FARA - JONË.

- THOTI është lajmëtar i perëndive.

- THOTi konsiderohet gjithashtu si personalitet mĂ« i ditur, "mĂ« i urti prej tĂ« urtĂ«ve" i tĂ« gjitha kohĂ«ve mĂ« tĂ« vjetra, nga doktrina e tĂ« cilit dolĂ«n fillet e mĂ«dha tĂ« humanizmit, sikurse RAMA, KRISHMA, MOISIU, ORFEU, PITAGORA, PLATONI, tĂ« gjithĂ«: lajmĂ«tarĂ«, sub velo, tĂ« DRITËS SË ARDHSHME, ekzistues tĂ« pĂ«rhershĂ«m, DIVIN LOGOS FIGLIO di DIO (ARSYEJA HYJNORE BIRIT TË ZOTIT), qĂ« do tĂ« mishĂ«rohej pĂ«r çlirimin e njeriut dhe shpĂ«timin e botĂ«s.

THOTI Ă«shtĂ« themelues i religjionit tĂ« DRITËS dhe i shkencave sekrete (okulte) tĂ« mistereve dhe Ă«shtĂ« gfithashtu nĂ« pĂ«rgjithĂ«si shpikĂ«s i shkrimit.

Prandaj, bazuar në shënimet e sipërshënuara mund të konkludohet:

- se pellazgët - ilirët ishin stërgjyshët e shqiptarëve;

- se pellazgët - ilirët, me emra të ndryshme, d.m.th. me emra të fiseve pellazgo - ilire (gegë, toskë, albanë, arbër, arnautë, dardanë, maqedonë, hetitë a hititë, trojanë, ejiptianë, etruskë, etj. etj.) jetonin në një sipërfaqe shumë më të gjerë në tri kontinente: në Evropë, Afrikën Veriore dhe në Azi, deri në Iran dhe Indi;

- se ilirishtja - shqipja, si degë më e vjetër e familjes së gjuhëve indoevropiane, është çelës i qytetërimit njerëzor;
- se nga gjiri i ilirëve dolën shumë perëndi, profetë, perandore e dijetarë;

- se stërgjyshët e shqiptarëve, pellazget-ilirët, me kulturën e tyre të lartë kontribuan jo vetëm në civilizimin e popujve tjerë, të cilët i sundonin, por, me anë të vetë asimilimit, kontribuan në krijimin e shumë kombeve dhe kulturave (feve, gjuhëve, shkrimeve) të veçanta në tri kontinente;

- se shkatërrimi i pellazgëve - ilirëve të shumtë dhe të kulturuar u shkaktua jo vetëm nga katastrofat natyrore, por edhe nga luftat e brendshme që u zhvilluan mes fiseve të tyre, luftë kjo që vazhdoi, tradicionalisht, deri në ditët tona;

-se nga bërthama e pellazgëve -Ilirëve shumë të lashtë - vetëm shqiptarët mbetën pa u shkrirë në popuj apo kombe të tjera - në grekë, hebrej, arabë, italianë, austriakë, sllavë të jugut, turq, etj.;

- se vetën gegët, në një masë të konsiderueshme, e kanë ruajtur shqiptimin e ilirishtes - shqipes së lashtë;

- dhe se fjalën vendimtare, përkitÊi me çështjet e shtruara, duhet ta japin, në radhe të parë, filologët, arkeologët dhe etnologët.


Direct link Reply with quote
 
Eva T
English to Albanian
+ ...
Hmmm Mar 18, 2004

Nuk di ç'të them, shumë i ngatërruar dhe kontradiktor ky shkrimi Fabiana. Megjithatë, shumë interesant dhe faleminderit që e vutë këtu. Ndoshta më duhet ta lexoj për së dyti, me vëmendje më të madhe për ta kapur më mirë...

Bye,
Eva


Direct link Reply with quote
 

Monika Coulson  Identity Verified
Local time: 15:27
Member (2001)
English to Albanian
+ ...
Pak kontradiktor Mar 18, 2004

dhe rrëqethës ky shkrimi Fabiana...

Nuk e di, sikur është shkruar nga ndonjë mysliman fanatik më duket. Po ndoshta dhe jo...

Mgjt, ajo puna e prejardhjes së njëjtë të arabëve me atë të shqiptarëve mund të vërtetohet lehtë me anë të një analize të ADN-së.

Dhe së fundi, e pranoj atë përcaktimin e fundit se vetëm shkencëtarët mund ta japin fjalën e fundit, të mbështetur mbi fakte dhe jo llogje fjalësh.
Gjithë të mirat,
Monika


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
thellime në këtë drejtim Mar 18, 2004

T'ju them të drejtën do të doja të gjeja thellime mbi këtë temë nga studiues të tjerë, pasi qysh mund të krijosh një ide ose përfundim vetëm me një studim. Do të kontaktoj personin që e kishte botuar dhe do ta pyes, pasi më dukej shumë i azhornuar në këtë drejtim. Dua të di nëse ka ndonjë kritike, mbështetje, kundërshtim. Unë jam pak kurioze në këtë drejtim, meqënëse kam studiuar histori dhe kjo më ka pëlqyer.

