Özge Orhan · French to Turkish translator · Engineering: Industrial

Working languages:

French to Turkish
English to Turkish
Spanish to Turkish

Özge Orhan

Local time: 03:40 +03 (GMT+3)

Native in: Turkish

Send email

No client feedback collected

Rate service provider

Technical & IT, Software & Business Content Translator (FR | EN | SP | IT | TR) & AI and Localization Specialist

Freelance translator and/or interpreter

This person has a SecurePRO™ card. Because this person is not a ProZ.com Plus subscriber, to view his or her SecurePRO™ card you must be a ProZ.com Business member or Plus subscriber.

This person is not affiliated with any business or Blue Board record at ProZ.com.

Translation, Interpreting, Editing/proofreading, Voiceover (dubbing), Subtitling, Training, AI + Human review (MT post-editing) , Transcription, Copywriting, Transcreation, Linguistic validation, AI training

Specializes in:
Engineering: Industrial	Engineering (general)
IT (Information Technology)	Computers (general)
Computers: Software	Business/Commerce (general)
Cinema, Film, TV, Drama	General / Conversation / Greetings / Letters

Open to considering volunteer work for registered non-profit organizations

General rate: 0.08 EUR per word

Sample translations submitted: 1

English to Turkish: 30 Pages of a novel translation General field: Art/Literary Detailed field: Poetry & Literature
Source text - English A TRUE FRIEND CHAPTER I. AN UNSUITABLE FRIENDSHIP. Janetta was the music governess—a brown little thing of no particular importance, and Margaret Adair was a beauty and an heiress, and the only daughter of people who thought themselves very distinguished indeed; so that the two had not, you might think, very much in common, and were not likely to be attracted one to the other. Yet, in spite of differing circumstances, they were close friends and allies; and had been such ever since they were together at the same fashionable school where Miss Adair was the petted favorite of all, and Janetta Colwyn was the pupil-teacher in the shabbiest of frocks, who got all the snubbing and did most of the hard work. And great offence was given in several directions by Miss Adair's attachment to poor little Janetta. "It is an unsuitable friendship," Miss Polehampton, the principal of the school, observed on more than one occasion, "and I am sure I do not know how Lady Caroline will like it." Lady Caroline was, of course, Margaret Adair's mamma. Miss Polehampton felt her responsibility so keenly in the matter that at last she resolved to speak "very seriously" to her dear Margaret. She always talked of "her dear Margaret," Janetta used to say, when she was going to make herself particularly disagreeable. For "her dear Margaret" was the pet pupil, the show pupil of the establishment: her air of perfect breeding gave distinction, Miss Polehampton thought, to the whole school; and her refinement, her exemplary behavior, her industry, and her talent formed the theme of many a lecture to less accomplished and less decorous pupils. For, contrary to all conventional expectations, Margaret Adair was not stupid, although she was beautiful and well-behaved. She was an exceedingly intelligent girl; she had an aptitude for several arts and accomplishments, and she was remarkable for the delicacy of her taste and the exquisite discrimination of which she sometimes showed herself capable. At the same time she was not as clever—("not as glaringly clever," a friend of hers once expressed it)—as little Janetta Colwyn, whose nimble wits gathered knowledge as a bee collects honey under the most unfavorable circumstances. Janetta had to learn her lessons when the other girls had gone to bed, in a little room under the roof; a room which was like an ice-house in winter and an oven in summer; she was never able to be in time for her classes, and she often missed them altogether; but, in spite of these disadvantages, she generally proved herself the most advanced pupil in her division, and if pupil-teachers had been allowed to take prizes, would have carried off every first prize in the school. This, to be sure, was not allowed. It would not have been "the thing" for the little governess-pupil to take away the prizes from the girls whose parents paid between two and three hundred a year for their tuition (the fees were high, because Miss Polehampton's school was so exceedingly fashionable); therefore, Janetta's marks were not counted, and her exercises were put aside and did not come into competition with those of the other girls, and it was generally understood amongst the teachers that, if you wished to stand well with Miss Polehampton, it would be better not to praise Miss Colwyn, but rather to put forward the merits of some charming Lady Mary or Honorable Adeliza, and leave Janetta in the obscurity from which (according to Miss Polehampton) she was fated never to emerge. Unfortunately for the purposes of the mistress of the school, Janetta was rather a favorite with the girls. She was not adored, like Margaret; she was not looked up to and respected, as was the Honorable Edith Gore; she was nobody's pet, as the little Ladies Blanche and Rose Amberley had been ever since they set foot in the school; but she was everybody's friend and comrade, the recipient of everybody's confidences, the sharer in everybody's joys or woes. The fact was that Janetta had the inestimable gift of sympathy; she understood the difficulties of people around her better than many women of twice her age would have done; and she was so bright and sunny-tempered and quickwitted that her very presence in a room was enough to dispel gloom and ill-temper. She was, therefore, deservedly popular, and did more to keep up the character of Miss Polehampton's school for comfort and cheerfulness than Miss Polehampton herself was ever likely to be aware. And the girl most devoted to Janetta was Margaret Adair. "Remain for a few moments, Margaret; I wish to speak to you," said Miss Polehampton, majestically, when one evening, directly after prayers, the show pupil advanced to bid her teachers good-night. The girls all sat round the room on wooden chairs, and Miss Polehampton occupied a high-backed, cushioned seat at a centre table while she read the portion of Scripture with which the day's work concluded. Near her sat the governesses, English, French and German, with little Janetta bringing up the rear in the draughtiest place and the most uncomfortable chair. After prayers, Miss Polehampton and the teachers rose, and their pupils came to bid them good-night, offering hand and cheek to each in turn. There was always a great deal of kissing to be got through on these occasions. Miss Polehampton blandly insisted on kissing all her thirty pupils every evening; it made them feel more as if they were at home, she used to say; and her example was, of course, followed by the teachers and the girls. Margaret Adair, as one of the oldest and tallest girls in the school, generally came forward first for that evening salute. When Miss Polehampton made the observation just recorded, she stepped back to a position beside her teacher's chair in the demure attitude of a well-behaved schoolgirl—hands crossed over the wrists, feet in position, head and shoulders carefully erect, and eyes gently lowered towards the carpet. Thus standing, she was yet perfectly well aware that Janetta Colwyn gave her an odd, impish little look of mingled fun and anxiety behind Miss Polehampton's back; for it was generally known that a lecture was impending when one of the girls was detained after prayers, and it was very unusual for Margaret to be lectured! Miss Adair did not, however, look discomposed. A momentary smile flitted across her face at Janetta's tiny grimace, but it was instantly succeeded by the look of simple gravity becoming to the occasion. When the last of the pupils and the last also of the teachers had filed out of the room, Miss Polehampton turned and surveyed the waiting girl with some uncertainty. She was really fond of Margaret Adair. Not only did she bring credit to the school, but she was a good, nice, lady-like girl (such were Miss Polehampton's epithets), and very fair to look upon. Margaret was tall, slender, and exceedingly graceful in her movements; she was delicately fair, and had hair of the silkiest texture and palest gold; her eyes, however, were not blue, as one would have expected them to be; they were hazel brown, and veiled by long brown lashes—eyes of melting softness and dreaminess, peculiarly sweet in expression. Her features were a very little too long and thin for perfect beauty; but they gave her a Madonna-like look of peace and calm which many were ready enthusiastically to admire. And there was no want of expression in her face; its faint rose bloom varied almost at a word, and the thin curved lips were as sensitive to feeling as could be desired. What was wanting in the face was what gave it its peculiar maidenly charm—a lack of passion, a little lack, perhaps, of strength. But at seventeen we look less for these characteristics than for the sweetness and docility which Margaret certainly possessed. Her dress of soft, white muslin was quite simple—the ideal dress for a young girl—and yet it was so beautifully made, so perfectly finished in every detail, that Miss Polehampton never looked at it without an uneasy feeling that she was too well-dressed for a schoolgirl. Others wore muslin dresses of apparently the same cut and texture; but what the casual eye might fail to observe, the schoolmistress was perfectly well aware of, namely, that the tiny frills at neck and wrists were of the costliest Mechlin lace, that the hem of the dress was bordered with the same material, as if it had been the commonest of things; that the embroidered white ribbons with which it was trimmed had been woven in France especially for Miss Adair, and that the little silver buckles at her waist and on her shoes were so ancient and beautiful as to be of almost historic importance. The effect was that of simplicity; but it was the costly simplicity of absolute perfection. Margaret's mother was never content unless her child was clothed from head to foot in materials of the softest, finest and best. It was a sort of outward symbol of what she desired for the girl in all relations of life. This it was that disturbed Miss Polehampton's mind as she stood and looked uneasily for a moment at Margaret Adair. Then she took the girl by the hand. "Sit down, my dear," she said, in a kind voice, "and let me talk to you for a few moments. I hope you are not tired with standing so long." "Oh, no, thank you; not at all," Margaret answered, blushing slightly as she took a seat at Miss Polehampton's left hand. She was more intimidated by this unwonted kindness of address than by any imaginable severity. The schoolmistress was tall and imposing in appearance: her manner was usually a little pompous, and it did not seem quite natural to Margaret that she should speak so gently. "My dear," said Miss Polehampton, "when your dear mamma gave you into my charge, I am sure she considered me responsible for the influences under which you were brought, and the friendships that you made under my roof." "Mamma knew that I could not be hurt by any friendship that I made here," said Margaret, with the softest flattery. She was quite sincere: it was natural to her to say "pretty things" to people. "Quite so," the schoolmistress admitted. "Quite so, dear Margaret, if you keep within your own grade in society. There is no pupil in this establishment, I am thankful to say, who is not of suitable family and prospects to become your friend. You are young yet, and do not understand the complications in which people sometimes involve themselves by making friendships out of their own sphere. But I understand, and I wish to caution you." "I am not aware that I have made any unsuitable friendships," said Margaret, with a rather proud look in her hazel eyes. "Well—no, I hope not," said Miss Polehampton with a hesitating little cough. "You understand, my dear, that in an establishment like mine, persons must be employed to do certain work who are not quite equal in position to—to—ourselves. Persons of inferior birth and station, I mean, to whom the care of the younger girls, and certain menial duties, must be committed. These persons, my dear, with whom you must necessarily be brought in contact, and whom I hope you will always treat with perfect courtesy and consideration, need not, at the same time, be made your intimate friends." "I have never made friends with any of the servants," said Margaret, quietly. Miss Polehampton was somewhat irritated by this remark. "I do not allude to the servants," she said with momentary sharpness. "I do not consider Miss Colwyn a servant, or I should not, of course, allow her to sit at the same table with you. But there is a sort of familiarity of which I do not altogether approve——" She paused, and Margaret drew up her head and spoke with unusual decision. "Miss Colwyn is my greatest friend." "Yes, my dear, that is what I complain of. Could you not find a friend in your own rank of life without making one of Miss Colwyn?" "She is quite as good as I am," cried Margaret, indignantly. "Quite as good, far more so, and a great deal cleverer!" "She has capabilities," said the schoolmistress, with the air of one making a concession; "and I hope that they will be useful to her in her calling. She will probably become a nursery governess, or companion to some lady of superior position. But I cannot believe, my dear that dear Lady Caroline would approve of your singling her out as your especial and particular friend." "I am sure mamma always likes people who are good and clever," said Margaret. She did not fly into a rage as some girls would have done, but her face flushed, and her breath came more quickly than usual—signs of great excitement on her part, which Miss Polehampton was not slow to observe. "She likes them in their proper station, my dear. This friendship is not improving for you, nor for Miss Colwyn. Your positions in life are so different that your notice of her can but cause discontent and ill-feeling in her mind. It is exceedingly injudicious, and I cannot think that your dear mamma would approve of it if she knew the circumstances." "But Janetta's family is not at all badly connected," said Margaret, with some eagerness. "There are