Working languages:
Spanish to Dutch
English to Dutch
Dutch to Spanish

Judith van den Hurk
Dutch hispanist (MA), sworn translator

Den Haag, Zuid-Holland, Netherlands
Local time: 03:13 CET (GMT+1)

Native in: Dutch Native in Dutch
  • PayPal accepted
  • Give feedback
  • Send message through ProZ.com MSN IM
  Display standardized information
Account type Freelance translator and/or interpreter
Data security Created by Evelio Clavel-Rosales This person has a SecurePRO™ card. Because this person is not a ProZ.com Plus subscriber, to view his or her SecurePRO™ card you must be a ProZ.com Business member or Plus subscriber.
Services Translation, Editing/proofreading
Expertise
Specializes in:
Government / PoliticsBusiness/Commerce (general)
International Org/Dev/CoopPoetry & Literature
Tourism & TravelGeneral / Conversation / Greetings / Letters

Preferred currency EUR
KudoZ activity (PRO) Questions answered: 2
Blue Board entries made by this user  0 entries
Payment methods accepted Wire transfer, Check, Money order
Portfolio Sample translations submitted: 2
Spanish to Dutch: Het huis van suiker (Silvina Ocampo, Buenos Aires, 1959)
General field: Art/Literary
Detailed field: Poetry & Literature
Source text - Spanish
La casa de azúcar

Las supersticiones no dejaban vivir a Cristina. Una moneda con la efigie borrada, una mancha de tinta, la luna vista a través de dos vidrios, las iniciales de su nombre grabadas por azar sobre el tronco de un cedro la enloquecían de temor. Cuando nos conocimos llevaba puesto un vestido verde, que siguió usando hasta que se rompió, pues me dijo que le traía suerte y que en cuanto se ponía otro, azul, que le sentaba mejor, no nos veíamos. Traté de combatir estas manías absurdas. Le hice notar que tenía un espejo roto en su cuarto y que por más que yo le insistiera en la conveniencia de tirar los espejos rotos al agua, en una noche de luna, para quitarse la mala suerte, lo guardaba; que jamás temió que la luz de la casa bruscamente se apagara, y a pesar de que fuera un anuncio seguro de muerte, encendía con tranquilidad cualquier número de velas; que siempre dejaba sobre la cama el sombrero, error en que nadie incurría. Sus temores eran personales. Se infligía verdaderas privaciones; por ejemplo: no podía comprar frutillas en el mes de diciembre, ni oír determinadas músicas, ni adornar la casa con peces rojos, que tanto le gustaban. Había ciertas calles que no podíamos cruzar, ciertas personas, ciertos cinematógrafos que no podíamos frecuentar. Al principio de nuestra relación, estas supersticiones me parecieron encantadoras, pero después empezaron a fastidiarme y a preocuparme seriamente. Cuando nos comprometimos tuvimos que buscar un departamento nuevo, pues según sus creencias, el destino de los ocupantes anteriores influiría sobre su vida (en ningún momento mencionaba la mía, como si el peligro le amenazara sólo a ella y nuestras vidas no estuvieran unidas por el amor). Recorrimos todos los barrios de la ciudad; llegamos a los suburbios más alejados, en busca de un departamento que nadie hubiera habitado: todos estaban alquilados o vendidos Por fin encontré una casita en la calle Montes de Oca, que parecía de azúcar. Su blancura brillaba con extraordinaria luminosidad. Tenía teléfono y, en el frente, un diminuto jardín. Pensé que esa casa era recién construida, pero me enteré de que en 1930 la había ocupado una familia, y que después, para alquilarla, el propietario le había hecho algunos arreglos. Tuve que hacer creer a Cristina que nadie había vivido en la casa y que era el lugar ideal: la casa de nuestros sueños. Cuando Cristina la vio, exclamó:

-¡Qué diferente de los departamentos que hemos visto! Aquí se respira olor a limpio. Nadie podrá influir en nuestras vidas y ensuciarlas con pensamientos que envician el aire.

En pocos días nos casamos y nos instalamos allí. Mis suegros nos regalaron los muebles del dormitorio, y mis padres los del comedor. El resto de la casa lo amueblaríamos de a poco. Yo temía que, por los vecinos, Cristina se enterara de mi mentira, pero felizmente hacía sus compras fuera del barrio y jamás conversaba con ellos. Éramos felices, tan felices que a veces me daba miedo. Parecía que la tranquilidad nunca se rompería en aquella casa de azúcar, hasta que un llamado telefónico destruyó mi ilusión. Felizmente Cristina no atendió aquella vez el teléfono, pero quizá lo atendiera en una oportunidad análoga. La persona que llamaba preguntó por la señora Violeta: indudablemente se trataba de la inquilina anterior. Sí Cristina se enteraba de que yo la había engañado, nuestra felicidad seguramente concluiría: no me hablaría más, pediría nuestro divorcio, y en el mejor de los casos tendríamos que dejar la casa para irnos a vivir, tal vez a Villa Urquiza, tal vez a Quilmes, de pensionistas en alguna de las casas donde nos prometieron darnos un lugarcito para construir ¿con qué? (con basura, pues con mejores materiales no me alcanzaría el dinero) un cuarto y una cocina. Durante la noche yo tenía cuidado de descolgar el tubo, para que ningún llamado inoportuno nos despertara. Coloqué un buzón en la puerta de calle; fui el depositario de la llave, el distribuidor de cartas.

Una mañana temprano golpearon a la puerta y alguien dejó un paquete Desde mi cuarto oí que mi mujer protestaba, luego oí el ruido del papel estrujado. Bajé la escalera y encontré a Cristina con un vestido de terciopelo entre los brazos.