Siç thoni edhe ju Monika dhe Eva, pakëz kontradiktor dhe, për t'u thithur mirë se ç'thotë, duhet lexuar dy herë. Im shoq ngul këmbë se ky shkrim është pak si shumë "azzardato"...që dë të thotë njëçikë më shumë se i guximshëm.

Nuk ka dyshim që do të më bëhej qejfi që pohimet të ishin të vërteta, edhe pse edhe këtë një njeri si im shoq (kështu shkruhet im shoq apo im-shoq) nuk e kupton dot. Sipas tij një njeri deri diku mburret me prejardhjen e tij. Po më pas? Ai mendon se kur nuk ke ç'të përmëndësh tani (për të tashmen) shkon e peshkon ç'të jetë e mundur nga e shkuara. Shume gabim nuk e ka, them unë. Sa rëndësi (përveç asaj shkencore) ka të mburresh me prejardhjen? Rilindasit tanë ishin të bindur (edhe unë) se kjo dë të zgjonte ndërgjegjen kombëtare dhe kjo ndërmarrje kishte kushte të tjera në atë periudhë - të kundërshtohej pushtimi otoman dhe të flitej shqipja, të zhvillohej Shqipëria. Sot ka ngjyra të tjera, pasi unë them se edhe një herë duhet zgjuar ndërgjegja e njerëzve...shumë gjëra nuk shkojnë dhe vetëm shqiptarët mund t'i ndryshojnë.

Që ti biem shkurt, unë nuk jam e bindur për disa nga pohimet e studimit dhe do informohem.

Përshëndetje,
Fabi


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
Shihni edhe këtë... Mar 18, 2004

Shkrimi i meposhtem eshte marre ne adresen

http://groups.msn.com/AlbanianCity/gjuhashqipe.msnw


Gjuha shqipe sot flitet nĂ« ShqipĂ«ri dhe jashtĂ« kufijve tĂ« saj nĂ« KosovĂ«, nĂ« territorin ndĂ«rmjet Shkupit, Gostivarit, TetovĂ«s dhe Di-brĂ«s, nĂ« PreshevĂ«, nĂ« Bujanovc dhe nĂ« MedvegjĂ«, nĂ« KrajĂ«, nĂ« Ulqin me rrethina deri nĂ« Tivar dhe nĂ« ÇamĂ«ri. Shqipja, pra, flitet nĂ« viset perĂ«ndimore tĂ« Ballkanit, aty ku kryqĂ«zohen rrugĂ«t qĂ« lidhin lindjen me perĂ«ndimin, pikĂ«risht nĂ« atĂ« rajon qĂ« ka qenĂ« djepi i qytetĂ«rimit antik evropian.

Gjithashtu, shqipja flitet edhe në diasporë (në Itali, në Greqi, në Bullgari, në Ukrainë), edhe në shumë vende të tjera të kontinentit tonë dhe më gjerë, në Amerikë, në Azi dhe në Australi nga shqiptarë të vendosur atje në kohë më të hershme ose më të vonshme.

Gjuha shqipe i përket familjes së gjuhëve indoevropiane. Rreth dy mijë fjalë të shqipes janë me origjinë indoevropiane: kokë, ditë, natë, dimër, ujë, ha, pi, jam, kam, zog, dem, elb etj. Shqipja formon një de-gë më vete në familjen e gjuhëve indoevropiane. Gjuha shqipe pra nuk ka lidhje birërie me asnjërën nga gjuhët e sotme indoevropiane.
Territori shqiptar ka qenë i banuar që nga paleolitiku i mesëm (100000 - 40000 vjet para erës sonë). Gjurmët e para të rëndësishme të qytetërimit i përkasin neolitit (6000-2000 vjet para erës sonë).
Në fillimet e kohës së bronzit fiset ilire shfaqen në një territor të gjerë që shtrihej nga gadishulli i Istrias në veri deri në gjirin e Artës në jug. Në lindje, kufiri i tyre shtrihej afërsisht deri te lumenjtë Vardari e Morava. Popullsia ilire eshtë formuar nga popullsi autokto-ne të epokës së neolitit, pas ardhjes së popullsive indoevropiane aty nga fundi i mijëvjeçarit të tretë para erës sonë. Pra, Ilirët përbënin një popullsi shumë të vjetër të vendosur në perëndim të Ballkanit. Emrat e dy fiseve ilire, Pajonëve dhe Thesprotëve, i gjejmë tek "Iliada" dhe "Odiseja" e Homerit.