cousins of hers living close to us—the next property belongs to them——" "Do you know them, my dear?" "I know about them," answered Margaret, suddenly coloring very deeply, and looking uncomfortable, "but I don't think I have ever seen them, they are so much away from home——" "I know about them, too," said Miss Polehampton, grimly; "and I do not think that you will ever advance Miss Colwyn's interests by mentioning her connection with that family. I have heard Lady Caroline speak of Mrs. Brand and her children. They are not people, my dear Margaret, whom it is desirable for you to know." "But Janetta's own people live quite near us," said Margaret, reduced to a very pleading tone. "I know them at home; they live at Beaminster—not three miles off." "And may I ask if Lady Caroline visits them, my dear?" asked Miss Polehampton, with mild sarcasm, which brought the color again to Margaret's fair face. The girl could not answer; she knew well enough that Janetta's stepmother was not at all the sort of person whom Lady Caroline Adair would willingly speak to, and yet she did not like to say that her acquaintance with Janetta had only been made at a Beaminster dancing class. Probably Miss Polehampton divined the fact. "Under the circumstances," she said, "I think I should be justified in writing to Lady Caroline and asking her to remonstrate a little with you, my dear Margaret. Probably she would be better able to make you understand the impropriety of your behavior than I can do." The tears rose to Margaret's eyes. She was not used to being rebuked in this manner. "But—I don't know, Miss Polehampton, what you want me to do," she said, more nervously than usual. "I can't give up Janetta; I can't possibly avoid speaking to her, you know, even if I wanted to——" "I desire nothing of the sort, Margaret. Be kind and polite to her, as usual. But let me suggest that you do not make a companion of her in the garden so constantly—that you do not try to sit beside her in class or look over the same book. I will speak to Miss Colwyn herself about it. I think I can make her understand." "Oh, please do not speak to Janetta! I quite understand already," said Margaret, growing pale with distress. "You do not know how kind and good she has always been to me— —" Sobs choked her utterance, rather to Miss Polehampton's alarm. She did not like to see her girls cry—least of all, Margaret Adair. "My dear, you have no need to excite yourself. Janetta Colwyn has always been treated, I hope, with justice and kindness in this house. If you will endeavor only to make her position in life less instead of more difficult, you will be doing her the greatest favor in your power. I do not at all mean that I wish you to be unkind to her. A little more reserve, a little more caution, in your demeanor, and you will be all that I have ever wished you to be—a credit to your parents and to the school which has educated you!" This sentiment was so effusive that it stopped Margaret's tears out of sheer amazement; and when she had said good-night and gone to bed, Miss Polehampton stood for a moment or two quite still, as if to recover from the unwonted exertion of expressing an affectionate emotion. It was perhaps a reaction against it that caused her almost immediately to ring the bell a trifle sharply, and to say—still sharply—to the maid who appeared in answer. "Send Miss Colwyn to me." Five minutes elapsed before Miss Colwyn came, however, and the schoolmistress had had time to grow impatient. "Why did you not come at once when I sent for you?" she said, severely, as soon as Janetta presented herself. "I was going to bed," said the girl, quickly; "and I had to dress myself again." The short, decided accents grated on Miss Polehampton's ear. Miss Colwyn did not speak half so "nicely," she said to herself, as did dear Margaret Adair. "I have been talking to Miss Adair about you," said the schoolmistress, coldly. "I have been telling her, as I now tell you, that the difference in your positions makes your present intimacy very undesirable. I wish you to understand, henceforward, that Miss Adair is not to walk with you in the garden, not to sit beside you in class, not to associate with you, as she has hitherto done, on equal terms." "Why should we not associate on equal terms?" said Janetta. She was a black-browed girl, with a clear olive skin, and her eyes flashed and her cheeks glowed with indignation as she spoke. "You are not equals," said Miss Polehampton, with icy displeasure in her tone—she had spoken very differently to Margaret. "You have to work for your bread: there is no disgrace in that, but it puts you on a different level from that of Miss Margaret Adair, an earl's grand-daughter, and the only child of one of the richest commoners in England. I have never before reminded you of the difference in position between yourself and the young ladies with whom you have hitherto been allowed to associate; and I really think I shall have to adopt another method—unless you conduct yourself, Miss Colwyn, with a little more modesty and propriety." "May I ask what your other method would be?" asked Miss Colwyn, with perfect selfpossession. Miss Polehampton looked at her for a moment in silence. "To begin with," she said, "I could order the meals differently, and request you to take yours with the younger children, and in other ways cut you off from the society of the young ladies. And if this failed, I could signify to your father that our arrangement was not satisfactory, and that it had better end at the close of this term." Janetta's eyes fell and her color faded as she heard this threat. It meant a good deal to her. She answered quickly, but with some nervousness of tone. "Of course, that must be as you please, Miss Polehampton. If I do not satisfy you, I must go." "You satisfy me very well except in that one respect. However, I do not ask for any promise from you now. I shall observe your conduct during the next few days, and be guided by what I see. I have already spoken to Miss Adair." Janetta bit her lips. After a pause, she said— "Is that all? May I go now?" "You may go," said Miss Polehampton, with majesty; and Janetta softly and slowly retired. But as soon as she was outside the door her demeanor changed. She burst into tears as she sped swiftly up the broad staircase, and her eyes were so blinded that she did not even see a white figure hovering on the landing until she found herself suddenly in Margaret's arms. In defiance of all rules—disobedient for nearly the first time in her life—Margaret had waited and watched for Janetta's coming; and now, clasped as closely together as sisters, the two friends held a whispered colloquy on the stairs. "Darling," said Margaret, "was she very unkind?" "She was very horrid, but I suppose she couldn't help it," said Janetta, with a little laugh mixing itself with her sobs. "We mustn't be friends any more, Margaret." "But we will be friends—always, Janetta." "We must not sit together or walk together——" "Janetta, I shall behave to you exactly as I have always done." The gentle Margaret was in revolt. "She will write to your mother, Margaret, and to my father." "I shall write to mine, too, and explain," said Margaret with dignity. And Janetta had not the heart to whisper to her friend that the tone in which Miss Polehampton would write to Lady Caroline would differ very widely from the one that she would adopt to Mr. Colwyn. CHAPTER II. LADY CAROLINE'S TACTICS. Helmsley Court was generally considered one of the prettiest houses about Beaminster; a place which was rich in pretty houses, being a Cathedral town situated in one of the most beautiful southern counties of England. The village of Helmsley was a picturesque little group of black and white cottages, with gardens full of old-fashioned flowers before them and meadows and woods behind. Helmsley Court was on slightly higher ground than the village, and its windows commanded an extensive view of lovely country bounded in the distance by a long low range of blue hills, beyond which, in clear days, it was said, keen eyes could catch a glimpse of the shining sea. The house itself was a very fine old building, with a long terrace stretching before its lower windows, and flower gardens which were the admiration of half the county. It had a picture gallery and a magnificent hall with polished floor and stained windows, and all the accessories of an antique and celebrated mansion; and it had also all the comfort and luxury that modern civilization could procure. It was this latter characteristic that made "the Court," as it was commonly called, so popular. Picturesque old houses are sometimes draughty and inconvenient, but no such defects were ever allowed to exist at the Court. Every thing went smoothly: the servants were perfectly trained: the latest improvements possible were always introduced: the house was ideally luxurious. There never seemed to be any jar or discord: no domestic worry was ever allowed to reach the ears of the mistress of the household, no cares or troubles seemed able to exist in that serene atmosphere. You could not even say of it that it was dull. For the master of the Court was a hospitable man, with many tastes and whims which he liked to indulge by having down from London the numerous friends whose fancies matched his own, and his wife was a little bit of a fine lady who had London friends too, as well as neighbors, whom she liked to entertain. The house was seldom free from visitors; and it was partly for that very reason that Lady Caroline Adair, being in her own way a wise woman, had arranged that two or three years of her daughter's life should be spent at Miss Polehampton's very select boarding-school at Brighton. It would be a great drawback to Margaret, she reflected, if her beauty were familiar to all the world before she came out; and really, when Mr. Adair would insist on inviting his friends constantly to the house, it was impossible to keep the girl so mewed up in the schoolroom that she would not be seen and talked of; and therefore it was better that she should go away for a time. Mr. Adair did not like the arrangement; he was very fond of Margaret, and objected to her leaving home; but Lady Caroline was gently inexorable and got her own way—as she generally did. She does not look much like the mother of the tall girl whom we saw at Brighton, as she sits at the head of her breakfast-table in the daintiest of morning gowns—a marvelous combination of silk, muslin and lace and pale pink ribbons—with a tiny white dog reposing in her lap. She is a much smaller woman than Margaret, and darker in complexion: it is from her, however, that Margaret inherits the large, appealing hazel eyes, which look at you with an infinite sweetness, while their owner is perhaps thinking of the menu or her milliner's bill. Lady Caroline's face is thin and pointed, but her complexion is still clear, and her soft brown hair is very prettily arranged. As she sits with her back to the light, with a rose-colored curtain behind her, just tinting her delicate cheek (for Lady Caroline is always careful of appearance), she looks quite a young woman still. It is Mr. Adair whom Margaret most resembles. He is a tall and exceedingly handsome man, whose hair and moustache and pointed beard were as golden once as Margaret's soft tresses, but are now toned down by a little grey. He has the alert blue eyes that generally go with his fair complexion, and his long limbs are never still for many minutes together. His daughter's tranquillity seems to have come from her mother; certainly it cannot be inherited from the restless Reginald Adair. The third person present at the breakfast-table—and, for the time being, the only visitor in the house—is a young man of seven or eight-and-twenty, tall, dark, and very spare, with a coal-black beard trimmed to a point, earnest dark eyes, and a remarkably pleasant and intelligent expression. He is not exactly handsome, but he has a face that attracts one; it is the face of a man who has quick perceptions, great kindliness of heart, and a refined and cultured mind. Nobody is more popular in that county than young Sir Philip Ashley, although his neighbors grumble sometimes at his absorption in scientific and philanthropic objects, and think that it would be more creditable to them if he went out with the hounds a little oftener or were a rather better shot. For, being shortsighted, he was never particularly fond either of sport or of games of skill, and his interest had always centred on intellectual pursuits to a degree that amazed the more countrified squires of the neighborhood. The post-bag was brought in while breakfast was proceeding, and two or three letters were laid before Lady Caroline, who, with a careless word of apology, opened and read them in turn. She smiled as she put them down and looked at her husband. "This is a novel experience," she said. "For the first time in our lives, Reginald, here is a formal complaint of our Margaret." Sir Philip looked up somewhat eagerly, and Mr. Adair elevated his eyebrows, stirred his coffee, and laughed aloud. "Wonders will never cease," he said. "It is rather refreshing to hear that our immaculate Margaret has done something naughty. What is it, Caroline? Is she habitually late for breakfast? A touch of unpunctuality is the only fault I ever heard of, and that, I believe, she inherits from me." "I should be sorry to think that she was immaculate," said Lady Caroline, calmly, "it has such an uncomfortable sound. But Margaret is generally, I must say, a very tractable child." "Do you mean that her schoolmistress does not find her tractable?" said Mr. Adair, with amusement. "What has she been doing?" "Nothing very bad. Making friends with a governess-pupil, or something of, that sort— —" "Just what a generous-hearted girl would be likely to do!" exclaimed Sir Philip, with a sudden warm lighting of his dark eyes. Lady Caroline smiled at him. "The schoolmistress thinks this girl an unsuitable friend for Margaret, and wants me to interfere," she said. "Pray do nothing of the sort," said Mr. Adair. "I would trust my Pearl's instinct anywhere. She would never make an unsuitable friend!" "Margaret has written to me herself," said Lady Caroline. "She seems unusually excited about the matter. 