-Acaban de traerme este vestido -me dijo con entusiasmo.

Subió corriendo !as escaleras y se puso el vestido, que era muy escotado.

-¿Cuándo te lo mandaste hacer?

-Hace tiempo. ¿Me queda bien? Lo usaré cuando tengamos que ir al teatro, ¿no te parece?

-¿Con qué dinero lo pagaste?

-Mamá me regaló unos pesos.

Me pareció raro, Pero no le dije nada, para no ofenderla.

Nos queríamos con locura. Pero mi inquietud comenzó a molestarme, hasta para abrazar a Cristina por la noche. Advertí que su carácter había cambiado: de alegre se convirtió en triste, de comunicativa en reservada, de tranquila en nerviosa. No tenía apetito. Ya no preparaba esos ricos postres, un poco pesados, a base de cremas batidas y de chocolate, que me agradaban, ni adornaba periódicamente la casa con volantes de nylon, en las tapas de la letrina, en las repisas del comedor, en los armarios, en todas partes como era su costumbre. Ya no me esperaba con vainillas a la hora del té, ni tenía ganas de ir al teatro o al cinematógrafo de noche, ni siquiera cuando nos mandaban entradas de regalo Una tarde entró un perro en el jardín y se acostó frente a la puerta de calle, aullando. Cristina le dio carne y le dio de beber y, después de un baño, que le cambió el color del pelo, declaró que le daría hospitalidad y que lo bautizaría con el nombre Amor, porque llegaba a nuestra casa en un momento de verdadero amor. El perro tenía el paladar negro, lo que indica pureza de raza.

Otra tarde llegué de improviso a casa. Me detuve en la entrada porque vi una bicicleta apostada en el jardín - Entré silenciosamente y me escurrí detrás de una puerta y oí la voz de Cristina.

-¿Qué quiere? -repitió dos veces.

-Vengo a buscar mi perro -decía la voz de una muchacha-. Pasó tantas veces frente a esta casa que se ha encariñado con ella. Esta casa parece de azúcar. Desde que la pintaron, llama la atención de todos los transeúntes. Pero a mí me gustaba más antes, con ese color rosado y romántico de las casas viejas. Esta casa era muy misteriosa para mí. Todo me gustaba en ella: la fuente donde venían a beber los pajaritos; las enredaderas con flores, como cornetas amarillas; el naranjo. Desde que tengo ocho años esperaba conocerla a usted, desde aquel día en que hablamos por teléfono, ¿recuerda? Prometió que iba a regalarme un barrilete.

-Los barriletes son juegos de varones.

-Los juguetes no tienen sexo. Los barriletes me gustaban porque eran como enormes pájaros; me hacía la ilusión de volar sobre sus alas. Para usted fue un juego prometerme ese barrilete; yo no dormí en toda la noche. Nos encontramos en la panadería, usted estaba de espaldas y no vi su cara. Desde ese día no pensé en otra cosa que en usted, en cómo sería su cara, su alma, sus ademanes de mentirosa. Nunca me regaló aquel barrilete. Los árboles me hablaban de sus mentiras. Luego fuimos a vivir a Morón, con mis padres. Ahora, desde hace una semana estoy de nuevo aquí.

Hace tres meses que vivo en esta casa, y antes jamás frecuenté estos barrios. Usted estará confundida.

-Yo la había imaginado tal como es. ¡La imaginé tantas veces! Para colmo de la casualidad, mi marido estuvo de novio con usted.

-No estuve de novia sino con mi marido. ¿Cómo se llama este perro?

-Bruto.

-Lléveselo, por favor. antes que me encariñe con él.

-Violeta, escúcheme. Si llevo el perro a mi casa, se morirá. No lo puedo cuidar. Vivimos en un departamento muy chico. Mi marido y yo trabajamos y no hay nadie que lo saque a pasear.

-No me llamo Violeta. ¿Qué edad tiene?

-¿Bruto? Dos años. ¿Quiere quedarse con él? Yo vendría a visitarlo de vez en cuando, porque lo quiero mucho.

-A mi marido no le gustaría recibir desconocidos en su casa, ni que aceptara un perro de regalo.

-No se lo diga, entonces. La esperaré todos los lunes a las siete de la tarde en la plaza Colombia. ¿Sabe dónde es? Frente a la iglesia Santa Felicitas, o si no la esperaré donde usted quiera y a la hora que prefiera; por ejemplo, en el puente de Constitución o en el parque Lezama. Me contentaré con ver los ojos de Bruto. ¿Me hará el favor de quedarse con él?

-Bueno. Me quedaré con él.

-Gracias, Violeta.

-No me llamo Violeta.

-¿Cambió de nombre? Para nosotros usted es Violeta. Siempre la misma misteriosa Violeta.

Oí el ruido seco de la puerta y el taconeo de Cristina, subiendo la escalera. Tardé un rato en salir de mi escondite y en fingir que acababa de llegar. A pesar de haber comprobado la inocencia del diálogo, no sé por qué, una sorda desconfianza comenzó a devorarme Me pareció que había presenciado una representación de teatro y que la realidad era otra. No confesé a Cristina que había sorprendido la visita de esa muchacha. Esperé los acontecimientos, temiendo siempre que Cristina descubriera mi mentira, lamentando que estuviéramos instalados en ese barrio. Yo pasaba todas las tardes por la plaza que queda frente a la iglesia de Santa Felicitas, para comprobar si Cristina había acudido a la cita. Cristina parecía no advertir mi inquietud. A veces llegué a creer que yo había soñado. Abrazando al perro, un día Cristina me preguntó:

-¿Te gustaría que me llamara Violeta?

-No me gusta el nombre de las flores.

-Pero Violeta es lindo. Es un color.

-Prefiero tu nombre.