Kjo popullsi del me ketë emër në shekullin e pestë para erës sonë. Në rrethinat e Durrachium-it (Durrësi i sotëm) u formua nyja e Shtetit të parë Ilir. Gjuha e kësaj popullsie ishte ilirishtja.
Shqiptarët janë pasardhës të ilirëve dhe gjuha shqipe pasardhëse e ilirishtes.

Nga kjo gjuhë nuk kanë mbetur veçse pak fjalë të cilat mund të shpjegohen me gjuhën shqipe dhe konkretisht sika = thika, peli = pleq, aspetos = i shpejtë. Edhe disa emra gjeografikë dhe emra perso-nash ilirë mund të shpjegohen me fjalë të shqipes. Kështu p.sh. Dardania është shpjeguar me shqipen dardhë, Dalmatia me shqipen del me, dele, Ulkin me shqipen ulk, ujk, Dimalum me shqipen di mal dy male, Bardhul me shqipen i bardhë, Daz me shqipen dash..
Në vitin 168 para erës sonë, Iliria u pushtua nga romakët. Filloi kështu një periudhë pushtimi që zgjati për më shumë se pesë shekuj.
Në shekullin e VII Shqipëria u pushtua nga sllavët, kurse në shekullin XV nga turqit otomanë. Pushtimi otoman vazhdoi pesë shekuj deri më 28 nëntor 1912.
Në Mesjetë, popullsia e territoreve të populluara nga fiset ilire, quhej Albanoi dhe vendi Albanon, prej nga ka dalë forma popullore Arbënesh ose Arbëresh.
Emrat e sotëm Shqipëri, shqiptar, shqip janë shfaqur në shekullin XVII.
Gjatë kësaj periudhe të gjatë pushtimi, gjuha dhe kultura shqiptare kanë qenë nën ndikimin e gjuhës e të kulturës latine, greko-bizantine, sllave e turke. Gjenden në shqipe fjalë me origjinë nga greqishtja e vjetër, latinishtja, greqishtja bizantine, sllavishtja, turqishtja etj.
Nga greqishtja e vjetër kanë hyrë fjalë të tilla si: drapër, lakër, qer-shi, shpellë; nga latinishtja: arë, kalë, mbret, furkë, ungj,- nga greqi-shtja bizantine: fis, ikonë, kollogjer, manastir; nga sllavishtja: gjobë, lopatë, pushkë, opingë, rob, si edhe toponime: Berat (bel+grad), Dropull (Drino+polje), Konispol (kon+polje), Velipojë (veliko+polje), Zadrimë (za+Drin), Zagori (za+gor); nga turqishtja: tepsi, pazar, cohë, bahçe, oxhak, sobë, jastëk, ilaç etj.
ËshtĂ« e vĂ«rtetĂ« qĂ« shqipja ka pĂ«suar ndikime nga gjuhĂ«t e huaja, sidomos nĂ« leksik, po Ă«shtĂ« po kaq e vĂ«rtetĂ« qĂ« ajo ka shfaqur aftĂ«si pĂ«r t'i asimiluar dhe ndryshuar sipas modelit tĂ« vet huazimet, duke treguar forcĂ«n dhe gjallĂ«rinĂ« e saj. KĂ«shtu fjalĂ«t e greqishtes sĂ« vjetĂ«r drapanon, kerasia, spileon nĂ« shqip dalin drapĂ«r, qershi, shpellĂ«,- nĂ« latinisht arvum, vicinium, impertorem nĂ« shqip arĂ«, fqinj, mbret,- nĂ« sllavisht glob, opanak, ravnica nĂ« shqip gjobĂ«, opingĂ«, rrafshĂ«.
Gjithsesi gjatë periudhës që vendi ynë, kultura jonë, gjuha jonë ishin nën influencën e kulturës e të gjuhës latine, greko-bizantine, sllave e turke, gjuha shqipe ka ruajtur origjinalitetin e saj si gjuhë indoevropiane me strukturë fonetike, gramatikore e leksikore të veçantë.

Në historinë e Shqipërisë dhe të Shqiptarëve Rilindaj shqiptare (XIX-XX) zë një vend të veçantë. Gjatë kësaj periudhe, problemet e gjuhës u bënë pjesë përbërëse e programit të Rilindjes shqiptare, e cila, me alfabetin e Shoqërisë së Stambollit (1878) hodhi bazat për zgjidhjen e problemit të alfabetit të gjuhës shqipe, i cili përfundimisht u zgjidh në Kongresin e Manastirit më 1908. Në bazë të alfabetit të gjuhës shqipe është alfabeti latin.