'Dear mother,' she writes, 'pray interpose to prevent Miss Polehampton from doing an unjust and ungenerous thing. She disapproves of my friendship with dear Janetta Colwyn, simply because Janetta is poor; and she threatens to punish Janetta— not me—by sending her home in disgrace. Janetta is a governess-pupil here, and it would be a great trouble to her if she were sent away. I hope that you would rather take me away than let such an injustice be done.'" "My Pearl hits the nail on the head exactly," said Mr. Adair, with complacency. He rose as he spoke, and began to walk about the room. "She is quite old enough to come home, Caroline. It is June now, and the term ends in July. Fetch her home, and invite the little governess too, and you will soon see whether or no she is the right sort of friend for Margaret." He laughed in his mellow, genial way, and leaned against the mantel-piece, stroking his yellow moustache and glancing at his wife. "I am not sure that that would be advisable," said Lady Caroline, with her pretty smile. "Janetta Colwyn: Colwyn? Did not Margaret know her before she went to school? Are there not some Colwyns at Beaminster? The doctor—yes, I remember him; don't you, Reginald?" Mr. Adair shook his head, but Sir Philip looked up hastily. "I know him—a struggling man with a large family. His first wife was rather wellconnected, I believe: at any rate she was related to the Brands of Brand Hall. He married a second time after her death." "Do you call that being well-connected, Philip?" said Lady Caroline, with gentle reproach; while Mr. Adair laughed and whistled, but caught himself up immediately and apologized. "I beg pardon—I forgot where I was: the less any of us have to do with the Brands of Brand Hall the better, Phil." "I know nothing of them," said Sir Philip, rather gravely. "Nor anybody else"—hastily—"they never live at home, you know. So this girl is a connection of theirs?" "Perhaps not a very suitable friend: Miss Polehampton may be right," said Lady Caroline. "I suppose I must go over to Brighton and see Margaret." "Bring her back with you," said Mr. Adair, recklessly. "She has had quite enough of school by this time: she is nearly eighteen, isn't she?" But Lady Caroline smilingly refused to decide anything until she had herself interviewed Miss Polehampton. She asked her husband to order the carriage for her at once, and retired to summon her maid and array herself for the journey. "You won't go to-day, will you, Philip?" said Mr. Adair, almost appealingly. "I shall be all alone, and my wife will not perhaps return until to-morrow—there's no saying." "Thank you, I shall be most pleased to stay," answered Sir Philip, cordially. After a moment's pause, he added, with something very like a touch of shyness—"I have not seen—your daughter since she was twelve years old." "Haven't you?" said Mr. Adair, with ready interest. "You don't say so! Pretty little girl she was then! Didn't you think so?" "I thought her the loveliest child I had ever seen in all my life," said Sir Philip, with curious devoutness of manner. He saw Lady Caroline just as she was starting for the train, with man and maid in attendance, and Mr. Adair handing her into the carriage and gallantly offering to accompany her if she liked. "Not at all necessary," said Lady Caroline, with an indulgent smile. "I shall be home to dinner. Take care of my husband, Philip, and don't let him be dull." "If they are making Margaret unhappy, be sure you bring her back with you," were Mr. Adair's last words. Lady Caroline gave him a kind but inscrutable little smile and nod as she was whirled away. Sir Philip thought to himself that she looked like a woman who would take her own course in spite of advice or recommendation from her husband or anybody else. He smiled once or twice as the day passed on at her parting injunction to him not to let her husband be dull. He had known the Adairs for many years, and had never known Reginald Adair dull under any circumstances. He was too full of interests, of "fads," some people called them, ever to be dull. He took Sir Philip round the picture-gallery, round the stables, to the kennels, to the flower-garden, to his own studio (where he painted in oils when he had nothing else to do) with never-flagging energy and animation. Sir Philip's interests lay in different grooves, but he was quite capable of sympathizing with Mr. Adair's interests, too. The day passed pleasantly, and seemed rather short for all that the two men wanted to pack into it; although from time to time Mr. Adair would say, half-impatiently, "I wonder how Caroline is getting on!" or "I hope she'll bring Margaret back with her! But I don't expect it, you know. Carry was always a great one for education and that sort of thing." "Is Miss Adair intellectual—too?" asked Sir Philip, with respect. Mr. Adair broke into a sudden laugh. "Intellectual? Our Daisy?—our Pearl?" he said. "Wait until you see her, then ask the question if you like." "I am afraid I don't quite understand." "Of course you don't. It is the partiality of a fond father that speaks, my dear fellow. I only meant that these young, fresh, pretty girls put such questions out of one's head." "She must be very pretty then," said Sir Philip, with a smile. He had seen a great many beautiful women, and told himself that he did not care for beauty. Fashionable, talkative women were his abomination. He had no sisters, but he loved his mother very dearly; and upon her he had founded a very high ideal of womanhood. He had begun to think vaguely, of late, that he ought to marry: duty demanded it of him, and Sir Philip was always attentive, if not obedient, to the voice of duty. But he was not inclined to marry a girl out of the schoolroom, or a girl who was accustomed to the enervating luxury (as he considered it) of Helmsley Court: he wanted an energetic, sensible, large-hearted, and large-minded woman who would be his right hand, his first minister of state. Sir Philip was fairly wealthy, but by no means enormously so; and he had other uses for his wealth than the buying of pictures and keeping up stables and kennels at an alarming expense. If Miss Adair were so pretty, he mused, it was just as well that she was not at home, for, of course, it was possible that he might find a lovely face an attraction: and much as he liked Lady Caroline, he did not want particularly to marry Lady Caroline's daughter. That she treated him with great consideration, and that he had once overheard her speak of him as "the most eligible parti of the neighborhood," had already put him a little on his guard. Lady Caroline was no vulgar, match-making mother, he knew that well enough; but she was in some respects a thoroughly worldly woman, and Philip Ashley was an essentially unworldly man. As he went upstairs to dress for dinner that evening, he was struck by the fact that a door stood open that he had never seen opened before: a door into a pretty, well-lighted, pink and white room, the ideal apartment for a young girl. The evening was chilly, and rain had begun to fall, so a bright little fire was burning in the steel grate, and casting a cheerful glow over white sheepskin rugs and rose-colored curtains. A maid seemed to be busying herself with some white material—all gauze and lace it looked—and another servant was, as Sir Philip passed, entering with a great white vase filled with red roses. "Do they expect visitors to-night?" thought the young man, who knew enough of the house to be aware that the room was not one in general use. "Adair said nothing about it, but perhaps some people are coming from town." A budget of letters was brought to him at that moment, and in reading and answering them he did not note the sound of carriage-wheels on the drive, nor the bustle of an arrival in the house. Indeed, he left himself so little time that he had to dress in extraordinary haste, and went downstairs at last in the conviction that he was unpardonably late. But apparently he was wrong. For the drawing-room was tenanted by one figure only—that of a young lady in evening dress. Neither Lady Caroline nor Mr. Adair had appeared upon the scene; but on the hearthrug, by the small crackling fire—which, in deference to the chilliness of an English June evening, had been lighted—stood a tall, fair, slender girl, with pale complexion, and soft, loosely-coiled masses of golden hair. She was dressed in pure white, a soft loose gown of Indian silk, trimmed with the most delicate lace: it was high to the milk-white throat, but showed the rounded curves of the finely-moulded arm to the elbow. She wore no ornaments, but a white rose was fastened into the lace frill of her dress at her neck. As she turned her face towards the new comer, Sir Philip suddenly felt himself abashed. It was not that she was so beautiful—in those first few moments he scarcely thought her beautiful at all—but that she produced on him an impression of serious, virginal grace and innocence which was almost disconcerting. Her pure complexion, her grave, serene eyes, her graceful way of moving as she advanced a little to receive him stirred him to more than admiration—to something not unlike awe. She looked young; but it was youth in perfection: there was some marvelous finish, delicacy, polish, which one does not usually associate with extreme youth. "You are Sir Philip Ashley, I think?" she said, offering him her slim cool hand without embarrassment. "You do not remember me, perhaps, but I remember you perfectly well, I am Margaret Adair." CHAPTER III. AT HELMSLEY COURT. "Lady Caroline has brought you back, then?" said Sir Philip, after his first pause of astonishment. "Yes," said Margaret, serenely. "I have been expelled." "Expelled! You?" "Yes, indeed, I have," said the girl, with a faintly amused little smile. "And so has my great friend, Janetta Colwyn. Here she is: Janetta, I am telling Sir Philip Ashley that we have been expelled, and he will not believe me." Sir Philip turned in some curiosity to see the girl of whom he had heard for the first time that morning. He had not noticed before that she was present. He saw a brown little creature, with eyes that had been swollen with crying until they were well-nigh invisible, small, unremarkable features, and a mouth that was inclined to quiver. Margaret might afford to be serene, but to this girl expulsion from school had evidently been a sad trouble. He threw all the more kindness and gentleness into his voice and look as he spoke to her. Janetta might have felt a little awkward if she had not been so entirely absorbed by her own woes. She had never set foot before in half so grand a house as this of Helmsley Court, nor had she ever dined late or spoken to a gentleman in an evening coat in all her previous life. The size and the magnificence of the room would perhaps have oppressed her if she had been fully aware of them. But she was for the moment very much wrapped up in her own affairs, and scarcely stopped to think of the novel situation in which she found herself. The only thing that had startled her was the attention paid to her dress by Margaret and Margaret's maid. Janetta would have put on her afternoon black cashmere and little silver brooch, and would have felt herself perfectly well dressed; but Margaret, after a little consultation with the very grand young person who condescended to brush Miss Colwyn's hair, had herself brought to Janetta's room a dress of black lace over cherry-colored silk, and had begged her to put it on. "You will feel so hot downstairs if you don't put on something cool," Margaret had said. "There is a fire in the drawing-room: papa likes the rooms warm. My dresses would not have fitted you, I am so much taller than you; but mamma is just your height, and although you are thinner perhaps——But I don't know: the dress fits you perfectly. Look in the glass, Janet; you are quite splendid." Janetta looked and blushed a little—not because she thought herself at all splendid, but because the dress showed her neck and arms in a way no dress had ever done before. "Ought it to be—open—like this?" she said, vaguely. "Do you wear your dresses like this when you are at home?" "Mine are high," said Margaret. "I am not 'out,' you know. But you are older than I, and you used to teach——I think we may consider that you are 'out,'" she added, with a little laugh. "You look very nice, Janetta: you have such pretty arms! Now I must go and dress, and I will call for you when I am ready to go down." Janetta felt decidedly doubtful as to whether she were not a great deal too grand for the occasion; but she altered her mind when she saw Margaret's dainty silk and lace, and Lady Caroline's exquisite brocade; and she felt herself quite unworthy to take Mr. Adair's offered arm when dinner was announced and her host politely convoyed her to the dining-room. She wondered whether he knew that she was only a little governesspupil, and whether he was not angry with her for being the cause of his daughter's abrupt departure from school. As a matter of fact, Mr. Adair knew her position exactly, and was very much amused by the whole affair; also, as it had procured him the pleasure of his daughter's return home, he had an illogical inclination to be pleased also with Janetta. "As Margaret is so fond of her, there must be something in her," he said to himself, with a critical glance at the girl's delicate features and big dark eyes. "I'll draw her out at dinner." He tried his best, and made himself so agreeable and amusing that Janetta lost a good deal of her shyness, and forgot her troubles. She had a quick tongue of her own, as everybody at Miss Polehampton's was aware; and she soon found that she had not lost it. She was a good deal surprised to find that not a word was said at the dinner table about the cause of Margaret's return: in her own home it would have been the subject of the evening; it would have been discussed from every point of view, and she would probably have been reduced to tears before the first hour was over. But here it was evident that the matter was not considered of great importance. Margaret looked serene as ever, and joined quietly in talk which was alarmingly unlike Miss Polehampton's improving conversation: talk about county gaieties and county magnates: gossip about neighbors—gossip of a harmless although frivolous type, for Lady Caroline never allowed any talk at her table that was anything but harmless, about fashions, about old china, about music and art. Mr. Adair was passionately fond of music, and when he found that Miss Colwyn really knew something of it he was in his element. They discoursed of fugues, sonatas, concertos, quartettes, and trios, until even Lady Caroline raised her eyebrows a little at the very technical nature of the conversation; and Sir Philip exchanged a congratulatory smile with Margaret over her friend's success. For the delight of finding a congenial spirit had brought the crimson into Janetta's olive cheeks and the brilliance to her dark eyes: she had looked insignificant when she went in to dinner; she was splendidly handsome at dessert. Mr. Adair noticed her flashing, transitory beauty, and said to himself that Margaret's taste was unimpeachable; it was just like his own; he had complete confidence in Margaret. When the ladies went back to the drawing-room, Sir Philip turned with a look of only half-disguised curiosity to his host. "Lady Caroline brought her back then?" he said, longing to ask questions, yet hardly knowing how to frame them aright. Mr. Adair gave a great laugh. "It's been the oddest thing I ever heard of," he said, in a tone of enjoyment. "Margaret takes a fancy to that little black-eyed girl—a nice little thing, too, don't you think?