Un sábado, al atardecer, la encontré en el puente de Constitución, asomada sobre el parapeto de fierro. Me acerqué y no se inmutó.

-¿Qué haces aquí?

-Estoy curioseando. Me gusta ver las vías desde arriba.

-Es un lugar muy lúgubre y no me gusta que andes sola.

-No me parece tan lúgubre. ¿Y por qué no puedo andar sola?

-¿Te gusta el humo negro de las locomotoras?

-Me gustan los medios de transporte. Soñar con viajes. Irme sin irme. Ir y quedar y con quedar partirse.

Volvimos a casa. Enloquecido de celos (¿celos de qué? De todo), durante el trayecto apenas le hablé.

-Podríamos tal vez comprar alguna casita en San Isidro o en Olivos, es tan desagradable este barrio -le dije, fingiendo que me era posible adquirir una casa en esos lugares.

-No creas. Tenemos muy cerca de aquí el parque Lezama.

-Es una desolación. Las estatuas están rotas, las fuentes sin agua, los árboles apestados. Mendigos, viejos y lisiados van con bolsas, para tirar o recoger basuras.

-No me fijo en esas cosas.

-Antes no querías sentarte en un banco donde alguien había comido mandarinas o pan.

-He cambiado mucho.

-Por mucho que hayas cambiado, no puede gustarte un parque como ése. Ya sé que tiene un museo con leones de mármol que cuidan la entrada y que jugabas allí en tu infancia, pero eso no quiere decir nada.

-No te comprendo -me respondió Cristina. Y sentí que me despreciaba, con un desprecio que podía conducirla al odio.

Durante días, que me parecieron años, la vigilé, tratando de disimular mi ansiedad. Todas las tardes pasaba por la plaza frente a la iglesia y los sábados por el horrible puente negro de Constitución. Un día me aventuré a decir a Cristina:

-Si descubriéramos que esta casa fue habitada por otras personas ¿qué harías, Cristina? ¿Te irías de aquí?

-Si una persona hubiera vivido en esta casa, esa persona tendría que ser como esas figuritas de azúcar que hay en los postres o en las tortas de cumpleaños: una persona dulce como el azúcar. Esta casa me inspira confianza ¿será el jardincito de la entrada que me infunde tranquilidad? ¡No sé! No me iría de aquí por todo el oro del mundo. Además no tendríamos adónde ir. Tú mismo me lo dijiste hace un tiempo.

No insistí, porque iba a pura pérdida. Para conformarme pensé que el tiempo compondría las cosas.

Una mañana sonó el timbre de la puerta de calle. Yo estaba afeitándome y oí la voz de Cristina. Cuando concluí de afeitarme, mi mujer ya estaba hablando con la intrusa. Por la abertura de la puerta las espié. La intrusa tenía una voz tan grave y los pies tan grandes que eché a reír.

-Si usted vuelve a ver a Daniel, lo pagará muy caro, Violeta.

-No sé quién es Daniel y no me llamo Violeta -respondió mí mujer.

-Usted está mintiendo.

-No miento. No tengo nada que ver con Daniel.

-Yo quiero que usted sepa las cosas como son.

-No quiero escucharla.

Cristina se tapó las orejas con las manos. Entré en el cuarto y dije a la intrusa que se fuera. De cerca le miré los pies, las manos y el cuello. Entonces advertí que era un hombre disfrazado de mujer. No me dio tiempo de pensar en lo que debía hacer; como un relámpago desapareció dejando la puerta entreabierta tras de sí.

No comentamos el episodio con Cristina; jamás comprenderé por qué; era como si nuestros labios hubieran estado sellados para todo lo que no fuese besos nerviosos, insatisfechos o palabras inútiles. En aquellos días, tan tristes para mí, a Cristina le dio por cantar. Su voz era agradable, pero me exasperaba, porque formaba parte de ese mundo secreto, que la alejaba de mí. ¡Por qué, si nunca había cantado, ahora cantaba noche y día mientras se vestía o se bañaba o cocinaba o cerraba las persianas!

Un día en que oí a Cristina exclamar con un aire enigmático:

-Sospecho que estoy heredando la vida de alguien. las dichas y las penas, las equivocaciones y los aciertos. Estoy embrujada -fingí no oír esa frase atormentadora. Sin embargo, no sé por qué empecé a averiguar en el barrio quién era Violeta, dónde estaba, todos los detalles de su vida.

A media cuadra de nuestra casa había una tienda donde vendían tarjetas postales, papel, cuadernos, lápices, gomas de borrar y juguetes. Para mis averiguaciones, la vendedora de esa tienda me pareció la persona más indicada; era charlatana y curiosa, sensible a las lisonjas. Con el pretexto de comprar un, cuaderno y lápices, fui una tarde a conversar con ella. Le alabé los ojos, las manos, el pelo. Nunca me atreví a pronunciar la palabra Violeta. Le expliqué que éramos vecinos. Le pregunté finalmente quién había vivido en nuestra casa. Tímidamente le dije:

-¿No vivía una tal Violeta?

Me contestó cosas muy vagas, que me inquietaron más. Al día siguiente traté de averiguar en el almacén algunos otros detalles. Me dijeron que Violeta estaba en un sanatorio frenopático y me dieron la dirección.

-Canto con una voz que no es mía -me dijo Cristina, renovando su aire misterioso. Antes me hubiera afligido, pero ahora me deleita. Soy otra persona, tal vez más feliz que yo.

Fingí de nuevo no haberla oído. Yo estaba leyendo el diario.

De tanto averiguar detalles de la vida de Violeta, confieso que desatendía a Cristina.

Fui al sanatorio frenopático, que quedaba en Flores. Ahí pregunté por Violeta y me dieron la dirección de Arsenia López, su profesora de canto.