Dokumentet e para të shkruara të shqipes i përkasin shekullit XIV. Libri i parë i shkruar është "Meshari" i Gjon Buzukut që i përket gjysmës së dytë të shek. XVI (1555). Ka mundësi që tradita e shkrimit të shqipes të ketë qenë më e vjetër. Shqipja është shkruar në dy dialekte kryesore, në gegërisht dhe në toskërisht. Vepra e parë toskërisht është "E mbësuame e krishterë", shkuar nga Lukë Matrënga dhe botuar në Romë më 1592. Shqipja ka vazhduar të shkruhet në dy dialekte deri më 1972, kur toskërishtja letrare u shpall gjuhë letrare kombëtare ose gjuhë letrare e njësuar.

Më tepër rreth Gjuhës Shqipe...


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
Vazhdon........ Mar 18, 2004

Gjuha shqipe bën pjesë në familjen e gjuhëve indoevropiane, ku futen gjuhët indoiranike, greqishtja, gjuhët romane, gjuhët sllave, gjuhët gjermane, etj. Ajo formon një degë të veçantë në këtë familje gjuhësore dhe nuk ka ndonjë lidhje prejardhjeje me asnjerën prej gjuhëve të sotme indoevropiane. Karakteri indoevropian i shqipes, përkatësia e saj në familjen gjehësore indoevropiane, u arrit të përcaktohej e të vërtetohej që nga mesi i shekullit XIX, në sajë të studimeve të gjuhësisë historike krahasuese.

Ishte sidomos merita e njerit prej themeluesve kryesorĂ« tĂ« kĂ«tij drejtimi gjuhĂ«sor, dijetarit tĂ« njohur gjerman Franz Bopp, qĂ« vĂ«rtetoi me metoda shkencore pĂ«rkatĂ«sinĂ« e gjuhĂ«s shqipe nĂ« familjen gjuhĂ«sore indoevropiane. F Bopp i kushtoi kĂ«tij problemi njĂ« vepĂ«r tĂ« veçantĂ« me titull “Ueber das Albanesische in scinen verwandtschaftlichen Bezichungen”, botuar nĂ« vitin 1854.

Në ndarjen e gjuhëve indoevropiane në dy grupe: në gjuhë lindore ose satem dhe në gjujë perëndimore ose kontum, shqipja shkon me gjuhët lindore (satem), bashkë me gjuhët indoiranike, gjuhët balto-sllave dhe armenishten.

Origjina

Problemi i origjnës së gjuhës shqipe është një nga problemet shumë të debatuara të shkencës gjuhësore. Ajo e ka burimin, pa dyshim, prej njerës nga gjuhët e lashta të Gadishullit të Ballkanit, ilirishtes ose trakishtes. Në literaturën gjuhësore qarkullojnë dy teza themelore për origjinën e shqipes: teza e origjinës ilire dhe teza e origjinës traka. Teza ilire ka gjetur mbështetje më të gjerë historike dhe ghuhësore. Ajo është formuar që në shekullin XVIII në rrethet e historianëve.

PĂ«rpjekjen e parĂ« shkencore pĂ«r tĂ« shpjeguar origjinĂ«n e shqiptarĂ«ve dhe tĂ« gjuhĂ«s sĂ« tyre, e bĂ«ri historiani suedez Hans Erich Thunmann nĂ« veprĂ«n e tij “Undersuchunger liber di Geschichte der Östlichen europĂ€ischen Völker” Leipzig 1774. Ai, duke u mbĂ«shtetur nĂ« burime historike latine e bizantine dhe nĂ« tĂ« dhĂ«na gjuhĂ«sore e onomastike, arriti nĂ« pĂ«rfundimin se shqiptarĂ«t janĂ« vazhduesit autoktonĂ« tĂ« popullsisĂ« sĂ« lashtĂ« ilire, e cila nuk u romanizua siç ndodhi me popullsinĂ« trako-dake, paraardhĂ«se tĂ« rumunĂ«ve.

Tezea e origjinës ilire te shqipertarëve është mbështetur nga albanolugu i mirënjohur australian Johannas Georges von Hahn në veprën e tij Albanesische Stidien,publikuar më 1854.

Që nga ajo kohë deri në ditët tona, një varg dijetarësh të shquar historianë, arkeologë e gjuhëtarë, kanë sjellë duke plotësuar njeri tjetrin, një sërë argumentesh historike dhe gjuhësore, që mbështesin tezën e origjinës dhe të shqiptarëve dhe të gjuhës së tyre. Disa nga keto argumente themelore, jane:

1. ShqiptarĂ«t banojnĂ« sot nĂ« njĂ« pjesĂ« tĂ« trojeve, ku nĂ« periudhĂ«n antike kanĂ« banuar fise ilire; nga ana tjetĂ«r nĂ« burimet historike nuk njihet ndonjĂ« emigrim i shqiptarĂ«ve nga vise tĂ« tjera pĂ«r t’u vendosur nĂ« trojet e sotme.
2. Një pjesë e elementeve gjuhësore: emra sendesh, fisesh, emra njerëzish, glosa, etj., që janë njohur si ilire, gjejnë shpjegim me anë të gjuhës shqipe.