—and nothing must serve but that her favorite must walk with her, sit by her, and so on—you know the romantic way girls have? The schoolmistress interfered, said it was not proper, and so on; forbade it. Miss Colwyn would have obeyed, it seems, but Margaret took the bit in a quiet way between her teeth. Miss Colwyn was ordered to take her meals at a side table: Margaret insisted on taking her meals there too. The school was thrown into confusion. At last Miss Polehampton decided that the best way out of the difficulty was first to complain to us, and then to send Miss Colwyn home, straight away. She would not send Margaret home, you know!" "That was very hard on Miss Colwyn," said Sir Philip, gravely. "Yes, horribly hard. So Margaret, as you heard, appealed to her mother, and when Lady Caroline arrived, she found that not only were Miss Colwyn's boxes packed, but Margaret's as well; and that Margaret had declared that if her friend was sent away for what was after all her fault, she would not stay an hour in the house. Miss Polehampton was weeping: the girls were in revolt, the teachers in despair, so my wife thought the best way out of the difficulty was to bring both girls away at once, and settle it with Miss Colwyn's relations afterwards. The joke is that Margaret insists on it that she has been 'expelled.'" "So she told me." "The schoolmistress said something of that kind, you know. Caroline says the woman entirely lost her temper and made an exhibition of herself. Caroline was glad to get our girl away. But, of course, it's all nonsense about being 'expelled' as a punishment; she was leaving of her own accord." "One could hardly imagine punishment in connection with her," said Sir Philip, warmly. "No, she's a nice-looking girl, isn't she? and her little friend is a good foil, poor little thing." "This affair may prove of some serious inconvenience to Miss Colwyn, I suppose?" "Oh, you may depend upon it, she won't be the loser," said Mr. Adair, hastily. "We'll see about that. Of course she will not suffer any injury through my daughter's friendship for her." Sir Philip was not so sure about it. In spite of his intense admiration for Margaret's beauty, it occurred to him that the romantic partisanship of the girl with beauty, position, and wealth for her less fortunate sister had not been attended with very brilliant results. No doubt Miss Adair, reared in luxury and indulgence, did not in the least realize the harm done to the poor governess-pupil's future by her summary dismissal from Miss Polehampton's boarding-school. To Margaret, anything that the schoolmistress chose to say or do mattered little; to Janetta Colwyn, it might some day mean prosperity or adversity of a very serious kind. Sir Philip did not quite believe in the compensation so easily promised by Mr. Adair. He made a mental note of Miss Colwyn's condition and prospects, and said to himself that he would not forget her. And this meant a good deal from a busy man like Sir Philip Ashley. Meanwhile there had been another conversation going on in the drawing-room between the three ladies. Margaret put her arm affectionately round Janetta's waist as they stood by the hearthrug, and looked at her mother with a smile. Lady Caroline sank into an easy-chair on the other side of the fireplace, and contemplated the two girls. "This is better than Claremont House, is it not, Janet?" said Margaret. "Indeed it is," Janetta answered, gratefully. "You found the way to papa's heart by your talk about music—did she not, mamma? And does not this dress suit her beautifully?" "It wants a little alteration in the sleeve," said Lady Caroline, with the placidity which Janetta had always attributed to Margaret as a special virtue, but which she now found was merely characteristic of the house and family in general, "but Markham can do that to-morrow. There are some people coming in the evening, and the sleeve will look better shortened." The remark sounded a little inconsequent in Janetta's ear, but Margaret understood and assented. It meant that Lady Caroline was on the whole pleased with Janetta, and did not object to introducing her to her friends. Margaret gave her mother a little smile over Janetta's head, while that young person was gathering up her courage in two hands, so to speak, before addressing Lady Caroline. "I am very much obliged to you," she said at last, with a thrill of gratitude in her sweet voice which was very pleasant to the ear. "But—I was thinking—what time would be the most convenient for me to go home to-morrow?" "Home? To Beaminster?" said Margaret. "But you need not go, dear; you can write a note and tell them that you are staying here." "Yes, my dear; I am sure Margaret cannot part with you yet," said Lady Caroline, amiably. "Thank you; it is most kind of you," Janetta answered, her voice shaking. "But I must ask my father whether I can stay—and hear what he says; Miss Polehampton will have written to him, and——" "And he will be very glad that we have rescued you from her clutches," said Margaret, with a soft triumphant little laugh. "My poor Janetta! What we suffered at her hands!" Lady Caroline lying back in her easy chair, with the candle light gleaming upon her silvery grey and white brocade with its touches of soft pink, and the diamonds flashing on her white hands, so calmly crossed upon the handle of her ivory fan, did not feel quite so tranquil as she looked. It crossed her mind that Margaret was acting inconsiderately. This little Miss Colwyn had her living to earn; it would be no kindness to unfit her for her profession. So, when she spoke it was with a shade more decision than usual in her tones. "We will drive you over to Beaminster to-morrow, my dear Miss Colwyn, and you can then see your family, and ask your father if you may spend a few days with Margaret. I do not think that Mr. Colwyn will refuse us," she said, graciously. "I wonder when those men are coming, Margaret. Suppose you open the piano and let us have a little music. You sing, do you not?" "Yes, a little," said Janetta. "A little!" exclaimed Margaret, with contempt. "She has a delightful voice, mamma. Come and sing at once, Janetta, darling, and astonish mamma." Lady Caroline smiled. She had heard a great many singers in her day, and did not expect to be astonished. A little governess-pupil, an under-teacher in a boarding-school! Dear Margaret's enthusiasm certainly carried her away. But when Janetta sang, Lady Caroline was, after all, rather surprised. The girl had a remarkably sweet and rich contralto voice, and it had been well trained; and, moreover, she sang with feeling and passion which were somewhat unusual in one so young. It seemed as if some hidden power, some latent characteristic came out in her singing because it found no other way of expressing itself. Neither Lady Caroline nor Margaret understood why Janetta's voice moved them so much; Sir Philip, who came in with his host while the music was going on, heard and was charmed also without quite knowing why; it was Mr. Adair alone whose musical knowledge and experience of the world enabled him, feather-headed as in some respects he was, to lay his finger directly on the salient features of Janetta's singing. "It's not her voice altogether, you know," he said afterwards to Philip Ashley, in a moment of confidence; "it's soul. She's got more of that commodity than is good for a woman. It makes her singing lovely, you know—brings tears into one's eyes, and all that sort of thing—but upon my honor I'm thankful that Margaret hasn't got a voice like that! It's women of that kind that are either heroines of virtue—or go to the devil. They are always in extremes." "Then we may promise ourselves some excitement in watching Miss Colwyn's career," said Sir Philip, dryly. After Janetta, Margaret sang; she had a sweet mezzo-soprano voice, of no great strength or compass, but perfectly trained and very pleasing to the ear. The sort of voice, Sir Philip thought, that would be soothing to the nerves of a tired man in his own house. Whereas, Janetta's singing had something impassioned in it which disturbed and excited instead of soothing. But he was quite ready to admire when Margaret called on him for admiration. They were sitting together on a sofa, and Janetta, who had just finished one of her songs, was talking to, or being talked to, by Mr. Adair. Lady Caroline had taken up a review. "Is not Miss Colwyn's voice perfectly lovely?" Margaret asked, with shining eyes. "It is very sweet." "Don't you think she looks very nice?"—Margaret was hungering for admiration of her friend. "She is a very pretty girl. You are very fond of each other?" "Oh, yes, devoted. I am so glad I succeeded!" said the girl, with a great sigh. "In getting her away from the school?" "Yes." "You think it was for her good?" Margaret opened her lovely eyes. "For her good?—to come here instead of staying in that close uncomfortable house to give music lessons, and bear Miss Polehampton's snubs?——" It had evidently never occurred to her that the change could be anything but beneficial to Janetta. "It is very pleasant for her, no doubt," said Sir Philip, smiling in spite of his disapproval. "I only wondered whether it was a good preparation for the life of hard work which probably lies before her." He saw that Margaret colored, and wondered whether she would be offended by his suggestion. After a moment's pause, she answered, gravely, but quite gently— "I never thought of it in that way before, exactly. I want to keep her here, so that she should never have to work hard at all." "Would she consent to that?" "Why not?" said Margaret. Sir Philip smiled and said no more. It was curious, he said to himself, to see how little conception Margaret had of lives unlike and outside her own. And Janetta's brave but sensitive little face, with its resolute brows and lips and brilliant eyes, gave promise of a determination and an originality which, he felt convinced, would never allow her to become a mere plaything or appendage of a wealthy household, as Margaret Adair seemed to expect. But his words had made an impression. At night, when Lady Caroline and her daughter were standing in the charming little room which had always been appropriated to Margaret's use, she spoke, with the unconscious habit of saying frankly anything that had occurred to her, of Sir Philip's remarks. "It was so odd," she said; "Sir Philip seemed to think that it would be bad for Janetta to stay here, mamma. Why should it be bad for her, mamma, dear?" "I don't think it will be at all bad for her to spend a day or two with us, darling," said Lady Caroline, keeping somewhat careful watch on Margaret's face as she spoke. "But perhaps it had better be by-and-bye. You know she wants to go home to-morrow, and we must not keep her away from her duties or her own sphere of life." "No," Margaret answered, "but her duties will not always keep her at home, you know, mamma, dear." "I suppose not, my dearest," said Lady Caroline, vaguely, but in the caressing tone to which Margaret was accustomed. "Go to bed, my sweetest one, and we will talk of all these things to-morrow." Meanwhile Janetta was wondering at the luxury of the room which had been allotted to her, and thinking over the events of the past day. When a tap at the door announced Margaret's appearance to say good-night, Janetta was standing before the long lookingglass, apparently inspecting herself by the light of the rose-tinted wax candles in silver sconces which were fixed on either side of the mirror. She was in her dressinggown, and her long and abundant hair fell over her shoulder in a great curly mass. "Oh, Miss Vanity!" cried Margaret, with more gaiety of tone than was usual with her, "are you admiring your pretty hair?" "I was thinking," said Janetta, with the intensity which often characterized her speech, "that now I understood you—now I know why you were so different from other girls, so sweet, so calm and beautiful! You have lived in this lovely place all your life! It is like a fairy palace—a dream-house—to me; and you are the queen of it, Margaret—a princess of dreams!" "I hope I shall have something more than dreams to reign over some day," said Margaret, putting her arms round her friend's neck. "And whatever I am queen over, you must share my queendom, Janet. You know how fond I am of you—how I want you to stay with me always and be my friend." "I shall always be your friend—always, to the last day of my life!" said Janetta, with fervor. The two made a pretty picture, reflected in the long mirror; the tall, fair Margaret, still in her soft white silk frock, with her arm round the smaller figure of the dark girl whose curly masses of hair half covered her pink cotton dressing-gown, and whose brown face was upturned so lovingly to her friend's. "And I am sure it will be good for you to stay with me," said Margaret, answering an unspoken objection in her mind. "Good for me? It is delicious—it is lovely!" cried Janetta, rapturously. "I have never had anything so nice in my whole life. Dear Margaret, you are so good and so kind—if there were only anything that I could do for you in return! Perhaps some day I shall have the chance, and if ever