Tuve que tornar el tren en Retiro, para que me llevara a Olivos. Durante el trayecto una tierrita me entró en un ojo, de modo que en el momento de llegar a la casa de Arsenia López, se me caían las lágrimas, como si estuviese llorando. Desde la puerta de calle oí voces de mujeres, que hacían gárgaras con las escalas, acompañadas de un piano, que parecía más bien un organillo.

Alta, delgada, aterradora apareció en el fondo de un corredor Arsenia López, con un lápiz en la mano. Le dije tímidamente que venía a buscar noticias de Violeta.

-¿Usted es el marido?

-No, soy un pariente -le respondí secándome los ojos con un pañuelo.

-Usted será uno de sus innumerables admiradores -me dijo, entornando los ojos y tomándome la mano-. Vendrá para saber lo que todos quieren saber, ¿cómo fueron los últimos días de Violeta? Siéntese. No hay que imaginar que una persona muerta forzosamente haya sido pura, fiel, buena.

-Quiere consolarme -le dije.

Ella, oprimiendo mi mano con su mano húmeda, contestó:

-Sí. Quiero consolarlo. Violeta era no sólo mi discípula, sino mi íntima amiga. Si se disgustó conmigo, fue tal vez porque me hizo demasiadas confidencias y porque ya no podía engañarme. Los últimos días que la vi, se lamentó amargamente de su suerte. Murió de envidia. Repetía sin cesar. "Alguien me ha robado la vida, pero lo pagará muy caro. No tendré mi vestido de terciopelo, ella lo tendrá; Bruto será de ella; los hombres no se disfrazarán de mujer para entrar en mi casa sino en la de ella; perderé la voz que transmitiré a esa otra garganta indigna; no nos abrazaremos con Daniel en el puente de Constitución, ilusionados con un amor imposible, inclinados como antaño, sobre la baranda de hierro, viendo los trenes alejarse."

Arsenia López me miró en los ojos y me dijo:

-No se aflija. Encontrará muchas mujeres más leales. Ya sabemos que era hermosa ¿pero acaso la hermosura es lo único bueno que hay en el mundo?

Mudo, horrorizado, me alejé de aquella casa, sin revelar mi nombre a Arsenia López que, al despedirse de mí, intentó abrazarme, para demostrar su simpatía.

Desde ese día Cristina se transformó, para mí, al menos, en Violeta. Traté de seguirla a todas horas, para descubrirla en los brazos de sus amantes. Me alejé tanto de ella que la vi como a una extraña. Una noche de invierno huyó. La busqué hasta el alba.

Ya no sé quién fue víctima de quién, en esa casa de azúcar que ahora está deshabitada.
Translation - Dutch
Het huis van suiker

Haar bijgeloof maakte Cristina het leven heel moeilijk. Een muntstuk met een vervaagde afbeelding, een inktvlek, door twee ruiten heen naar de maan kijken, de initialen van haar naam die toevallig in de stam van een cederboom gekerfd waren maakten haar gek van angst. Toen we elkaar leerden kennen droeg ze een groene jurk, die ze bleef dragen tot deze stuk ging, want ze vertelde me dat deze geluk bracht en dat zodra ze een andere, blauwe jurk aan zou doen die haar beter stond, we elkaar niet meer zouden zien. Ik probeerde deze absurde waanideeën tegen te gaan. Ik wees haar erop dat ze een kapotte spiegel in haar kamer had, en hoezeer ik ook volhield dat je kapotte spiegels in water moet gooien als de maan schijnt om je van het ongeluk te bevrijden, ze hem toch bewaarde; dat ze nooit bang was als het licht in huis plotseling uit ging, en hoewel dit een overduidelijke aankondiging van de dood was, ze rustig een paar kaarsen aan stak; dat ze altijd haar hoed op het bed liet liggen, een fout die niemand maakte. Haar angsten waren persoonlijk. Ze legde zichzelf echt allerlei beperkingen op, bijvoorbeeld: ze mocht geen aardbeien kopen in de maand december, niet naar bepaalde muziek luisteren, het huis niet opleuken met goudvissen, waar ze zo van hield. Er waren bepaalde straten die we niet mochten oversteken, bepaalde mensen en bioscopen die we niet mochten bezoeken. Aan het begin van onze relatie vond ik dat bijgeloof schattig, maar later begon het me te ergeren en me ernstig te verontrusten. Toen we ons verloofden moesten we een nieuw appartement zoeken, omdat zij geloofde dat het lot van vorige bewoners invloed op haar leven had (ze had het nooit over míjn leven, alsof alleen zij gevaar liep en onze levens niet verbonden waren door de liefde). We gingen de hele stad af; kwamen in de meest afgelegen buitenwijken, op zoek naar een appartement waar nog niemand in gewoond had: ze waren allemaal al verhuurd of verkocht. Uiteindelijk vond ik een huisje in de calle Montes de Oca, dat van suiker gemaakt leek. De witheid ervan straalde met een buitengewone helderheid. Er was telefoonaansluiting en, aan de voorkant, lag een heel klein tuintje. Ik dacht dat dat huis net gebouwd was, maar ontdekte dat er in 1930 een gezin gewoond had, en dat de eigenaar het daarna, om het te verhuren, een opknapbeurt had gegeven. Ik moest Cristina laten geloven dat er niemand in gewoond had en dat het de ideale plek was: het huis van onze dromen. Toen Cristina het zag, riep ze uit: ‘Wat een verschil met de appartementen die we gezien hebben! Dit ademt netheid uit. Niemand zal hier onze levens kunnen beïnvloeden en bedoezelen met gedachten die de sfeer bederven.’