3. Format e toponimeve të lashta të trojeve ilire shqiptare, të krahasuara me format përgjegjëse të sotme, provojnë se ato jane zhvilluar sipas rregullave të fonetikës historike të shqipes, dmth kanë kaluar pa ndërprerje nëpër gojën e një popullsie shqipfolëse.
4. Marrëdhëniet e shqipes me greqishtjen e vjetër dhe me latinishten, tregojnë se shqipja është formuar dhe ështe zhvilluar në fqinjësi me këto dy gjuhë këtu në brigjet e Adriatikut dhe të Jonit.

5. Të dhënat arkeologjike dhe ato të kulturës materiale e shpirtërore, dëshmojnë se ka vijimësi kulturore nga ilirët antikë te shqiptarët e sotëm.
Nga të gjithë këto argumente, të paraqitur në mënyrë të përmbledhur, rezulton se teza e origjinës ilire e gjuhës shqipe, është teza më e mbështetur nga ana historike dhe gjuhësore.
Fillimet e shkrimit të gjuhës shqipe

Shqipja është një nga gjuhët e lashta të Ballkanit, por e dokumentuar me shkrim mjaft vonë, në shekullin XV, ashtu si rumanishtja.
Dokumenti i parĂ« i shkruar nĂ« gjuhĂ«n shqipe, Ă«shtĂ« ajo qĂ« quhet “Formula e pagĂ«zimit”, e vitit 1462. EshtĂ« njĂ« fjali e shkurtĂ«r nĂ« gjuhĂ«n shqipe “Unte paghesont premenit Atit et birit et spertit senit”, qĂ« gjendet nĂ« njĂ« qarkore tĂ« shkruar nĂ« latinisht nga Kryepeshkopi i DurrĂ«sit Pal EngjĂ«lli, bashkĂ«punĂ«tor i ngushtĂ« i SkĂ«nderbeut.

Pal EngjĂ«lli, gjatĂ« njĂ« vizite nĂ« Mat, vuri re shrregullime nĂ« punĂ« tĂ« ushtrimit tĂ« fesĂ« dhe me kĂ«tĂ« rast, ai la me shkrim disa porosi dhe udhĂ«zime pĂ«r klerin katolik, ndĂ«r tĂ« cilat edhe formulĂ«n e mĂ«sipĂ«rme, tĂ« cilĂ«n mund ta pĂ«rdornin prindĂ«rit pĂ«r tĂ« pagĂ«zuar fĂ«mijtĂ« e tyre, nĂ« rastet kur nuk kishin mundĂ«si t’i dĂ«rgonin nĂ« kishĂ«, ose kur nuk kishte prift. Formula Ă«shtĂ« shkruar me alfabetin latin dhe nĂ« dialektin e veriut (gegĂ«risht).
“Formula e pagĂ«zimit” Ă«shtĂ« gjetur nĂ« BibliotekĂ«n Laurentiana tĂ« Milanos nga historiani i njohur rumun Nikolla Jorga dhe Ă«shtĂ« botuar prej tij nĂ« vitin 1915 nĂ« “Notes et extraits pour servir l’histoire des croisades au XV siecle IV, 1915”.

MĂ« pas, njĂ« botim filologjik tĂ« kĂ«tij dokumenti, bashkĂ« me riprodhimin fotografik tĂ« tij, e bĂ«ri filologu francez Mario Rognes nĂ« “Recherches sur les anciens textes albanais”, Paris 1932.

Dokumenti i dytĂ«, i shkruar nĂ« gjuhĂ«n shqipe Ă«shtĂ« Fjalorthi i Arnold von Harfit, i vitit 1496. UdhĂ«tari gjerman Arnold von harf, nga fshati i KĂ«lnit, nĂ« vjeshtĂ« tĂ« vitit 1496, ndĂ«rmori njĂ« udhĂ«tim pelegrinazhi pĂ«r nĂ« “vendet e shenjta”. GjatĂ« udhĂ«timit kaloi edhe nĂ«pĂ«r vendin tonĂ«, gjatĂ« bregdetit, duke u ndalur nĂ« Ulqin, DurrĂ«s e Sazan dhe pĂ«r nevoja praktike tĂ« rrugĂ«s shĂ«noi 26 fjalĂ«, 8 shprehje dhe numĂ«rorĂ«t 1 deri mĂ« 10 dhe 100 e 1000, duke i shoqĂ«ruar me pĂ«rkthimin gjermanisht. Ky Fjalorth u botua pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« mĂ« 1860 nĂ« KĂ«ln, nga E.von Grote.