Binnen korte tijd trouwden we en namen we onze intrek. Mijn schoonouders gaven ons de meubels voor de slaapkamer cadeau en mijn ouders die voor de eetkamer. De rest van het huis zouden we stukje bij beetje meubileren. Ik vreesde dat Cristina, door de buren, achter mijn leugen zou komen, maar gelukkig deed ze de boodschappen buiten de wijk en praatte ze nooit met hen. We waren gelukkig, zo gelukkig dat het me soms bang maakte. Het leek alsof de rust nooit verstoord zou worden in dat huis van suiker, tot een telefoontje een einde aan mijn illusie maakte. Gelukkig nam Cristina die keer niet de telefoon op, maar misschien had ze hem bij een soortgelijke gelegenheid wel opgenomen. De persoon die belde vroeg naar mevrouw Violeta: het ging ongetwijfeld om de vorige bewoonster. Als Cristina erachter kwam dat ik haar bedrogen had, zou het beslist gedaan zijn met ons geluk: ze zou niet meer met me praten, ze zou een scheiding aanvragen, en in het gunstigste geval zouden we het huis moeten verlaten om, misschien, in Villa Urquiza te gaan wonen, of misschien in Quilmes, als werklozen in een van de huizen waar ze beloofd hadden ons een plekje te geven om waarmee? (met afval, want voor betere materialen zou ik geen geld hebben) een kamer en een keuken te bouwen. ’s Nachts zorgde ik ervoor dat de hoorn van de haak lag, zodat de telefoon ons niet op ongelegen momenten kon wekken. Ik plaatste een brievenbus bij de poort aan de straat; ik was de bewaarder van de sleutel, ik verdeelde de post.

Op een vroege morgen werd er op de deur geklopt en liet iemand een pakketje achter. Vanuit mijn kamer hoorde ik mijn vrouw protesteren, daarna hoorde ik het geluid van verfrommelen van papier. Ik liep de trap af en kwam Cristina tegen met een fluwelen jurk in haar armen. ‘Ze kwamen net deze jurk brengen,’ zei ze enthousiast. Ze rende de trap op en deed de jurk aan, die een diep decolleté had.

‘Wanneer heb je die besteld?’

‘Een tijdje geleden. Staat hij mooi? Ik zal hem aandoen wanneer we naar het theater gaan, hoe lijkt je dat?’

‘Met welk geld heb je hem betaald?’

‘Mama heeft me wat geld gegeven.’

Ik vond het maar raar, maar ik zei niets, om haar niet te kwetsen.

We hielden verschrikkelijk veel van elkaar. Mijn bezorgdheid begon me echter te kwellen, zelfs als ik Cristina ’s avonds omhelsde. Ik merkte dat haar karakter was veranderd: ze was niet langer vrolijk maar somber, niet spraakzaam maar stilletjes, niet kalm maar nerveus. Ze had geen eetlust. Ze maakte niet meer van die lekkere toetjes, een beetje zwaar op de maag, op basis van slagroom en chocola, die ik heerlijk vond, noch versierde ze op regelmatige basis het huis met strookjes nylon, op de klep van het toilet, op de plankjes in de eetkamer, op de kasten, overal, zoals ze gewoonlijk deed. Ze wachtte niet meer op me met koekjes als het tijd was voor de thee en ze had ook geen zin meer om ’s avonds naar het theater of de bioscoop te gaan, zelfs niet wanneer ze ons kaartjes cadeau hadden gedaan. Op een middag kwam er een hond de tuin in lopen die voor de poort aan de straat ging liggen janken. Cristina gaf hem vlees en water en, na hem in bad gestopt te hebben wat hem een andere kleur haren opleverde, verklaarde ze dat ze hem wilde houden en dat ze hem 'Amor' noemde, omdat hij bij ons huis aankwam op een moment van ware liefde. De hond had een zwart gehemelte, wat betekent dat het om een zuiver ras ging.

Op een andere middag kwam ik onverwachts thuis. Ik bleef staan bij de ingang omdat ik een fiets in de tuin geparkeerd zag. Ik sloop naar binnen en verstopte me achter een deur en hoorde de stem van Cristina. ‘Wat wilt u?’ herhaalde ze twee keer. ‘Ik zoek mijn hond,’ zei de stem van een meisje. ‘Hij is zo vaak langs dit huis gelopen dat hij eraan gehecht is geraakt. Dit huis lijkt van suiker. Sinds het geschilderd is trekt het de aandacht van alle voorbijgangers. Maar vroeger vond ik het mooier, toen het nog die romantische, roze kleur van oude huizen had. Dit huis was heel mysterieus voor mij. Ik vond alles eraan mooi: de fontein waar de vogeltjes uit kwamen drinken; de slingerplanten met bloemen, het leken gele trompetbloemen; de sinaasappelboom. Al sinds mijn achtste verlang ik ernaar u te ontmoeten, vanaf die ene dag dat we elkaar aan de telefoon hadden, weet u nog? U beloofde dat u me een vlieger zou geven.’

‘Vliegers zijn voor jongens.’

‘Speelgoed heeft geen geslacht. Ik hield van vliegers omdat het net enorme vogels waren: ik stelde me voor hoe het was om op hun vleugels mee te vliegen. Voor u was het een spelletje om me die vlieger te beloven; ik heb die hele nacht niet geslapen. We kwamen elkaar bij de bakker tegen, u stond met uw rug naar me toe en ik zag uw gezicht niet. Vanaf die dag denk ik alleen nog maar aan u, aan hoe uw gezicht zou zijn, uw geest, uw leugenachtige gebaren. U heeft me die vlieger nooit gegeven. De bomen vertelden me over uw leugens. Daarna ging ik in Morón wonen, met mijn ouders. Nu, sinds een week, ben ik weer hier.’

‘Ik woon pas drie maanden in dit huis, en daarvoor kwam ik nooit in deze buurt. U moet zich vergissen.’

‘Ik had me u precies zo voorgesteld als u bent. Ik heb u me zo vaak voorgesteld! Als toppunt van toevalligheid had mijn echtgenoot een relatie met u.’

‘Ik heb met niemand een relatie gehad behalve met mijn echtgenoot. Hoe heet deze hond?’

‘Bruto.’

‘Neem hem alsjeblieft weer mee, voordat ik aan hem gehecht raak.’

‘Violeta, luister. Als ik de hond mee naar huis neem, gaat hij dood. Ik kan niet voor hem zorgen. We wonen in een heel klein appartement. Mijn man en ik werken allebei en er is niemand die hem uit kan laten.’

‘Ik heet geen Violeta. Hoe oud is hij?’

‘Bruto? Twee jaar. Wilt u hem houden? Ik kom hem af en toe opzoeken, omdat ik heel veel van hem hou.’

‘Mijn man houdt er niet van om onbekenden binnen te laten, en hij zal ook geen hond als cadeau accepteren.’

‘Zeg het hem dan niet. Ik zal elke maandag om zeven uur ’s avonds op u wachten op het plaza Colombia. Weet u waar dat is? Tegenover de Santa Felicitaskerk, en anders zal ik op u wachten waar en hoe laat u wilt; bijvoorbeeld, op de puente de la Constitución of in het Lezamapark. Ik zal genoegen nemen met het zien van Bruto’s ogen. Wilt u alstublieft zo goed zijn hem te houden?’

‘Vooruit dan. Ik hou hem.’

‘Dank u wel, Violeta.’

‘Ik heet geen Violeta.’

‘Hebt u uw naam veranderd? Voor ons bent u Violeta. Altijd dezelfde mysterieuze Violeta.’

Ik hoorde het doffe geluid van de deur en het geklik van Cristina’s hakken, die de trap opliep. Ik wachtte even voordat ik mijn schuilplaats verliet en deed alsof ik net binnen kwam. Hoewel ik vastgesteld had dat het om een onschuldig gesprek ging, begon zich, ik weet niet waarom, een vaag wantrouwen van mij meester te maken. Het leek me dat er een theaterstuk werd opgevoerd en dat dit niet de werkelijkheid was. Ik heb Cristina niet verteld dat ik het bezoek van dat meisje had afgeluisterd. Ik wachtte de gebeurtenissen af terwijl ik altijd bang bleef dat Cristina mijn leugen zou ontdekken, en ik betreurde het dat we in die wijk waren gaan wonen. Ik ging elke avond langs het plein tegenover de Santa Felicitaskerk, om te kijken of Cristina naar de afspraak was gegaan. Cristina leek mijn onrust niet op te merken. Soms dacht ik zelfs dat ik gedroomd had. Terwijl ze de hond knuffelde, vroeg Cristina me op een dag: ‘Zou je het leuk vinden als ik Violeta heette?’

‘Ik hou niet van bloemennamen.’

‘Maar Violeta is mooi. Het is een kleur.’

‘Ik heb liever jouw naam.’

Op een zaterdag, toen het avond werd, kwam ik haar tegen op de puente de la Constitución, waar ze over de ijzeren balustrade keek. Ik liep naar haar toe en ze raakte niet van haar stuk. ‘Wat doe jij hier?’

‘Ik kijk wat rond. Ik vind het leuk om de rails van bovenaf te zien.’

‘Het is een heel enge plek en ik hou er niet van als je alleen rondloopt.’

‘Ik vind het niet eng. En waarom mag ik niet alleen rondlopen?’

‘Hou je van de zwarte rook van de locomotieven?’

‘Ik hou van voertuigen. Dromen over reizen. Weggaan zonder weg te gaan. Gaan en blijven en al blijvend vertrekken.’

We gingen naar huis. Gek van jaloezie (jaloers waarop? Op alles) praatte ik onderweg nauwelijks tegen haar. ‘We zouden misschien een huisje in San Isidro of in Olivos kunnen kopen, deze wijk is zo akelig,’ zei ik tegen haar, en deed alsof ik daar een huis zou kunnen krijgen.

‘Dat meen je niet. We hebben hier het Lezamapark heel dichtbij.’

‘Dat is een puinhoop. De standbeelden zijn kapot, de fonteinen staan droog, de bomen zijn verrot. Bedelaars, oude mensen en invaliden komen hier met zakken om afval te dumpen of mee te nemen.’

‘Ik let niet op dat soort dingen.’

‘Vroeger wilde je niet eens op een bank zitten waarop iemand mandarijnen of brood had zitten eten.’

‘Ik ben veel veranderd.’

‘Hoe zeer je ook veranderd bent, zo’n park kun je gewoonweg niet prettig vinden. Ik weet wel dat er een museum is waar marmeren leeuwen de ingang bewaken en dat je daar als kind speelde, maar dat zegt niets.’

‘Ik begrijp je niet,’ antwoordde Cristina. En ik voelde dat ze me minachtte, met een minachting die in haat kon overgaan.

Dagenlang, het leken wel jaren, hield ik haar in de gaten terwijl ik mijn angst probeerde te verbergen. Elke avond ging ik naar het plein tegenover de kerk en ’s zaterdags naar die verschrikkelijke, zwarte puente de la Constitución. Op een dag waagde ik het tegen Cristina te zeggen: ‘Als we erachter zouden komen dat dit huis al door anderen bewoond is geweest, wat zou je dan doen, Cristina? Zou je hier weggaan?’