I fundit tĂ« shekullit XV ose i fillimit tĂ« shekullit XV Ă«shtĂ« edhe njĂ« tekst tjetĂ«r i shkruar nĂ« gjuhĂ«n shqipe dhe i gjendur brenda njĂ« dorĂ«shkrimi grek tĂ« shekullit XIV nĂ« BibliotekĂ«n Ambrosiana tĂ« Milanos. Teksti pĂ«rmban pjesĂ« tĂ« pĂ«rkthyera nga Ungjilli i ShĂ«n Mateut, etj. Ai Ă«shtĂ« shkruar nĂ« dialektin e jugut dhe me alfabet grek. Ky tekst i shqipes i shkruar , njihet nĂ« literaturĂ«n shqiptare me emrin “Ungjilli i PashkĂ«ve”.

Këto dokumente nuk kanë ndonjë vlerë letrare, por paraqesin interes për historinë e gjuhës së shkruar shqipe. Shqipja, që në fillimet e shkrimit të saj, dëshmohet e shkruar në të dy dialektet, në dialektin e veriut (gegërisht) dhe në alfabetin e jugut (toskërisht), si dhe me dy alfabete, me alfabetin latin dhe me alfabetin grek, gjë që tregon se kultura shqiptare ishte njëkohësisht nën ndikimin e kulturës latine dhe të kulturës greko-bizantine.

Libri i parĂ« i shkruar nĂ« gjuhĂ«n shqipe, qĂ« njohim deri mĂ« sot, Ă«shtĂ« “Meshari” i Gjon Buzukut, i vitit 1555, i cili shĂ«non edhe fillimin e letĂ«rsisĂ« sĂ« vjetĂ«r shqiptare. Nga ky libĂ«r, na ka arritur vetĂ«m njĂ« kopje, qĂ« ruhet nĂ« BibliotekĂ«n e Vatikanit. Libri pĂ«rmban 220 faqe, tĂ« shkruara nĂ« dy shtylla. “Meshari” i Gjon Buzukut Ă«shtĂ« pĂ«rkthimi nĂ« shqip i pjesĂ«ve kryesore tĂ« liturgjisĂ« katolike, ai pĂ«rmban meshet e tĂ« kremteve kryesore tĂ« vitit, komente tĂ« librit tĂ« lutjeve, copa nga Ungjilli dhe pjesĂ« tĂ« ritualit dhe tĂ« katekizmit. Pra, ai pĂ«rmban pjesĂ«t qĂ« i duheshin meshtarit nĂ« praktikĂ«n e pĂ«rditĂ«shme tĂ« shĂ«rbimeve fetare. Duket qartĂ«, se kemi tĂ« bĂ«jmĂ« me njĂ« nismĂ« tĂ« autorit, me njĂ« pĂ«rpjekje tĂ« tij, pĂ«r tĂ« futur gjuhĂ«n shqipe nĂ« shĂ«rbimet fetare katolike.

Pra, edhe për gjuhën shqipe, ashtu si për shumë gjuhë të tjera, periudha letrare e saj nis me përkthime tekstesh fetare.


Direct link Reply with quote
 

Fabiana Papastefani-Pezzoni  Identity Verified
Romania
Local time: 00:27
Member (2003)
English to Albanian
+ ...
Vazhdon 2..... Mar 18, 2004

Libri i parĂ« nĂ« gjuhĂ«n shqipe, “Meshari” i Gjon Buzukut, u zbulua pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« nĂ« RomĂ« nga njeri prej shkrimtarĂ«ve tĂ« veriut, Gjon NikollĂ« Kazazi. Por libri humbi pĂ«rsĂ«ri dhe u rizbulua mĂ« 1909 nga peshkopi Pal Skeroi, gjurmues dhe studiues i teksteve tĂ« vjetra. NĂ« vitin 1930, studiuesi nga Shkodra Jystin rrota vajti nĂ« RomĂ«, bĂ«ri tri fotokopje tĂ« librit dhe i solli nĂ« ShqipĂ«ri. NĂ« vitin 1968 libri u botua i transliteruar dhe i transkriptuar, i pajisur me shĂ«nime kritike dhe me njĂ« studim tĂ« gjerĂ« hyrĂ«s nga gjuhĂ«tari i shquar, prof.E.Çabej. NĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pavarur, tekstin e Buzukut, e pati transkriptuar edhe studiuesi N.Resuli.

“Meshari” i Gjon Buzukut Ă«shtĂ« shkruar nĂ« gegĂ«rishten veriore (veriperĂ«ndimore), me alfabet latin, tĂ« plotĂ«suar me disa shkronja tĂ« veçanta. Libri ka njĂ« fjalor relativisht tĂ« pasur dhe ortografi e forma gramatikore pĂ«rgjithĂ«sisht tĂ« stabilizuara, çka dĂ«shmon pĂ«r ekzistencĂ«n e njĂ« tradite tĂ« mĂ«parshme tĂ« tĂ« shkruarit tĂ« shqipes.