‘Als er iemand in dit huis gewoond heeft, zou diegene net zo moeten zijn als die suikerpoppetjes op toetjes of verjaardagstaarten: een zoet persoon, net als suiker. Dit huis boezemt me vertrouwen in. Zou het tuintje bij de ingang me rust ingeven? Ik weet het niet! Ik zou hier voor geen goud weggaan. Bovendien zouden we nergens heen kunnen. Dat heb je een tijd geleden zelf tegen me gezegd.’

Ik drong niet aan, want dat zou gegarandeerd op niets uitlopen. Om me tevreden te stellen dacht ik dat de tijd alles wel zou veranderen.

Op een morgen klonk de bel van de poort aan de straat. Ik was me aan het scheren en ik hoorde de stem van Cristina. Toen ik klaar was met scheren was mijn vrouw al met de indringster aan het praten. Door de opening van de deur bespiedde ik hen. De indringster had zo’n zware stem en zulke grote voeten dat ik in de lach schoot.

‘Als u Daniel nog een keer ziet zal u dat duur komen te staan, Violeta.’

‘Ik weet niet wie Daniel is en ik heet geen Violeta,’ antwoordde mijn vrouw.

‘U liegt.’

‘Ik lieg niet. Ik heb niets met Daniel te maken.’

‘Ik wil dat u weet waar het op staat.’

‘Ik wil het niet horen.’

Cristina hield haar handen voor haar oren. Ik ging de kamer binnen en zei tegen de indringster dat ze moest vertrekken. Van dichtbij bekeek ik haar voeten, haar handen en haar nek. Toen kwam ik erachter dat het een als vrouw verklede man was. Ik had geen tijd om te bedenken wat ik moest doen; in een flits verdween hij door de poort die hij half open liet staan.

Ik heb het niet met Cristina over het voorval gehad; ik zal nooit begrijpen waarom niet; het was alsof onze lippen voor alles waren verzegeld behalve voor nerveuze, onbevredigende kussen of zinloze woorden.

Gedurende die dagen, die voor mij heel akelig waren, begon Cristina te zingen. Ze had een aangename stem, maar het tergde me, omdat het deel uitmaakte van die geheime wereld die haar van mij verwijderde. Waarom, terwijl ze vroeger nooit zong, zong ze nu ineens dag en nacht wanneer ze zich aankleedde of in bad ging of kookte of de gordijnen sloot?

De dag waarop ik Cristina met een raadselachtige toon hoorde uitroepen: ‘Ik vermoed dat ik het leven van iemand anders aan het erven ben, het geluk en het verdriet, de vergissingen en de juiste keuzes. Ik ben behekst,’ deed ik net of ik die gepijnigde zin niet had gehoord. Toch, en ik weet niet waarom, begon ik in de buurt uit te zoeken wie Violeta was, waar ze was, alle details over haar leven.

Een half huizenblok van ons vandaan was een winkel waar ansichtkaarten, papier, schriften, potloden, gummen en speelgoed werden verkocht. De verkoopster van die winkel leek me de meest geschikte persoon om navraag bij te doen: het was een kletstante en ze was nieuwsgierig, gevoelig voor vleierijen. Met de smoes dat ik een schrift en potloden kwam kopen, maakte ik op een middag een praatje met haar. Ik complimenteerde haar met haar ogen, haar handen, haar haar. Ik durfde het woord Violeta niet uit te spreken. Ik legde haar uit dat we buren waren. Uiteindelijk vroeg ik haar wie er vroeger in ons huis gewoond had. Bedeesd vroeg ik: ‘Woonde er niet ene Violeta?’ Ze antwoordde met heel vage dingen, die me nog ongeruster maakten. De volgende dag probeerde ik wat andere details te achterhalen bij de kruidenier. Daar zeiden ze me dat Violeta in een psychiatrische inrichting opgenomen was en ze gaven me het adres.

‘Ik zing met een stem die niet de mijne is,’ zei Cristina me, opnieuw op die mysterieuze toon. ‘Vroeger zou me dat verdriet doen, maar nu geniet ik ervan. Ik ben iemand anders, die misschien wel gelukkiger is dan ik.’ Ik deed opnieuw alsof ik haar niet gehoord had. Ik was de krant aan het lezen.

Ik moet toegeven dat ik Cristina negeerde, omdat ik zo hard op zoek was naar details over het leven van Violeta.

Ik ging naar de psychiatrische inrichting, die zich in Flores bevond. Daar vroeg ik naar Violeta en ze gaven me het adres van Arsenia López, haar zanglerares.

Ik moest in Retiro de trein nemen om in Olivos te geraken. Onderweg kwam er een vuiltje in mijn oog, zodat op het moment dat ik aankwam bij het huis van Arsenia López de tranen over mijn wangen stroomden, alsof ik huilde. Bij de voordeur hoorde ik vrouwenstemmen die met toonladders in de weer waren, begeleid door een piano, die meer op een orgeltje leek.

Aan het eind van een gang verscheen de lange, dunne, angstaanjagende gestalte van Arsenia López met een potlood in haar hand. Ik vertelde haar schuchter dat ik kwam voor nieuws over Violeta.

‘Bent u haar echtgenoot?’

‘Nee, ik ben familie,’ antwoordde ik terwijl ik mijn ogen droogdepte met een zakdoek.

‘U zult wel een van haar ontelbare aanbidders zijn,’ zei ze met halfdichte ogen terwijl ze mijn hand pakte. ‘U komt vast om te horen wat ze allemaal willen horen, hoe waren de laatste dagen van Violeta? Gaat u zitten. U moet niet denken dat een dode ook per se een puur, trouw en goed mens is geweest.’

‘U wilt me troosten,’ zei ik.

Zij antwoordde, terwijl ze met haar vochtige hand in mijn hand kneep: ‘Ja. Ik wil u troosten. Violeta was niet alleen mijn leerlinge, maar ook mijn hartsvriendin. Als ze boos op me was, was dat misschien omdat ze me te veel in vertrouwen nam en omdat ze mij niet meer voor de gek kon houden. De laatste dagen waarop ik haar zag, beklaagde ze zich bitter over haar lot. Ze stierf aan jaloezie. Ze herhaalde onophoudelijk: “Iemand heeft me van mijn leven beroofd, maar dat zal haar duur komen te staan. Ik zal mijn fluwelen jurk niet krijgen, zij zal hem krijgen; Bruto zal van haar zijn; de mannen zullen zich niet als vrouw verkleden om mijn huis binnen te komen maar het hare; ik zal mijn stem verliezen en doorgeven aan die andere onwaardige keel; Daniel en ik zullen elkaar niet meer omhelzen op de puente de la Constitución, genietend van een onmogelijke liefde, gebogen over de ijzeren balustrade zoals vroeger, om de treinen te zien wegrijden.”’

Arsenia López keek me in mijn ogen en zei: ‘Wees niet verdrietig. U zult veel vrouwen ontmoeten die trouwer zijn. We weten wel dat ze mooi was, maar is schoonheid soms het enige goede dat er in de wereld bestaat?’

Sprakeloos, ontzet, ging ik weg uit dat huis, zonder mijn naam bekend te maken aan Arsenia López die, toen ze afscheid van me nam, me probeerde te omhelzen om haar sympathie te tonen.

Vanaf die dag veranderde Cristina, althans voor mij, in Violeta. Ik probeerde haar constant te achtervolgen, om haar in de armen van haar minnaars te betrappen. Ik vervreemdde zo van haar dat ik haar als een vreemde ging zien. Op een winteravond vluchtte ze. Ik heb naar haar gezocht tot de zon weer opkwam.

Ik weet niet meer wie nou slachtoffer van wie is geworden, in dat huis van suiker dat nu leegstaat.
Spanish to Dutch: El Consulado - Het Consulaat
General field: Other
Detailed field: International Org/Dev/Coop
Source text - Spanish
La función que desarrolla la Embajada de la República Bolivariana de Venezuela en la Haya a través de la Sección Consular, está orientada a cumplir los preceptos contenidos en la Constitución de la República Bolivariana de Venezuela y demás Leyes Nacionales relativas a la promoción y defensa de los intereses del Estado y a la protección que debe brindar éste a sus connacionales dentro de su jurisdicción, tomando en consideración los instrumentos internacionales y las Leyes del país receptor.

En este sentido está autorizada para prestar servicios de carácter administrativo, notarial y de registro, destinados a surtir efectos y validez en la República Bolivariana de Venezuela y que facilitan la relación o vinculación con nuestro país de los ciudadanos venezolanos o de los extranjeros conectados por algún motivo con nuestro país. Igualmente ofrece la prestación de asistencia, orientación y protección a los venezolanos en Holanda siempre que no se opongan a las Leyes del país receptor y que se cumplan con todos los requisitos necesarios.
Translation - Dutch
Het Consulaat van de Ambassade van de Bolivariaanse Republiek van Venezuela in Nederland handelt volgens de voorschriften van de Grondwet van de Bolivariaanse Republiek van Venezuela en de overige nationale wetten omtrent de behartiging en verdediging van de belangen van de Republiek en de bescherming die de Republiek biedt aan haar inwoners. Internationale wetten en wetten van het gastland -in dit geval het Koninkrijk der Nederlanden- worden gerespecteerd.

Het Consulaat verleent diensten op het gebied van administratie, notariaat en registratie, teneinde de relatie of binding tussen
Venezuela en haar inwoners, of buitenlanders die verbonden zijn aan ons land, te bevorderen. Tevens kan het Consulaat hulp,
begeleiding en bescherming bieden aan Venezolaanse staatsburgers in Nederland, mits zij voldoen aan alle voorwaarden en zich niet verzetten tegen de wetten van het gastland.

Translation education Master's degree - Radboud University Nijmegen, the Netherlands
Experience Years of translation experience: 11. Registered at ProZ.com: Jun 2010.
ProZ.com Certified PRO certificate(s) N/A
Credentials Spanish to Dutch (Embassy of Venezuela, The Hague)
Spanish to Dutch (Radboud University Nijmegen)
Spanish to Dutch (NGO Ayni Bolivia Nederland)
Dutch to Spanish (Embassy of Venezuela, The Hague)
Dutch to Spanish (Radboud University Nijmegen)


Memberships N/A
Software Adobe Acrobat, Microsoft Excel, Microsoft Word, Powerpoint, Wordfast
CV/Resume Dutch (DOCX), English (DOCX), Spanish (DOCX)
Professional practices Judith van den Hurk endorses ProZ.com's Professional Guidelines (v1.1).
Bio
Dutch native / Spanish near native with a Master's degree in Spanish Language and Literature (specialization Translation). Studied / worked during two years in Spain and South America (Argentina, Bolivia). Currently working as a translator Dutch/Spanish/English at the Venezuelan Embassy in The Hague. Just started as a freelance translator as well, so working at very competitive rates. Also offering sworn translations Spanish-Dutch / Dutch-Spanish.
Keywords: dutch, spanish, sworn translation, latin america, politics, international organizations, tourism, literature


Profile last updated
Mar 14, 2011



More translators and interpreters: Spanish to Dutch - English to Dutch - Dutch to Spanish   More language pairs



Your current localization setting

English

Select a language

All of ProZ.com
  • All of ProZ.com
  • Term search
  • Jobs
  • Forums
  • Multiple search