Prof.Eqerem Çabej, qĂ« ishte marrĂ« gjerĂ«sisht me veprĂ«n e Gjon Buzukut, ka arritur nĂ« pĂ«rfundimin, se gjuha e saj “nuk Ă«shtĂ« njĂ« arĂ« fare e papunuar”. “Duke e shkruar me njĂ« vĂ«shtrim mĂ« objektiv kĂ«tĂ« tekst – pohon ai – nga gjuha e rrjedhĂ«shme qĂ« e pĂ«rshkon fund e majĂ« atĂ« dhe nga mĂ«nyra, me gjithĂ« lĂ«kundjet e shpeshta, mjaft konseguente e shkrimit, arrin tĂ« bindet njeriu, se nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« formuar qĂ« mĂ« parĂ«, sĂ« paku qĂ« nĂ« mesjetĂ«n e vonĂ«, njĂ« traditĂ« letrare me shkrime liturgjike”. Kjo tezĂ«, sipas autorit, gjen mbĂ«shtetje edhe nga gjendja kulturore e ShqipĂ«risĂ« mesjetare; “shkalla e kulturĂ«s sĂ« popullit shqiptar nĂ« atĂ« kohĂ« nuk ka qenĂ« ndryshe nga ajo e vendeve perreth, sidomos e atyre tĂ« brigjeve tĂ« Adriatikut”.

Për nje traditë të shkrimit të shqipes para shekullit XV, flasin edhe disa dëshmi të tjera të tërthorta.
Kleriku francez Gurllaume Adae (1270-1341), i cili shĂ«rbeu pĂ«r shumĂ« kohĂ« (1324-1341), si Kryepeshkopi i Tivarit dhe pati mundĂ«si t’i njihte mirĂ« shqiptarĂ«t, nĂ« njĂ« relacion me titull “Directorium ad passagium faciendum ad terrom sanctam”, dĂ«rguar mbretit tĂ« FrancĂ«s Filipit VI, Valua, studiuan ndĂ«r tĂ« tjera: “Sado qĂ« shqiptarĂ«t kanĂ« njĂ« gjuhĂ« tĂ« ndryshme nga latinishtja, prapĂ«sĂ«prapĂ«, ata kanĂ« nĂ« perdorim dhe nĂ« tĂ« gjithĂ« librat e tyre shkronjĂ«n latine”. Pra, ky autor flet pĂ«r libra nĂ« gjuhĂ«n e shqiptarĂ«ve, duke dhĂ«nĂ« kĂ«shtu njĂ« dĂ«shmi se shqipja ka qenĂ« shkruar para shekullit XV.

Edhe humanisti i shquar Marin Barleti, nĂ« veprĂ«n e tij “De obsi dione scodrensi” (Mbi rrethimin shkodran), botuar nĂ« Venedik, mĂ« 1504, duke folur pĂ«r qytetin e ShkodrĂ«s, bĂ«n fjalĂ« pĂ«r fragmente tĂ« shkruara in vernacula lingua, dmth nĂ« gjuhĂ«n e vendit, tĂ« cilat flasin pĂ«r rindĂ«rtimin e qytetit tĂ« ShkodrĂ«s.

Këto dëshmi të G.Adae dhe të M.Barletit, dy njohës të mirë të shqiptarëve dhe të vendit të tyre, janë në pajtim edhe me të dhënat historike për këtë periudhë, të cilat flasin për një nivel ekonomik e kulturor të zhvilluar të viseve shqiptare në shekullin XIV dhe në fillim të shekullit XV. Në atë periudhë, në veri dhe në jug të Shqipërisë, lulëzuan ekonomikisht Durrësi, Kruja, Berati, Vlora, të cilat u bënë qendra të rëndësishme tregtare, zejtare dhe kulturore.

KĂ«to janĂ« dĂ«shmi qĂ« e bĂ«jnĂ« tĂ« besueshme ekzistencĂ«n e njĂ« tradite mĂ« tĂ« herĂ«shme shkrimi tĂ« shqipes, megjithatĂ«, deri sa kĂ«rkimet tĂ« mos kenĂ« nxjerre nĂ« dritĂ« ndonjĂ« libĂ«r tjetĂ«r, “Meshari” i Gjon Buzukut do tĂ« vijojĂ« tĂ« mbetet libri i parĂ« i shkruar nĂ« gjuhĂ«n shqipe dhe vepra e parĂ« e letĂ«rsisĂ« shqiptare.

NĂ« shekullin XVI i ka fillimet edhe letĂ«rsia nĂ« gjuhĂ«n shqipe te arbĂ«reshĂ«t e ItalisĂ«. Vepra e parĂ« e letĂ«rsisĂ« arbĂ«reshe nĂ« gjuhĂ«n shqipe dhe vepra e dytĂ« pĂ«r nga vjetĂ«rsia, pas asaj tĂ« Buzukut, Ă«shtĂ« ajo e priftit arbĂ«resh LekĂ« Matrenga “E mbesuame e krishterë .”, e botuar nĂ« vitin 1592. EshtĂ« njĂ« libĂ«r i vogĂ«l me 28 faqe, pĂ«rkthim i njĂ« katekizmi. Libri Ă«shtĂ« shkruar nĂ« dialektin e jugut, me alfabet latin, plotĂ«suar me disa shkronja tĂ« veçanta pĂ«r tĂ« paraqitur ato tinguj tĂ« shqipes, qĂ« nuk i ka latinishtja.

Një zhvillim më të madh njohu lëvrimi i gjuhës shqipe në shekullin XVII, nën penën e një vargu autorësh, si Pjetër Budi, Frang Bardhi dhe Pjetër Bogdani, të cilët nuk bënë vetëm përkthime, por shkruan edhe vepra origjinale.

Frang Bardhi, nĂ« vitin 1635, hartoi tĂ« parin fjalor, “Fjalorin latinisht-shqip”, me tĂ« cilin mund tĂ« thuhet, se zĂ« fill shkenca gjuhĂ«sore shqiptare. GjatĂ« Rilindjes KombĂ«tare, nĂ« shekullin XIX, nĂ« kushte tĂ« reja historike, lĂ«vrimi dhe pĂ«rparimi i gjuhĂ«s shqipe hyri nĂ« njĂ« etapĂ« tĂ« re. NĂ« kĂ«tĂ« periudhĂ« u bĂ«nĂ« pĂ«rpjekje tĂ« vetĂ«dishme pĂ«r tĂ« ndĂ«rtuar nje gjuhĂ« letrare kombĂ«tare, standartizimi i sĂ« cilĂ«s u arrit nĂ« shekullin XX.

Dialektet e Gjuhës Shqipe

Gjuha shqipe ka dy dialekte kryesore, dialektin e veriut ose gegërishten dhe dialektin e jugut ose toskërishten. Kufiri natyror që i ndan në vija të përgjithëshme këto dialekte, është lumi i Shkumbinit, që kalon nëpër Elbasan, në Shqipërinë e mesme. Në anën e djathtë të Shkumbinit shtrihet dialekti verior (gegërishtja), në anën e majtë të tij, dialekti jugor (toskërishtja).

Dallimet midis dialekteve të shqipes nuk janë të mëdha, folësit e tyre kuptohen pa vështirësi njeri me tjetrin. Megjithatë, ekzistojnë disa dallime në sistemin fonetik dhe në strukturën gramatikore e në leksik, nga të cilët më kryesorët jane: dialekti i veriut ka zanore gojore dhe hundore, kurse dialekti i i jugut, vetëm zanore gojore; togut ua të toskërishtes, gegërishtja i përgjigjet me togun ue (grua ~ grue); togut nistor va të toskërishtes, gegërishtja i përgjigjet me vo (vatër ~ votër); ù-së hundore të theksuar të gegërishtes, toskërishtja i përgjigjet me ë të theksuar (nùnë ~ nënë).

Dialekti i jugut ka dukurinë e retacizmit (kthimin e n-së ndërzanore në r (ranë ~ rërë), që në gegërisht mungon; në toskërisht, grupet e bashkëtingëlloreve mb, nd, etj. Ruhen të plota, kurse në gegërisht, janë asimiluar ne m, n, (mbush ~ mush, vend ~ ven). Në sistemin morfologjik, dialekti i veriut ka formën e paskajores së tipit me punue, kurse toskërishtja në vend të saj, përdor lidhoren të punoj. Forma e pjesores në toskërisht, del me mbaresë, kurse në gegërisht, pa mbaresë (kapur ~ kapë), etj. Dialekti I jugut ka format e së ardhmes: do të punoj dhe kam për të punuar , ndërsa dialekti I veriut përveç formave të mësipërme ka formën kam me punue.


Direct link Reply with quote
 
Pages in topic:   [1 2] >


There is no moderator assigned specifically to this forum.
To report site rules violations or get help, please contact site staff »


Gjuha jonë, sa e mirë...

Advanced search






Protemos translation business management system
Create your account in minutes, and start working! 3-month trial for agencies, and free for freelancers!

The system lets you keep client/vendor database, with contacts and rates, manage projects and assign jobs to vendors, issue invoices, track payments, store and manage project files, generate business reports on turnover profit per client/manager etc.

More info »
DĂ©jĂ  Vu X3
Try it, Love it

Find out why DĂ©jĂ  Vu is today the most flexible, customizable and user-friendly tool on the market. See the brand new features in action: *Completely redesigned user interface *Live Preview *Inline spell checking *Inline

More info »



Forums
  • All of ProZ.com
  • Term search
  • Jobs
  • Forums
  • Multiple search