I have—then you shall see whether I am true to my friend or not!" Margaret kissed her, with a little smile at Janetta's enthusiasm, which was so far different from the modes of expression customary at Helmsley Court, as to be almost amusing. CHAPTER IV. ON THE ROAD. Miss Polehampton had, of course, written to Mr. and Mrs. Colwyn when she made up her mind that Janetta was to be removed from school; and two or three letters had been interchanged before that eventful day on which Margaret declared that if Janetta went she should go too. Margaret had been purposely kept in the dark until almost the last moment, for Miss Polehampton did not in the least wish to make a scandal, and annoyed as she was by Miss Adair's avowed preference for Janetta, she had arranged a neat little plan by which Miss Colwyn was to go away "for change of air," and be transferred to a school at Worthing kept by a relation of her own at the beginning of the following term. These plans had been upset by a foolish and ill-judged letter from Mrs. Colwyn to her stepdaughter, which Janetta had not been able to keep from Margaret's eyes. This letter was full of reproaches to Janetta for giving so much trouble to her friends; "for, of course," Mrs. Colwyn wrote, "Miss Polehampton's concern for your health is all a blind in order to get you away: and if it hadn't been for Miss Adair taking you up, she would have been only too glad to keep you. But knowing Miss Adair's position, she sees very clearly that it isn't fit for you to be friends with her, and so she wants to send you away." This was in the main true, but Janetta, in the blithe confidence of youth, would never have discovered it but for that letter. Together she and Margaret consulted over it, for when Margaret saw Janetta crying, she almost forced the letter from her hand; and then it was that Miss Adair vindicated her claim to social superiority. She went straight to Miss Polehampton and demanded that Janetta should remain; and when the schoolmistress refused to alter her decision, she calmly replied that in that case she should go home too. Miss Polehampton was an obstinate woman, and would not concede the point; and Lady Caroline, on learning the state of affairs, at once perceived that it was impossible to leave Margaret at the school where open warfare had been declared. She accordingly brought both girls away with her, arranging to send Janetta to her own home next morning. "You will stay to luncheon, dear, and I will drive you over to Beaminster at three o'clock," she said to Janetta at breakfast. "No doubt you are anxious to see your own people." Janetta looked as if she might find it difficult to reply, but Margaret interposed a remark—as usual at the right moment. "We will practice our duets this morning—if Janetta likes, that is; and we can have a walk in the garden too. Shall we have the landau, mamma?" "The victoria, I think, dear," said Lady Caroline, placidly. "Your father wants you to ride with him this afternoon, so I shall have the pleasure of Miss Colwyn's society in my drive." Margaret assented; but Janetta became suddenly aware, by a flash of keen feminine intuition, that Lady Caroline had some reason for wishing to go with her alone, and that she had purposely made the arrangement that she spoke of. However, there was nothing to displease her in this, for Lady Caroline had been most kind and considerate to her, so far, and she was innocently disposed to believe in the cordiality and sincerity of every one who behaved with common civility. So she spent a pleasant morning, singing with Margaret, loitering about the garden with Mr. Adair, while Margaret and Sir Philip gathered roses, and enjoying to the full all the sweet influences of peace, refinement, and prosperity by which she was surrounded. Margaret left her in the afternoon with rather a hasty kiss, and an assurance that she would see her again at dinner. Janetta tried to remind her that by that time she would have left the Court, but Margaret did not or would not hear. The tears came into the girl's eyes as her friend disappeared. "Never mind, dear," said Lady Caroline, who was observing her closely, "Margaret has forgotten at what hour you were going and I would not remind her—it would spoil her pleasure in her ride. We will arrange for you to come to us another day when you have seen your friends at home." "Thank you," said Janetta. "It was only that she did not seem to remember that I was going—I had meant to say good-bye." "Exactly. She thinks that I am going to bring you back this afternoon. We will talk about it as we go, dear. Suppose you were to put on your hat now. The carriage will be here in ten minutes." Janetta prepared for her departure in a somewhat bewildered spirit. She did not know precisely what Lady Caroline meant. She even felt a little nervous as she took her place in the victoria and cast a last look at the stately house in which she had spent some nineteen or twenty pleasant hours. It was Lady Caroline who spoke first. "We shall miss your singing to-night," she said, amiably. "Mr. Adair was looking forward to some more duets. Another time, perhaps——" "I am always pleased to sing," said Janetta, brightening at this address. "Yes—ye—es," said Lady Caroline, with a doubtful little drawl. "No doubt: one always likes to do what one can do so well; but—I confess I am not so musical as my husband or my daughter. I must explain why dear Margaret did not say good bye to you, Miss Colwyn. I allowed her to remain in the belief that she was to see you again to-night, in order that she might not be depressed during her ride by the thought of parting with you. It is always my principle to make the lives of those dear to me as happy as possible," said Margaret's mother, piously. "And if Margaret had been depressed during her ride, Mr. Adair and Sir Philip might have suffered some depression also, and that would be a great pity." "Oh, yes," said Janetta. But she felt chilled, without knowing why. "I must take you into my confidence," said Lady Caroline, in her softest voice. "Mr. Adair has plans for our dear Margaret. Sir Philip Ashley's property adjoins our own: he is of good principles, kind-hearted, and intellectual: he is well off, nice-looking, and of a suitable age—he admires Margaret very much. I need say no more, I am sure." Again she looked keenly at Janetta's face, but she read there nothing but interest and surprise. "Oh—does Margaret know?" she asked. "She feels more than she knows," said Lady Caroline, discreetly. "She is in the first stage of—of—emotion. I did not want the afternoon's arrangements to be interfered with." "Oh, no! especially on my account," said Janetta, sincerely. "When I go home I shall talk quietly to Margaret," pursued Lady Caroline, "and tell her that you will come back another day, that your duties called you home—they do, I am sure, dear Miss Colwyn—and that you could not return with me when you were so much wanted." "I'm afraid I am not much wanted," said Janetta, with a sigh; "but I daresay it is my duty to go home——" "I am sure it is," Lady Caroline declared; "and duty is so high and holy a thing, dear, that you will never regret the performance of it." It occurred dimly to Janetta at that point that Lady Caroline's views of duty might possibly differ from her own; but she did not venture to say so. "And, of course, you will never repeat to Margaret——" Lady Caroline did not complete her sentence. The coachman suddenly checked the horses' speed: for some unknown reason he actually stopped short in the very middle of the country road between Helmsley Court and Beaminster. His mistress uttered a little cry of alarm. "What is the matter, Steel?" The footman dismounted and touched his hat. "I'm afraid there has been an accident, my lady," he said, as apologetically, as if he were responsible for the accident. "Oh! Nothing horrible, I hope!" said Lady Caroline, drawing out her smelling-bottle. "It's a carriage accident, my lady. Leastways, a cab. The 'orse is lying right across the road, my lady." "Speak to the people, Steel," said her ladyship, with great dignity. "They must not be allowed to block up the road in this way." "May I get out?" said Janetta, eagerly. "There is a lady lying on the path, and some people bathing her face. Now they are lifting her up—I am sure they ought not to lift her up in that way—oh, please, I must go just for one minute!" And, without waiting for a reply, she stepped, out of the victoria and sped to the side of the woman who had been hurt. "Very impulsive and undisciplined," said Lady Caroline	Translation - Turkish GERÇEK BİR DOST BÖLÜM 1 UYGUN OLMAYAN BİR ARKADAŞLIK Janetta müzik hocasıydı, özel bir önemi olmayan küçük bir kumral; Margaret Adair ise güzel bir varis, dahası kendilerini çok seçkin insanlar olarak gören bir ailenin tek kızıydı. Dolayısıyla, tahmin edebileceğiniz gibi, bu ikilinin çok ortak noktası yoktu ve birinin diğerine ilgi çekici gelmesi çok olası değildi. Yine de farklı koşullara rağmen yakın arkadaş ve birbirlerinin destekçisiydiler. Bu durum, Bayan Adair’in herkesin gözdesi; sürekli tek hor görülen ve zor işlerin çoğunu yapan Janette Colwyn’inse pejmürde kıyafetler giyen mürebbiye-öğrenci olduğu şık okulda çalıştığı dönemden bu yana süregeliyordu. Ve Bayan Adair’in zavallı, küçük Janetta’ya olan bağlılığıyla çeşitli yönlerden büyük bir suç işlenmiş oldu. ‘’Bu, uygun olmayan bir arkadaşlık’’ dedi okul müdürü Bayan Polehampton. Birden fazla vakaya şahit olduktan sonra ‘’Lady Caroline’in bundan nasıl hoşlanacağını bilmediğimden eminim.’’ dedi. Lady Caroline, elbette, Margaret Adair’in annesiydi. Bayan Polehampton, bu konuda derin bir sorumluluk hissetti ve sonunda değerli Margaret’iyle ‘’çok ciddi’’ şekilde konuşmaya karar verdi. Janetta’nın dediğine göre, Bayan Polehampton, özellikle huysuz olduğu zamanlarda ‘’Margaret’ciğinden’’ bahsederdi. ‘’Sevgili Margaret’’ı, kurumun gözde öğrencisi, gözbebeğiydi: mükemmel yetiştirilme tarzı ona bir ayrıcalık sağlıyordu. Bayan Polehampton, onun kibarlığının, örnek davranışının, çalışkanlığının ve yeteneğinin tüm okulda birçoğuna ders verir nitelikte olduğunu düşünüyordu. Margaret Adair, tüm yaygın kanının aksine, güzel ve terbiyeli olmasına rağmen aptal biri değildi. Son derece zeki bir kızdı, çeşitli sanatlara karşı kabiliyet ve başarısı vardı, ince zevkiyle ve bazen yeteneğini gösterdiği zarif ayrımcılıkla dikkat çekiyordu. Aynı zamanda arkadaşı küçük Janetta Colwyn kadar zeki değildi (bir arkadaşının dediği gibi ‘’göz kamaştıracak kadar zeki’’ değildi), kıvrak zekâsı en elverişsiz koşullar altında tıpkı bir arının bal toplaması gibi bilgi toplayan Janetta Colwyn kadar. Janetta, diğer kızlar uyumaya gittiğinde derslerine çalışabiliyordu, çatı katında küçük bir odada, kışları bir buz evine dönüşen, yazlarıysa tam bir fırın olan odada. Derslerine hiçbir zaman saatinde gidemiyordu ve sıklıkla hepsini kaçırıyordu fakat tüm bu dezavantajlara rağmen, genellikle kendini, kendi bölümünde en çok gelişme gösteren öğrenci olarak kanıtlıyordu. Mürebbiye-öğrencilerin ödül alma şansı olsaydı, okuldaki tüm ödülleri toplardı. Tabi, buna izin verilmiyordu. Bu küçük asistan öğretmenin, aileleri okul ücreti olarak iki yüz üç yüz arası ödeyen kızların yanında ödül alması söz konusu bile değildi (eğitim harçları yüksekti çünkü Bayan Polehampton’ın okulu son derece gözde bir yerdi.) Haliyle Janetta’nın notları sayılmıyordu. Çabaları bir kenara atılmıştı. Diğer kızların gayretleriyle karşılaştırılmıyordu bile. Öğretmenler arasında genellikle anlaşılıyordu ki eğer Bayan Polehampton’la iyi geçinmek istiyorsanız, Bayan Colwyn’i hiç övmemeniz, hatta çabalarınızı Bayan Mary ya da diğer bir deyişle Sayın Adeliza’nın erdemlerini ortaya koymanız için harcamanız ve (Bayan Polehampton’a göre) Janetta’yı içinden hiç çıkmamak kaderi olan karanlığın içinde bırakmanız daha yerinde bir davranıştır. Ne yazık ki, okul müdiresinin amaçları açısından kızlar arasında oldukça popülerdi. Margaret gibi onurlandırılmıyordu. Sayın Edith Gore gibi sevilen, sayılan biri de değildi. Blanche ve Rose Amberley adındaki küçük hanımların okula ayak bastıkları günden beri oldukları gibi, kimsenin gözdesi de değildi. Ancak, herkesin arkadaşı ve yoldaşıydı. Herkesin sırdaşıydı, herkesin sevinçlerini ve kederlerini paylaştığı kişiydi. Gerçek şu ki, Janetta’ya doğuştan paha biçilemez bir sempati özelliği armağan edilmişti. Çevresindeki insanların yaşadığı zorlukları kendi yaşının iki katı yaşta olan çoğu kadından daha iyi anlıyordu. O kadar parlak, sıcakkanlı ve kıvrak zekalıydı ki varlığı, bulunduğu ortamdaki kasveti ve kötü havayı yok etmeye yetiyordu. Bu nedenle, haklı bir popülerliğe sahipti ve Bayan Polehampton’ın okulunun konforlu ve neşeli havasını korumak için onun farkında olduğundan bile daha fazla çaba harcadı. Ve Janetta’ya en sadık kız, Margaret Adair idi. Bir akşam, ayinden hemen sonra gözde öğrenci, öğretmenlerine iyi geceler demek için geldiğinde, ‘’Birkaç dakika kal, Margaret, seninle bir şey konuşmak istiyorum.’’ dedi Bayan Polehampton, görkemli bir şekilde. Tüm kızlar ahşap sandalyelere oturmuştu ve Bayan Polehampton, gün boyu yapılan işlerin sonunda İncil’den bir bölüm okurken orta masada yüksek sırtlı, yastıklı bir sandalyedeydi. Onun yanında en rüzgârlı yerde ve en rahatsız sandalyede oturan küçük Janetta’yla birlikte İngilizce, Fransızca ve Almanca öğretmenleri oturuyordu. Ayinden sonra, Bayan Polehampton ve öğretmenler ayağa kalktı ve öğrenciler iyi geceler dilemeye gelmiş, sırayla her birine el ve yanak uzatmışlardı. Bu gibi durumlarda hep çok fazla öpüşme olurdu. Bayan Polehampton, otuz öğrencisinin de her akşam öpülmesinde nazikçe ısrar ederdi. Dediğine göre, bu onları evinde gibi hissettirecekti. Onun örneğini de diğer öğretmen ve kızlar da izledi. Margaret Adair, okuldaki yaşı en büyük ve en uzun kızlardandı. Genelde akşam selamlaşmasına en önce gelirdi. Bayan Polehampton bu gözlemi yaptıktan sonra Margaret, uslu bir okul öğrencisinin ağırbaşlı tavrıyla öğretmenin sandalyesinin yanındaki pozisyona geri çekildi, elleri bileklerin üzerinde çapraz, ayaklar olması gerektiği yerde, baş ve omuzlar dik pozisyonda, gözler hafifçe halıya doğru eğik. Böylece ayakta dururken, Janetta Colwyn’in Bayan Polehampton’ın arkasından attığı endişe ve neşeyle karışık tuhaf, muzip bakışın da farkındaydı, çünkü kızlardan birisi ayin sonrasında alınkonulduğunda bir dersin yaklaşmakta olduğu genelde bilinirdi ve Margaret’in ders alması hiç de sıradan bir durum değildi. Ancak Bayan Polehampton ise hiç de rahatsız olmuşa benzemiyordu. Janetta’nın yüzünü buruşturmasına karşılık, yüzünde bir an için bir gülümseme belirdi, ardından hemen yerini duruma uygun bir ciddiyet ifadesine bıraktı. Son öğrenci ve öğretmenler de odadan çıkınca, Bayan Polehampton döndü ve bekleyen kızı tereddütle inceledi. Margaret, Bayan Polehampton’ı gerçekten çok severdi. Okula sadece itibar kazandırmakla kalmıyordu, aynı zamanda iyi, hoş, hanımefendi bir kızdı (bunlar Bayan Polehampton’ın ifadeleriydi) ve çok da güzel görünüyordu. Margaret, uzun boylu, ince yapılı ve hareketlerinde zarifti, narin bir güzelliği vardı, saçları ipeksi bir dokuya sahipti ve altın renginin açık tonlarındaydı. Ancak gözleri herkesin beklediği gibi mavi değildi, elaydı, uzun kahverengi kirpiklerle örtülüydü, gözleri yumuşaklığı ve hayalperestliği bile eritiyordu, ifadesinde kendine özgü bir tatlılık vardı. Yüz hatları mükemmel bir güzellik için biraz fazla uzun ve inceydi fakat bu özellikleri ona, birçok kişinin hayranlıkla izlemeye hazır olduğu Meryem Ana benzeri bir huzur ve sakinlik görüntüsü veriyordu. Yüzünde ifade eksikliği yoktu, soluk pembe rengi neredeyse her kelimede değişiyordu ve ince kıvrımlı dudakları duygulara karşı istenildiği kadar hassastı. Yüzünde eksik olan şey, ona kendine özgü kızlık çekiciliğini veren şeydi, tutku eksikliği, belki biraz da güç eksikliği. Ama on yedi yaşında bu özelliklerden çok, Margaret’in sahip olduğu tatlılık ve uysallığı ararız. Beyaz, yumuşak, pamuklu ince kumaştan yapılmış elbisesi oldukça sadeydi, genç bir kız için ideal bir elbiseydi, ama yine de o kadar güzel dikilmiş, her ayrıntısı o kadar kusursuz yapılmıştı ki Bayan Polehampton ona bir okul öğrencisi için fazla şık giyindiği duygusuna kapılmadan edemedi. Diğerleri de görünüşte aynı kesim ve dokuya sahip pamuklu ince kumaştan elbiseler giymişlerdi, ancak öğretmenler, sıradan bir gözün fark edemeyebileceği bir şeyin son derece farkındalardı. Boyun ve bileklerdeki küçücük fırfırlar en pahalı Mechlin dantelindendi, sanki en yaygınıymışçasına etek ucu da aynı dantelle bezeliydi, üzerindeki işlemeli beyaz kurdeleler Fransa’da Bayan Adair için özel olarak dokunmuştu, belindeki ve ayakkabılarındaki küçük gümüş tokalar da neredeyse tarihi bir öneme sahip olacak kadar eski ve güzeldi. Etkisi sadelikti, fakat bu mutlak mükemmelliğin pahalı sadeliğiydi. Margaret’ın annesi, çocuğunu tepeden tırnağa en yumuşak, en kaliteli, en iyi kumaşlardan oluşan kıyafetlerden giydirmedikçe asla memnun olmazdı. Bu, kızının yaşamındaki tüm ilişkilerinde olmasını istediği şeyin dışavurumuydu. Bayan Polehampton, Margaret Adair’e bir an için tedirgin bir şekilde bakarken onu rahatsız eden şey de buydu. Sonra da kızın elinden tuttu. ‘’Otur, canım.’’ dedi, kibar bir sesle. ‘’Seninle biraz konuşalım. Umarım uzun süre ayakta beklediğin için yorulmamışsındır.’’ ‘’Ah, hayır, teşekkür ederim, hiç yorulmadım.’’ diye cevap verdi Margaret, Bayan Polehampton’ın soluna otururken hafifçe kızarak. Hayal edebileceği her türlü sertlikten ziyade, bu beklenmedik kibarlığından korkmuştu. Müdürünün uzun boylu ve heybetli bir görünüşü vardı, tavırları genellikle biraz gösterişliydi ve onun bu kadar kibar konuşması Margaret’a çok doğal gelmemişti. ‘’Canım!’’ dedi Bayan Polehampton, ‘’Annen seni bana emanet ederken, etkilendiğin şeyleri ve benim çatım altında edindiğin arkadaşlıklardan beni sorumlu tutmuştur. ‘’Annem burada kurduğum arkadaşlıkların hiçbirinden zarar görmeyeceğimi biliyordu.’’ dedi Margaret, en yumuşak iltifatlarla. Oldukça samimiydi, insanlara ‘’güzel şeyler’’ söylemek onun için çok doğaldı. ‘’Kesinlikle öyle.’’ dedi okul müdiresi. ‘’Kesinlikle öyle, sevgili Margaret, eğer toplumda kendi sınıfında kalırsan. Şükürler olsun ki, bu okulda arkadaşın olmak için iyi bir aileden gelmeyen ve geleceği olmayan bir öğrenci yok. Henüz gençsin ve insanların kendi çevreleri dışından arkadaşlıklar edinerek kendilerini bazen nasıl karmaşık durumların içine soktuklarını anlayamazsın. Ama ben anlıyorum ve seni uyarmak istiyorum.’’ ‘’Herhangi bir uygunsuz arkadaşlık kurduğumun farkında değilim.’’ dedi Margaret, ela gözlerinde gururlu bir bakışla. ‘’Yani, umarım öyle değildir.’’ dedi Bayan Polehampton biraz tereddütlü bir öksürükle. ‘’Benimki gibi bir kurumda, bazı işleri yapmak için, konumları bizimle eşit olmayan kişilerin de işe alınması gerektiğini anlıyorsun, canım. Genç kızların bakımının ve bazı küçük işlerin kendilerine verilmesi gereken daha düşük statüdeki kişilerden bahsediyorum. Tatlım, zorunlu olarak iletişim kurman gereken ve her zaman mükemmel bir nezaket ve saygıyla davranacağını umduğum bu kişilerin aynı zamanda senin yakın arkadaşların olmasına gerek yok.’’ ‘’Hizmetçilerle hiçbir zaman arkadaşlık kurmadım ben.’’ dedi Margaret telaşlı bir şekilde. Bayan Polehampton, bu sözden biraz rahatsız oldu. ‘’Hizmetçileri kastetmiyorum.’’ Dedi anlık bir keskinlikle. ‘’Bayan Colwyn’i hizmetçi olarak görmüyorum ve tabi ki, onun seninle aynı masaya oturmasına izin vermemeliyim. Ama benim pek de tasvip etmediğim bir yakınlık söz konusu.’’ Durdu ve Margaret başını kaldırarak alışılmadık bir kararlılıkla konuştu. ‘’Bayan Colwyn benim en iyi arkadaşım.’’ ‘’Evet, canım. Benim de şikâyet ettiğim şey bu. Bayan Colwyn’i işin işine katmadan kendi çevrenden bir arkadaş bulamadın mı?’’ ‘’O da en az benim kadar iyi.’’ dedi Margaret kızgınlıkla ağlayarak. ‘’En az benim kadar iyi, hatta daha fazlası, çok daha akıllı!’’ ‘’Yetenekleri var.’’ dedi okul müdiresi, taviz veren birinin havasıyla. ‘’Ve umarım mesleğinde çok faydası olur. Muhtemelen çocuk bakıcısı olacak ya da yüksek mevkide bir hanımefendinin refakatçisi. Fakat, Lady Caroline’ın, onu özel bir arkadaşınız olarak seçmeni onaylayacağını sanmıyorum.’’ ‘’Eminim ki annem her zaman iyi ve zeki insanları sever.’’ dedi Margaret. Bazı kızların yapacağı gibi öfkelenmedi, ama yüzü kızardı ve her zamankinden daha hızlı nefes alıyordu, bunlar da Bayan Polehampton’ın gözlemlemekte gecikmediği heyecan belirtileriydi. ‘’Onları kendi yerlerinde seviyor, canım. Bu arkadaşlık ne sizin için ne de Bayan Colwyn için iyiye gidiyor. Hayattaki konumlarınız o kadar farklı ki onu fark etmeniz onun zihninde hoşnutsuzluk ve kötü hisler uyandırabilir. Bu, son derece ihtiyatsızca bir davranış ve sevgili annen bunu bilseydi, tasvip edeceğini sanmıyorum.’’ ‘’Ama Janetta’nın ailesi o kadar da kötü değil.’’ Dedi Margaret hevesle. ‘’Bazı kuzenleri bize yakın oturuyor, yanımızdaki ev, onların.’’ ‘’Onları tanıyor musun, canım?’’ ‘’Tanıyorum.’’ diye yanıtladı Margaret, aniden rengi değişti ve rahatsız göründü. Ama hiç gördüğümü zannetmiyorum. Evden çok uzaktalar.’’ ‘’Ben de onları tanıyorum.’’ Dedi Bayan Polehampton, suratsızca. ‘’Ve o aileyle olan ilişkisinden söz ederek Janetta’nın çıkarlarını ilerletebileceğini sanmıyorum. Bayan Caroline’in Bayan Brand ve çocuklarından söz ettiğini duydum. Onlar, tanımanızı isteyeceğimiz insanlar değiller.’’ ‘’Ama Janetta’nın kendi ailesi bize oldukça yakın oturuyor.’’ Dedi Margaret, sesini yalvaran bir tona düşürerek. Onları evlerinden tanıyorum, Beaminster’de oturuyorlar, üç mil ötede değil.’’ ‘’Bayan Caroline’in onları ziyaret edip etmediğini sorabilir miyim, canım?’’dedi Bayan Polehampton, Margaret’in yüzünün rengini yerine getiren hafif bir alaycılıkla. Kız cevap veremedi, Janetta’nın üvey annesinin Bayan Caroline Adair’in konuşmak isteyeceği türden biri olmadığını çok iyi biliyordu ama Janetta’yla Beaminster’daki bir dans okulunda tanıştığını da söylemek istemiyordu. Muhtemelen Bayan Polehampton durumu tahmin etti. ‘’Bu şartlar altında’’ dedi, ‘’Bayan Caroline’e yazmakta ve onun seninle biraz konuşmasını istemekte haklı olduğumu düşünüyorum, sevgili Margaret. Muhtemelen davranışınızın uygunsuzluğunu benim yapabileceğimden daha iyi anlatabilir.’’ Margaret’in gözleri doldu. Bu şekilde azarlanmaya alışık değildi. ‘’Ama ne yapmamı istiyorsun bilmiyorum.’’ Dedi Bayan Polehampton, her zamankinden daha endişeli bir şekilde. ‘’Janetta’dan vazgeçemem. Biliyorsun, istesem bile, onunla konuşmaktan kaçınmam da mümkün değil.’’ ‘’Böyle bir şey istemiyorum, Margaret. Ona her zamanki gibi kibar ve nazik ol. Ama bahçede onunla sürekli arkadaşlık etmemenizi öneririm. Sınıfta da yanına oturma, aynı kitabı da kullanma. Bayan Colwyn’le de konuşacağım, durumu onun anlamasını sağlayacağımı düşünüyorum.’’ ‘’Lütfen Janetta’yla konuşmayın! Ben zaten gayet iyi anladım.’’dedi Margaret sıkıntıdan giderek yüzü solgunlaşarak. ‘’Onun bana hep ne kadar iyi ve nazik olduğunu bilmiyorsunuz.’’ Hıçkırıklar Bayan Polehampton’ın telaşlandırdı, kızlarının ağlamasını görmeyi sevmiyordu, özellikle de Margaret Adair’in. ‘’Canım, heyecanlanmana gerek yok. Janetta Colwyn’e burada her zaman adalet ve nezaketle davranıldığını umuyorum. Eğer onun hayatını zorlaştırmak yerine kolaylaştırmaya çalışırsan, ona elinden gelen en büyük iyiliği yapmış olursun. Ona kaba olmanızı istediğimi kesinlikle ima etmiyorum. Davranışlarında biraz daha ihtiyatli, biraz daha dikkatli olursan, olmanı istediğim herşeyi olmuş olacaksın, ailenin ve seni yetiştiren okulun onur kaynağı olacaksın.’’ Bu duygu o kadar coşkuluydu ki Margaret’in göz yaşlarını şaşkınlıktan durdurdu. İyi geceler dileyip yatağa gittiğinde Bayan Polehampton, sanki sevgi dolu bir duyguyu ifade etmek için harcadığı beklenmedik çabadan kurtulmak istermiş gibi olduğu yerde bir ya da iki dakika durdu. Belki de buna karşı verdiği bir tepkiydi, zili hemen sertçe çaldı ve yine sertçe, cevaplamak için gelen hizmetçiye ‘’Bayan Colwyn’i bana gönder’’dedi. Beş dakika sonra Bayan Colwyn geldi, fakat Bayan Polehampton çoktan sabırsızlanmıştı. ‘’Neden sana haber gönderdiğimde hemen gelmedin?’’dedi sertçe, Janetta varır varmaz. ‘’Yatmaya gidiyordum.’’dedi kız telaşla; ‘’Üstümü tekrar değiştirmem gerekti.’’ Kısa, kararlı vurgular Bayan Polehampton’ın kulağını tırmalıyordu. Sevgili Margaret kadar ‘’nazikçe’’ konuşmuyordu, diye düşündü kendi kendine. ‘’Bayan Adair’le sizin hakkınızda konuştum.’’ dedi okul müdiresi, soğuk bir tavırla. ‘’Ona da dediğim gibi, şimdi size söylüyorum, statülerinizin farklılığı mevcut yakınlığınızı istenmeyen bir hale getiriyor. Bundan sonra, bahçede seninle yürümeyeceğini, sınıfta senin yanında oturmayacağını, şu ana kadar olduğu gibi seninle eşit koşullarda arkadaşlık etmeyeceğini anlamanı istiyorum.’’ ‘’Neden eşit şartlarda arkadaşlık etmeyelim?’’ dedi Janetta. Açık zeytin tenli, kara kaşlı bir kızdı, konuşurken gözleri parladı, yanakları da öfkeyle parlıyordu. ‘’Eşit değilsiniz.’’ dedi Bayan Polehampton, ses tonunda buz gibi bir hoşnutsuzlukla, Margaret’a çok farklı konuşmuştu. ‘’Sen ekmeğini kazanmak için çalışmak zorundasın, bunda utanılacak bir şey yok ama bu seni bir kontun torunu, İngiltere’nin en zenginlerinden birinin tek çocuğu olan Bayan Margaret Adair’dan farklı bir seviyeye koyuyor. Şimdiye kadar sana arkadaşlık ettiğin genç kızlarla arandaki statü farkını hiç hatırlatmadım. Eğer biraz daha alçakgönüllü ve edepli davranmazsanız, artık gerçekten başka bir yöntem benimsemem gerektiğini düşünüyorum.’’ ‘’Size diğer yöntemin ne olabileceğini sorabilir miyim?’’ diye sordu Bayan Colwyn kendine hâkim olmayı başararak. Bayan Polehampton bir süre sessizlik içinde ona baktı. ‘’Öncelikle’’dedi, ‘’Yemekleri farklı bir şekilde sipariş edebilirim ve senden yemeğini küçük çocuklarla götürmeni isteyebilirim, başka yollarla sizi bu topluluktan koparabilirim. Ve eğer bu da işe yaramazsa, babana anlaşmamızdan memnun kalmadığımızı ve dönemin sonunda feshetmemizin daha iyi olacağını iletebilirim.’’ Tehdidi duyunca Janetta’nın gözleri düştü, beti benzi attı. Bu, onun için çok önemliydi. Biraz endişeli bir tonla hemen cevap verdi. ‘’Elbette, sizin istediğiniz gibi olmalı, Bayan Polehampton. Eğer sizi memnun edemezsem, gitmem gerekir.’’ ‘’Bu konu dışında beni çok memnun ediyorsun. Ancak, senden şimdi söz istemeyeceğim. Önümüzdeki günlerde davranışını gözlemleyeceğim ve gördüklerime göre hareket edeceğim. Bayan Adair’le de zaten daha önce konuştum.’’ Janetta dudaklarını ısırdı. Biraz durdu, sonra sordu: ‘’Hepsi bu kadar mı? Gidebilir miyim şimdi?’’ ‘’Gidebilirsin.’’ dedi Bayan Polehampton, büyük bir ihtişamla. Janetta, yavaşça ve yumuşak hareketlerle çekildi. Fakat dışarı çıkar çıkmaz tavrı değişti. Geniş merdivenleri hızla çıkarken gözyaşlarına boğuldu ve gözleri o kadar kör olmuştu ki kendini birden Margaret’in kollarında bulana kadar sahanlıkta uçuşup duran beyaz figürü bile görmedi. Margaret tüm kurallara karşı gelerek, neredeyse hayatında ilk kez itaatsizlik ederek Janetta’nın gelmesini beklemiş ve onu izlemişti. Şimdi iki kız kardeş gibi birbirlerine sıkı sıkı sarılmışlardı. İki arkadaş, fısıltıyla merdivenlerde konuşuyorlardı. ‘’Canım’’dedi Margaret, ‘’Sana kabalık etti mi?’’ ‘’Korkunçtu, ama elinde değildi sanırım.’’dedi Janetta, hıçkırıklarına karışan küçük bir kahkahayla. ‘’Artık arkadaş olmamalıyız, Margaret.’’ ‘’Ama her zaman arkadaş kalacağız, Janetta.’’ ‘’Birlikte oturmamalı ya da yürümemeliyiz.’’ ‘’Janetta, sana her zaman davrandığım gibi davranacağım.’’ Nazik Margaret isyan halindeydi. ‘’Senin annene, benim de babama yazacak, Margaret.’’ ‘’Ben anneme yazar, açıklarım.’’ dedi Margaret, onurlu bir şekilde. Janetta, Bayan Polehampton’ın Bayan Caroline’e yazarken kullanacağını üslubun Bayan Colwyn’e kullanacağı üsluptan çok farklı olacağını arkadaşına fısıldamaya cesaret edemedi. BÖLÜM 2 BAYAN CAROLINE’İN TAKTİKLERİ Hemsley Sarayı, İngiltere’nin en güzel güney sayfiyelerinin birinde yer alan bir Katedral kasabası olan ve güzel evler bakımından zengin bir yer olan Beaminster’ın en güzel evlerinden biri olarak görülüyordu. Hemsley köyü, önünde eski moda çiçeklerle dolu bahçeler ve arkasında çayır ve ormanlar bulunan, siyah beyaz kulübelerden oluşan, tablo gibi güzel bir yerleşim yeriydi. Hemsley Sarayı, köyden biraz daha uzak bir yerde konumlanmıştı ve evin pencerelerinden, uzakta, uzun ve alçak bir mavi tepe silsilesiyle çevrelenmiş güzel bir kır manzarası görülüyordu. Hatta keskin gözlerin güneşli günlerde bu tepelerin ötesinden parıldayan denizi bir anlığına görebileceği söyleniyordu. Evin kendisi de alt kattaki pencerelerinin önünde uzanan uzun bir terası ve köyün yarısını kendine hayran bırakan çiçek bahçeleriyle çok güzel, eski bir binaydı. Evin resim galerisi ve cilalı zemini, vitraylı pencereleriyle ve antika ve ünlü bir malikanenin tüm eşyalarından oluşan muhteşem bir salonu vardı. Modern medeniyetin sağladığı tüm konfor ve lükse sahipti. ‘’Saray’’ın, yaygın olarak da söylendiği gibi, bu son özelliği onu popüler yapan şeydi. Tablo gibi güzel olan bu eski evler, bazen esintili ve rahatsız ediciydi. Ancak böyle kusurlara sarayda asla izin verilmezdi. Her şey sorunsuz ilerlerdi, hizmetkarlar mükemmel bir şekilde eğitimliydi. En yeni gelişmeler hep tanıtılırdı. Ev son derece lükstü. Hiçbir zaman anlaşmazlık ya da uyumsuzluk olmazdı. Evle ilgili hiçbir endişenin evin hanımının kulağına gitmesine izin verilmezdi. Hiçbir kaygı ya da derdin bu huzurlu atmosferde barınması mümkün gözükmezdi. Sıkıcı olduğunu da söyleyemezdiniz. Çünkü Saray’ın efendisi misafirperver biriydi, kendi zevkleriyle uyuşan pek çok arkadaşını davet ederek şımartmaktan hoşlandığı çokça zevk ve kaprisleri vardı. Eşi, komşuları ve sahip olduğu Londralı arkadaşlarını eğlendirmekten keyif alan zarif bir hanımefendiydi. Ev nadiren ziyaretçisiz kalırdı ve kısmen bundan dolayı Bayan Caroline, kendi tarzında bilge bir kadın olarak, kızının hayatının iki üç yılını Bayan Polehampton’ın Brighton’daki çok seçkin yatılı okulunda geçirmesini ayarlamıştı. Margaret evden çıkmadan önce güzelliğinin herkes tarafından bilinmesinin onun için büyük bir dezavantaj olduğunu düşünürdü. Gerçtekten Mr. Adair arkadaşlarını düzenli olarak eve çağırmakta ısrar edince, kızı okulda görülmeyecek ve konuşulmayacak kadar kapalı tutmak imkansızdı, onun için bir süreliğine evden gitmesi daha iyiydi. Mr. Adair, bu anlaşmayı beğenmemişti, Margaret’i çok severdi, evden gitmesine karşı çıktı. Fakat Bayan Caroline nazikçe ama kararlı bir şekilde her zaman olduğu gibi istediğini yaptı. İpek, pamuk, dantel ve soluk pembe kurdelelerin harika bir kombinasyonundan oluşan sabah elbiseleri içinde, kucağında dinlenen minik beyaz bir köpeğiyle kahvaltı masasının başında otururken Brighton’da gördüğümüz uzun boylu kızın annesine benzemiyordu. Margaret’tan çok daha kısa boyluydu ve daha koyu tenliydi. Ancak, sahibi menüyü ya da terzinin faturasını düşünürken, size sonsuz tatlılıkla bakan, büyük, çekici ela gözleri annesinden almıştı. Bayan Caroline’in yüzü ince ve sivriydi ama yüz ifadesi hala netti. Yumuşak kumral saçları özenle taranmıştı. Işığa arkasını verdiğinde, arkasında gül rengi perdeyle yanağını renklendirirsek (Bayan Caroline görüntüsüne çok özen gösterirdi), hala oldukça genç gözüküyordu. Margaret, esasında en çok Mr.Adair’e benziyordu. Mr. Adair, bir zamanlar Margaret’in yumuşak saçları gibi altın sarısı olan ama şimdi açık griye dönmüş saçları, bıyıkları ve sivri sakallarıyla uzun boylu ve son derece yakışıklı bir adamdı. Genelde açık teniyle uyum halinde olan çakır mavi gözleri vardı ve uzun bacakları asla uzun süre hareketsiz kalmazdı. Kızının sakinliği annesinden gelmiş gibiydi; kesinlikle huzursuzluğu Reginald Adair’den alınmış olunamazdı. Kahvaltı masasındaki üçüncü kişi, şimdilik evdeki tek ziyaretçi, yirmi yedi yirmi sekiz yaşlarındaki genç adamdı. Uzun boylu, koyu tenli, çok zayıf, kömür karası sakalları bir noktaya kadar kesilmiş, ciddi, siyah gözlü, fark edilir şekilde hoş ve zeki bir ifadeye sahip biriydi. Pek yakışıklı sayılmaz, ama etkileyici bir yüzü vardı. Bu yüz, çabuk kavrayan, çok temiz kalpli, rafine ve kültürlü bir zihne sahip bir adamın yüzüydü. Komşuları bazen onun bilimsel ve hayırseverlikle ilgili konulara olan düşkünlüğünden şikâyet etseler ve av köpekleriyle biraz daha sık ava çıkmasının ya da daha iyi bir atıcı olmasının daha kendileri için daha itibarlı olacağını düşünseler de o köyde kimse genç Bay Philip Ashley kadar popüler değildi. Çünkü miyop olduğu için ne sporu ne de beceri oyunlarını pek sevmezdi ve ilgisi çevredeki daha taşralı zenginleri şaşırtacak derecede her zaman entelektüel uğraşlar üzerindeydi. Kahvaltı devam ederken posta çantası getirildi ve iki üç mektup Bayan Caroline’nin önüne kondu, o da önemsiz bir iki küçük özür sözcüğüyle bunları açtı, sonra sırayla okudu. Mektupları yere bırakırken gülümsedi ve kocasına baktı. ‘’Bu, yeni bir deneyim.’’ dedi. ‘’Hayatımızda ilk kez Margaret'ımız hakkında resmi bir şikâyet var, Reginald.’’ Bay Philip biraz heyecanlı bir şekilde yukarı baktı ve Bay Adair kaşlarını kaldırdı, kahvesini karıştırdı ve yüksek sesle güldü. ‘’Mucizeler hiç bitmez’’ dedi Bay Adair. ‘’Tertemiz Margaret'ımızın bir yaramazlık yaptığını duymak oldukça ferahlatıcı. Nedir, Caroline? Kahvaltıya genelde geç mi kalıyor? Duyduğum tek kusuru biraz dakik olmaması ve sanırım bu huyunu da benden aldı.’’ ‘’Onun tertemiz olduğunu düşünmek istemem.’’ Dedi Bayan Caroline, sakince. ‘’Bu çok tuhaf bir söz. Ama Margaret'in genellikle çok uysal bir çocuk olduğunu söylemeliyim.’’ ‘’Öğretmeninin onu uysal bulmadığını mı söylemek istiyorsun?’’ dedi Bay Adair, eğlenerek. ‘’Ne yapıyormuş?’’ ‘’Çok kötü bir şey değil. Bir öğretmen asistanıyla arkadaş olmak ya da o öyle bir şey.’’ ‘’Tam da güzel yürekli bir kızın yapabileceği bir şey!’’ diye haykırdı Bay Philip, kara gözlerinden aniden gelen sıcak bir ışıkla. Bayan Caroline ona gülümsedi. ‘’Okul müdiresi bu kızın Margaret için uygun bir arkadaş olmadığını düşünüyor ve benim müdahale etmemi istiyor’’ dedi. ‘’Lütfen böyle bir şey yapmayın’’ dedi Bay Adair. ‘’İncimin içgüdülerine her zaman güvenirim. O asla uygunsuz bir arkadaş edinmez!’’ ‘’Margaret bana kendisi mektup yazdı’’ dedi Bayan Caroline. ‘’Bu konuyla ilgili alışılmadık derecede heyecanlı görünüyor. ‘’ ‘’Sevgili anneciğim’’ diye yazmış. ‘’Bayan Polehampton'ın adaletsiz ve nezaketsiz bir şey yapmasını önlemek için araya gir. Sırf Janetta yoksul olduğu için sevgili Janetta Colwyn ile olan arkadaşlığımı onaylamıyor ve beni değil, Janetta'yı utanç içinde evine göndererek cezalandırmakla tehdit ediyor. Janetta burada bir mürebbiye-öğrenci ve eğer gönderilirse, bu onun için büyük bir sorun olur. Umarım böyle bir haksızlık yapılmasına izin vermektense beni götürmeyi tercih edersiniz.’’ ‘’İncim tam olarak doğru noktaya parmak bastı’’ dedi Bay Adair memnuniyetle. Konuşurken ayağa kalktı ve odanın içinde dolaşmaya başladı. ‘’Eve gelmek için yeterince büyüdü, Caroline. Şu anda Haziran ayındayız ve dönem Temmuz'da bitiyor. Onu eve götür ve küçük mürebbiyeyi de davet et, Margaret için doğru arkadaş olup olmadığını kısa sürede anlarsın.’’ Tatlı ve nazik bir şekilde güldü ve şömine rafına yaslanıp sarı bıyıklarını okşayarak eşine bir bakış attı. ‘’Bunun uygun olacağından emin değilim.’’ Dedi, Bayan Caroline o güzel gülümsemesiyle. ‘’Janetta Colwyn: Colwyn? Margaret, onu okula gitmeden önce de tanımıyor muydu? Beaminster'da Colwyn'ler yok mu? Doktor…evet, onu hatırladım, ya sen Reginald?’’ Bay Adair başını salladı ama Bay Philip aceleyle başını kaldırdı. ‘’Onu tanıyorum, geniş bir ailesi olan mücadeleci bir adam. İlk karısı oldukça iyi bağlantıları olan biriydi diye biliyorum: her halükârda Brand Hall'ün Brand’leriyle akrabaydı. Onun ölümünden sonra ikinci kez evlendi.’’ ‘’Sen buna iyi bağlantıları olmak mı diyorsun, Philip?’’ dedi Bayan Caroline hafif bir sitemle. Bay Adair güldü ve ıslık çaldı ama hemen kendini toparladı ve özür diledi. ‘’Özür dilerim, nerede olduğumu unutmuşum: Brand Hall'ün Markalarıyla ne kadar az ilişkimiz olursa o kadar iyi, Phil.’’ ‘’Onlar hakkında hiçbir şey bilmiyorum’’ dedi Bay Philip, oldukça ciddi bir şekilde. ‘’Başka kimseyi de tanımıyorum.’’ dedi, aceleyle. ‘’Biliyorsun, pek evde yaşamıyorlar. Yani bu kız onların bağlantılarından biri mi?’’ ‘’Belki de pek uygun bir arkadaş değildir: Bayan Polehampton haklı olabilir.’’ dedi Bayan Caroline. ‘’Sanırım Brighton'a gitmeli ve Margaret'i görmeliyim.’’ ‘’Gelirken onu da getir.’’ dedi Bay Adair umursamaz bir tavırla. ‘’Şu zamana kadar yeterince okulda vakit geçirdi, artık neredeyse on sekiz yaşında, değil mi?’’ Ama Bayan Caroline gülümseyerek, Bayan Polehampton'la görüşmeden bir karar vermeyi reddetti. Eşinden kendisine araba çağırmasını istedi, hizmetçisini çağırmaya ve yolculuk için hazırlanmaya gitti. ‘’Bugün gitmeyeceksin, değil mi Philip?’’dedi Bay Adair neredeyse yalvarırcasına. ‘’Yalnız olacağım ve eşim belki de yarına kadar dönmeyecek, belli olmaz.’’ ‘’Teşekkür ederim, kalmaktan çok memnun olurum’’ diye yanıtladı Bay Philip içtenlikle. Bir anlık duraksamadan sonra biraz utanarak ekledi. Kızınızı on iki yaşından beri görmedim.’’ ‘’Öyle mi?’’ dedi Bay Adair, hazır bir ilgiyle. ‘’Öyle söyleme! Ne güzel bir kızdı o zamanlar! Sen de böyle düşünmüyor musun?’’ ‘’Hayatımda gördüğüm en sevimli çocuk olduğunu düşünmüştüm’’ dedi Bay Philip, ilginç bir dindarlıkla. Bay Caroline'i tam trene doğru yola çıkarken yanında bir adam ve hizmetçiyle gördü. Bay Adair onu arabaya bindiriyor ve nazikçe eğer isterse ona eşlik etmeyi teklif ediyordu. ‘’Hiç gerekmez’’ dedi Bayan Caroline hoşgörülü bir gülümsemeyle. ‘’Akşam yemekte evde olacağım. Eşime iyi bak Philip, onun sıkıcı olmasına izin verme.’’ Bay Adair'in son sözleri, ‘’Eğer Margaret'i mutsuz ediyorlarsa, kesinlikle onu da yanında getir’’ oldu. Bayan Caroline ona nazik ama gizemli bir gülümsemeyle başını salladı ve hızla uzaklaştı. Bay Philip kendi kendine onun, eşinin veya bir başkasının tavsiye ya da önerilerine rağmen kendi kararını veren bir kadına benzediğini düşündü. Günler geçtikçe eşinin sıkıcı olmasına izin vermemesi için ona verdiği veda tavsiyesine bir iki kez gülümsedi. Adair'leri uzun yıllardır tanıyordu ve Reginald Adair'in hiçbir koşulda sıkıcı olduğunu görmemişti. İlgi alanlarıyla, "modalarla", bazılarının dediği gibi, asla sıkıcı olamayacak kadar doluydu. Bay Philip'i resim galerisinde, ahırlarda, köpek kulübelerinde, çiçek bahçesinde ve kendi atölyesinde (yapacak başka bir işi olmadığında yağlıboya resim yaptığı yer) hiç bitmeyen bir enerji ve canlılıkla gezdirirdi. Bay Philip'in ilgi alanları dallardaydı ama Bay Adair'in ilgi alanlarına da sempati duyabiliyordu. Gün güzel geçti ve iki adamın içine sığdırmak istedikleri her şey için oldukça kısa görünüyordu. Yine de Bay Adair zaman zaman yarı sabırsızlıkla, ‘’Caroline'in nasıl olduğunu merak ediyorum!’’ ya da ‘’Umarım Margaret'i de yanında getirir!’’ diyordu. ‘’Ama zannetmiyorum, biliyorsunuz. Carry her zaman eğitime ve bu tür şeylere çok önem veren biri oldu.’’ ‘’Bayan Adair de entelektüel biri mi?’’ diye sordu Bay Philip, saygıyla. Bay Adair birden kahkaha attı. ‘’Entelektüel mi? Bizim Papatya’mız mı? Bizim İnci’miz mi?’’ dedi. ‘’Onu görene kadar bekle, sonra soruyu sor istersen.’’ ‘’Korkarım tam olarak anlayamadım.’’ ‘’Tabii ki anlamıyorsun. Sevgi dolu bir babanın önyargısı konuşuyor, sevgili dostum. Ben sadece bu genç, taze, güzel kızların insanın aklına böyle sorular getirdiğini söylemek istedim.’’ ‘’O zaman gerçekten çok güzel olmalı’’ dedi Bay Philip gülümseyerek. Çok sayıda güzel kadın görmüştü ve kendi kendine güzelliği umursamadığını söylemişti. Şık ve konuşkan kadınlardan nefret ederdi. Kız kardeşi yoktu ama annesini çok severdi ve onun üzerine kadınlık konusunda yüksek bir ideal kurmuştu. Son zamanlarda belli belirsiz evlenmesi gerektiğini düşünmeye başlamıştı. Görevi bunu gerektiriyordu ve Bay Philip, görevine itaatkâr olmasa da her zaman dikkatliydi. Ancak okuldan yeni çıkmış bir kızla ya da Helmsley Sarayı'nın (kendi düşüncesine göre) enerji düşüren lüksüne alışık bir kızla evlenmeye meyilli değildi: onun sağ kolu, devletinin bir numaralı bakanı olabilecek enerjik, duyarlı, koca yürekli ve ileri görüşlü bir kadın istiyordu. Bay Philip oldukça zengindi ama hiç de aşırı şekilde değil; servetini tablolar satın almak, ahır ve köpek kulübelerini korkunç bir masrafla ayakta tutmak yerine başka işlerde de kullanıyordu. Eğer Bayan Adair bu kadar güzelse, diye düşündü, evde olmaması iyi olmuştu, çünkü elbette güzel bir yüzü çekici bulması mümkündü ve Bayan Caroline'i ne kadar sevse de özellikle Bayan Caroline'in kızıyla evlenmek istemiyordu. Ona büyük bir saygıyla davranması ve bir keresinde ondan ‘’mahallenin en seçkin kişisi’’ olarak söz ettiğini duyması, şimdiden onu tetikte tutmuştu. Bayan Caroline bayağı, çöpçatan bir anne değildi, bunu gayet iyi biliyordu ama bazı konularda tam anlamıyla dünyevi bir kadındı ve Philip Ashley de esasında pek de dünyevi olmayan bir adamdı. O akşam yemek için giyinmek üzere üst kata çıktığında, daha önce açıldığını hiç görmediği bir kapının açık durduğunu fark etti. Güzel, iyi aydınlatılmış, pembe beyaz bir odaya açılan bir kapı, genç bir kız için ideal bir daire. Akşam serindi ve yağmur yağmaya başlamıştı, çelik ızgarada parlak, küçük bir ateş yanıyor ve beyaz koyun postu halılar ve gül rengi perdelerin üzerine neşeli bir parıltı saçıyordu. Bir hizmetçi beyaz bir kumaşla uğraşıyor gibiydi, tül ve dantele benziyorlardı ve başka bir hizmetçi Bay Philip geçerken kırmızı güllerle dolu büyük beyaz bir vazoyla içeri giriyordu. ‘’Bu gece ziyaretçi bekliyorlar mı?’’ diye düşündü genç adam. Evi, bu odanın genelde kullanılmadığını bilecek kadar tanıyordu. ‘’Adair bu konuda hiçbir şey demedi ama belki de şehirden birileri geliyordur.’’ O anda kendisine bir tomar mektup getirildi ve onları okuyup cevaplarken ne hareket halindeki arabanın tekerlek seslerini ne de eve gelen biri için olan koşuşturmayı fark etti. Gerçekten de kendine o kadar az zaman bırakmıştı ki olağanüstü bir aceleyle giyinmek zorunda kalmış ve sonunda affedileyemecek derecede geç kaldığına inanarak aşağı inmişti. Ama görünüşe göre yanılıyordu. Çünkü salonda sadece tek biri vardı: akşam elbisesi giymiş genç bir kız. Ne Bayan Caroline ne de Bay Adair ortalıkta görünmüyorlardı ama ocağın üzerinde, bir İngiliz Haziran akşamının serinliğine uygun olarak yakılmış olan küçük, çıtırdayan ateşin yanında, soluk tenli, narin, uzun boylu, ince bir kız duruyordu, altın sarısı saçları yumuşak, gevşek bir şekilde toplanmıştı. Bembeyaz Hint ipeğinden yumuşak, bol bir elbise giymişti, elbisesi en zarif dantellerle bezeliydi. Süt beyazı boğazını örtüyor fakat ince kalıplı kolunun yuvarlak kıvrımlarını dirseğine kadar gösteriyordu. Hiçbir aksesuar takmamıştı ama elbisesinin dantel fırfırına boynundan beyaz bir gül tutturulmuştu. Genç kız, yüzünü gelen kişiye doğru çevirdiğinde, Bay Philip birdenbire utandığını hissetti. Kız çok güzel olduğu için değil, hatta ilk birkaç dakika onu güzel bile bulmadı ama onun üzerinde ciddi, bakire bir zarafet ve masumiyet izlenimi yaratmıştı ki bu neredeyse rahatsız ediciydi. Saf teni, ağırbaşlı, sakin gözleri, onu karşılarkenki zarif hareketleri, ona hayranlıktan da öte bir şey hissettirdi, huşudan farksız bir şey. Kız, genç görünüyordu ama bu gençliğin mükemmelliğiydi. İnsanın genellikle aşırı gençlikle bağdaştıramayacağı olağanüstü bir incelik, zarafet, parlaklık vardı. ‘’Siz Bay Philip Ashley'siniz, değil mi?’’ dedi, ona ince, soğuk elini utanmadan uzatarak. ‘’Belki siz beni hatırlamazsınız ama ben sizi gayet iyi hatırlıyorum, ben Margaret Adair.’’ BÖLÜM 3 HELMSLEY SARAYI’NDA ‘’Bayan Caroline sizi geri getirdi demek?’’ dedi Bay Philip, ilk şaşkınlığını atlattıktan sonra. ‘’Evet’’ dedi Margaret, sakince. ‘’Kovuldum.’’ ‘’Kovulmak mı! Siz mi?’’ ‘’Evet, gerçekten de öyle’’ dedi kız, hafifçe eğlenen küçük bir gülümsemeyle. ‘’En yakın arkadaşım Janetta Colwyn de yine aynı şekilde. İşte o kendisi de burada: Janetta, Bay Philip Ashley'e kovulduğumuzu söylüyorum ama bana inanmıyor.’’ Bay Philip merakla, adını ilk kez o sabah duyduğu kızı görmek için döndü. Onun orada olduğunu fark etmemişti. Ağlamaktan neredeyse görünmez olmuş, şiş gözleri, küçük, dikkat çekici olmayan yüz hatları ve titremeye meyilli bir ağzı olan küçük, kahverengi bir yaratık gördü. Margaret sakin olmayı başarabilirdi ama bu kız için okuldan atılmak büyün bir sorundu. Onunla konuşurken sesine ve bakışlarına daha fazla nezaket ve kibarlık kattı. Janetta kendi dertlerine bu kadar gömülmüş olmasaydı kendini biraz garip hissedebilirdi. Daha önce Helmsley Sarayı’nın yarısı kadar büyük bir eve adımını atmamış, geç saatte akşam yemeği yememiş ve önceki hayatında akşama özel ceket giyen bir beyefendiyle konuşmamıştı. Eğer tamamen farkında olsaydı, odanın büyüklüğü ve ihtişamı belki de onu bunaltabilirdi. Ama o an için kendi işlerine çok dalmıştı ve kendini içinde bulduğu bu yeni durumu düşünmeye vakit ayırmadı. Onu şaşırtan tek şey, Margaret ve Margaret'in hizmetkarının kıyafetine gösterdiği ilgiydi. Janetta, öğleden sonra siyah kaşmirini giyecek, küçük gümüş broşunu takacak ve kendini gayet iyi giyinmiş hissedecekti ama Margaret, Bayan Colwyn'in saçlarını taramaya tenezzül eden selvi boylu gençle biraz görüştükten sonra Janetta'nın odasına kiraz renkli ipek üzerine siyah dantelden bir elbise getirmiş ve onu giymesi için yalvarmıştı. ‘’Rahat bir şeyler giymezsen aşağıda çok sıcaklarsın’’ demişti Margaret. ‘’Salonda ateş yakıyorlar, babam odaları sıcak sever. Elbiselerim sana olmazdı, ben senden çok daha uzunum ama annem seninle aynı boyda ve belki senin daha bile zayıf olmana rağmen, emin değilim ama öyle gibi geldi, elbise sana tam oldu. Bardağa bak Janet, muhteşem görünüyorsun.’’ Janetta baktı ve biraz kızardı, kendisini muhteşem bulduğu için değil, elbise boynunu ve kollarını daha önce hiçbir elbisenin göstermediği şekilde gösterdiği için. ‘’Böyle açık mı olmalıydı?’’ dedi, belli belirsiz. ‘’Evdeyken böyle elbiseler mi giyersiniz?’’ ‘’Benimkiler biraz daha fazla’’ dedi Margaret. ‘’Ben ‘’dışarıda’’ vakit geçirmiyorum, biliyorsun. Ama sen benden büyüksün ve eskiden öğretmenlik yapıyordun, öyle zannediyorum senin ‘’dışarıda’’ daha çok zaman geçirdiğini düşünebiliriz’’ diye ekledi, küçük bir kahkahayla. ‘’Çok güzel görünüyorsun, Janetta, ne kadar güzel kolların var! Şimdi gidip giyinmeliyim, aşağı inmeye hazır olduğumda sana seslenirim.’’ Janetta, burası için fazla ihtişamlı giyinip giyinmediğinden kesinlikle şüpheliydi ama Margaret'in zarif ipek ve dantellerini ve Bayan Caroline'in zarif brokarını görünce fikrini değiştirdi. Akşam yemeği için seslenildiğinde ve ev sahibi onu zarifçe yemek salonuna götürdüğünde Bay Adair'in teklif ettiği kolu tutmak için kendini oldukça değersiz hissetti. Bay Adair'in onun sadece küçük bir mürebbiye-öğrenci olduğunu bilip bilmediğini ve kızının okuldan aniden ayrılışının nedeni olduğu için ona kızıp kızmadığını merak etti. Aslında Bay Adair onun durumunu çok iyi biliyordu ve bütün bu olanlar onu çok eğlendirmişti. Ayrıca, kızının eve geri dönmesinin mutluluğunu ona yaşattığı için Janetta'dan da hoşnut olmak gibi mantıksız bir eğilimi vardı. Kızın ince yüz hatlarına ve koyu, iri gözlerine eleştirel bir bakış atarak, ‘’Margaret onu bu kadar sevdiğine göre kızda bir şeyler olmalı’’ dedi, kendi kendine. ‘’Akşam yemeğinde onu bir dışarı çıkayım.’’ Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştı ve kendini o kadar hoş ve eğlenceli gösterdi ki Janetta utangaçlığını büyük ölçüde bıraktı ve sorunlarını unuttu. Bayan Polehampton'ın okulundaki herkesin de bildiği gibi, Janetta'nın kendine has kıvrak bir dili vardı ve çok geçmeden bunu kaybetmediğini fark etti. Yemekte Margaret'in dönüş nedeni hakkında tek bir kelime bile edilmediğini görmek onun için sürpriz oldu, kendi evlerinde olsa bütün akşam bu konu konuşulur, konu her açıdan tartışılır ve bir saat sonra muhtemelen gözyaşlarına boğulurdu. Ama burada bu konunun büyük bir önem taşımadığı net bir şekilde görülüyordu. Margaret her zamanki gibi sakin görünüyordu ve Bayan Polehampton'ın güzel sohbetlerine hiç benzemeyen konuşmalara sessizce katıldı, kasaba eğlenceleri ve kasaba kodamanları hakkında konuşmalar, komşuları hakkında dedikodular, gereksiz olmasına rağmen zararsız türden dedikodular, çünkü Bayan Caroline, masasında moda, antik porselenler, müzik ve sanat hakkında zararsız olmayan konuşmalara asla izin vermezdi. Bay Adair, müziğe tutkuyla bağlıydı ve Bayan Colwyn'in bu konuda gerçekten bir şeyler bildiğini anladığında çok sevindi. Fügler, sonatlar, konçertolar, kuartetler ve triolar hakkında konuştular. Hatta Bayan Caroline bile konuşmanın teknik kısmında kaşlarını kaldırdı. Sir Philip de arkadaşının başarısı karşısında Margaret ile tebrik edici bir gülümseme paylaştı. Kendine uygun bir ruh bulmanın mutluluğu Janetta'nın zeytin yanaklarını kıpkırmızı, kara gözlerini ışıl ışıl yapmıştı. Yemeğe ilk gittiğinde dikkat çekmemişti, tatlı esnasındaysa muhteşem bir güzelliğe dönüşmüştü. Bay Adair, onun parıltılı, geçici güzelliğini fark etti ve kendi kendine Margaret'in zevkinin kusursuz olduğunu söyledi, tam da kendisininki gibi, Margaret'a güveni tamdı. Hanımefendiler salona geri geldiklerinde, Bay Philip sadece yarı gizlenmiş bir merakla ev sahibine döndü. ‘’Bayan Caroline onu geri mi getirdi?’’ dedi, soru sormak için can atıyor, ama nasıl formüle edeceğini bilemiyordu. Bay Adair, kocaman bir kahkaha attı. ‘’Hayatımda duyduğum en tuhaf şeydi’’ dedi, neşeyle. ‘’Margaret o küçük kara gözlü kızı seviyor. Çok tatlı bir şey, öyle değil mi? Hiçbir şey istemiyor, en yakın arkadaşının onunla birlikte yürümesi, yanında oturması ve bunun gibi şeyler dışında, kızların romantik tavırlarını bilirsiniz. Okul müdiresi müdahale etti, bunun uygun değildi dedi vs ve yasakladı. Görünüşe göre Bayan Colwyn buna uyacaktı ama Margaret dişlerinin arasından sessizce ısırdı. Bayan Colwyn'e yemeğini yan masada yemesi emredildi. Margaret yemeğini de orada yemekte ısrar etti. Okulda karışıklık patlak verdi. Sonunda Bayan Polehampton bu zor durumdan kurtulmanın en iyi yolunun önce bize şikâyette bulunmak, sonra da Bayan Colwyn'i evine göndermek olduğuna karar verdi. Margaret'i evine göndermezdi, biliyorsunuz!’’ ‘’Bu Bayan Colwyn için çok zor oldu’’ dedi Bay Philip, ciddiyetle. ‘’Evet, korkunç derecede zordu. Bildiğin gibi, Margaret annesine anlattı ve Bayan Caroline geldiğinde sadece Bayan Colwyn'in değil, Margaret'in de kutularının dolu olduğunu gördü ve Margaret, eğer arkadaşı onun yüzünden gönderilirse, ki sonuç itibariyle bu onun hatasıydı, okulda bir saat bile kalmayacağını söylemişti. Bayan Polehampton ağlıyordu, kızlar isyan halindeydi, öğretmenler umutsuzluk içindeydi, onun için eşim, bu zorluktan kurtulmanın en iyi yolunun her iki kızı da tek seferde götürmek ve daha sonra Bayan Colwyn'in aile üyeleriyle durumu konuşmak olduğunu düşündü. Margaret'in ‘’kovulduğunu’’ söylemekte ısrar etmesi sadece bir şaka.’’ ‘’Bana da öyle söyledi.’’ ‘’Okul müdiresi öyle bir şey söyledi, biliyorsunuz. Caroline, kadının kendini tamamen kaybettiğini ve şov yaptığını söylüyor. Caroline kızımızı uzaklaştırdığına çok memnun oldu. Ama tabii ki ceza olarak ‘’kovulmak’’ tam anlamıyla saçma; o kendi isteğiyle gitti.’’ ‘’Biri ona ceza vermeyi hayal bile edemez’’ dedi, Bay Philip içtenlikle. ‘’Hayır, güzel bir kız, değil mi? Ve küçük arkadaşı da iyi bir kız, zavallı küçük şey.’’ ‘’Bu olay Bayan Colwyn'e ciddi bir zarar verebilir sanırım?’’ Bay Adair aceleyle, ‘’Emin olun, kaybeden o olmayacak’’ dedi. ‘’Bunu göreceğiz. Tabii ki kızımın dostluğundan ötürü hiçbir zarar görmeyecek.’’ Bay Philip bu konuda o kadar emin değildi. Margaret'in güzelliğine duyduğu yoğun hayranlığa rağmen, güzelliği, yüksek mevkii ve zenginliği olan bu kızın, kendisinden daha şanssız olan kız kardeşi için yaptığı romantik partizanlığın pek de parlak sonuçlar doğurmadığı aklına geldi. Kuşkusuz, lüks ve anlayış içinde yetişmiş olan Bayan Adair, Bayan Polehampton'ın okulundan apar topar kovulmasının zavallı mürebbiye-öğrencinin geleceğine verdiği zararın hiç farkında değildi. Margaret için okul müdiresinin söyleyeceği ya da yapacağı herhangi bir şey çok da önem arz etmiyordu. Janetta Colwyn içinse bu bir gün çok iyi ya da çok kötü şekilde sonuçlanabilirdi. Bay Philip, Bay Adair'in kolayca vaat ettiği tazminata pek inanmıyordu. Bayan Colwyn'in durumunu ve beklentilerini zihnine not etti ve kendi kendine onu unutmayacağını söyledi. Bu da Bay Philip Ashley gibi meşgul bir adam için iyi bir anlaşma demekti. O esnada salonda üç hanım arasında başka bir konuşma geçiyordu. Margaret, ocak başında dururlarken kolunu şefkatle Janetta'nın beline doladı ve annesine gülümseyerek baktı. Bayan Caroline şöminenin diğer tarafındaki koltuğuna oturdu ve iki kızı öylece seyretti. ‘’Burası Claremont Evi'nden daha iyi, değil mi Janet?’’ dedi Margaret. ‘’Gerçekten de öyle’’ diye cevap verdi, Janetta minnetle. ‘’Müzik hakkında konuşarak babamın kalbine giden yolu buldun, değil mi anne? Ve bu elbise ona çok yakışmadı mı?’’ Bayan Caroline, Janetta'nın her zaman Margaret'e has bir erdem olduğunu düşündüğü ama şimdi evde ve ailede genel bir özellik olduğunu anladığı bir sakinlikle ‘’Kolunda küçük bir değişiklik gerekiyor’’ dedi, ‘’ama Markham bunu yarın yapabilir. Akşam için bazı misafirler gelecek ve kol kısaltılınca daha iyi görünecek.’’ Bu sözler Janetta'nın kulağına biraz anlamsız gelmişti ama Margaret anlamış ve kabul etmişti. Bu, Bayan Caroline'in Janetta'dan genel olarak memnun olduğu ve onu arkadaşlarıyla tanıştırmaya itiraz etmediği anlamına geliyordu. Margaret, Janetta'nın başının üzerinden annesine küçük bir gülümseme gönderirken genç adam Bayan Caroline'e hitap etmeden önce cesaretini iki elinde topluyordu. ‘’Size çok minnettarım’’ dedi sonunda, tatlı sesinde kulağa çok hoş gelen bir minnettarlık coşkusuyla. ‘’Ama düşünüyordum da yarın eve gitmem için en uygun zaman ne zaman olur?’’ ‘’Eve mi? Beaminster'a mı?’’ dedi Margaret. ‘’Ama gitmene gerek yok canım, evine burada kalacağını söylediğin bir not yazabilirsin.’’ ‘’Evet, canım. Margaret'in senden henüz ayrılamayacağına eminim’’ dedi Bayan Caroline, sevecen bir şekilde. Janetta sesi titreyerek, ‘’Teşekkür ederim, çok naziksiniz’’ diye cevap verdi. ‘’Ama babama kalıp kalamayacağımı sormalı ve ne diyeceğini öğrenmeliyim. Bayan Polehampton ona durumu yazmış olmalı ve…’’ ‘’Ve seni onun pençelerinden kurtardığımız için çok sevinecek’’ dedi Margaret, yumuşak, muzaffer bir edayla küçük bir kahkaha atarak. ‘’Zavallı Janetta'm! Onun elinden neler çektik!’’ Bayan Caroline rahat koltuğunda arkasına yaslanmış, mum ışığı yumuşak pembe dokunuşlarıyla gümüşi gri ve beyaz brokarının üzerinde parıldarken ve fildişi yelpazesinin sapında sakince çapraz duran beyaz ellerinin üzerindeki elmaslar ışıldarken göründüğü kadar sakin hissetmiyordu. Aklından Margaret'in düşüncesizce davrandığı geçti. Bu küçük Bayan Colwyn'in hayatını kazanması gerekiyordu, onu mesleğinden alıkoymak nazik bir hareket olmazdı. Bu yüzden konuştuğunda ses tonunda alışılmışın dışında biraz daha fazla kararlılık vardı. ‘’Yarın sizi Beaminster'a götüreceğiz, sevgili Bayan Colwyn, o zaman ailenizi görebilir ve babanıza Margaret'le birkaç gün geçirip geçiremeyeceğinizi sorabilirsiniz. Ben Bay Colwyn'in bizi reddedeceğini düşünmüyorum.’’ dedi nazikçe. ‘’O adamların ne zaman geleceğini merak ediyorum, Margaret. Piyanoyu aç da biraz müzik dinleyelim. Şarkı söylüyorsun, değil mi?’’ ‘’Evet, biraz’’ dedi Janetta. ‘’Biraz!’’ diye haykırdı Margaret, küçümseyerek. ‘’Çok güzel bir sesi var, anne. Gel ve hemen şarkı söyle, Janetta canım ve annemi büyüle.’’ Bayan Caroline gülümsedi. O güne kadar pek çok şarkıcı dinlemişti ve büyülenmeyi beklemiyordu. Küçük bir mürebbiye-öğrenci, yatılı bir okulda öğretmen yardımcısı! Sevgili Margaret'in coşkusu onu kesinlikle alıp götürmüştü. Ama Janetta şarkı söylediğinde Bayan Caroline oldukça şaşırmıştı. Kızın son derece tatlı ve zengin bir kontralto sesi vardı ve bu ses iyi eğitilmişti. Ayrıca, bu kadar genç bir kızda alışılmadık bir duygu ve tutkuyla şarkı söylüyordu. Sanki gizli bir güç, gizli bir özellik, kendini ifade etmenin başka bir yolunu bulamadığı için şarkı söylerken ortaya çıkıyordu. Ne Bayan Caroline ne de Margaret, Janetta'nın sesinin kendilerini neden bu kadar etkilediğini anlayabildi. Müzik devam ederken ev sahibiyle birlikte içeri giren Bay Philip de müziği dinledi ve nedenini bilmediği birşeyden etkilendi. Bazı açılardan havai ve mankafalı olsa da müzik bilgisi ve dünya deneyimi sayesinde Janetta'nın şarkı söylemesinin göze çarpan özelliklerine doğrudan parmak basmasını sağlayan tek kişi Bay Adair'di. ‘’Sorun tamamen sesi değil, biliyorsun’’ dedi daha sonra Philip Ashley'e, bir güven anında, ‘’Sorun ruhu. Bir kız için iyi olandan daha fazla ruha sahip. Şarkı söylemesini güzel hale getiriyor, biliyorsun, insanın gözlerini dolduruyor, tüm bu tarz şeyler, şerefim üzerine minnettarım ki Margaret'in onun gibi bir sesi yok! Bu tür kadınlar ya erdem kahramanı olurlar ya da şeytana giderler. Onlar her zaman aşırı uçlardadır.’’ ‘’O halde Bayan Colwyn'in kariyerini izlerken heyecan yaşayacağımıza inanabiliriz.’’dedi Sir Philip, kuru bir sesle. Janetta'dan sonra Margaret da şarkı söyledi. Tatlı bir mezzo-soprano sesi vardı, çok güçlü ya da geniş oktavlı değildi ama mükemmel bir şekilde eğitilmişti ve kulağa çok hoş geliyordu. Bay Philip, kendi evinde yorgun bir adamın sinirlerini yatıştıracak türden bir ses olduğunu düşündü. Oysa Janetta'nın şarkısında yatıştırmak yerine rahatsız eden ve heyecanlandıran coşkulu bir şeyler vardı. Ama Margaret ondan hayranlık beklediğinde hayranlık duymaya hazırdı. Birlikte bir kanepede oturuyorlardı ve şarkılarından birini yeni bitirmiş olan Janetta, Bay Adair’le konuşuyordu. Bayan Caroline bir eleştiri yazısı yazmıştı. ‘’Bayan Colwyn'in sesi çok güzel değil mi?’’ Margaret sordu, parıldayan gözlerle. ‘’Çok tatlı.’’ ‘’Sizce de çok güzel görünmüyor mu?’’, Margaret arkadaşına hayranlık duymak için fırsat kolluyordu. ‘’Çok güzel bir kız. Birbirinizi çok mu seviyorsunuz?’’ ‘’Oh, evet, sadık. Başardığım için çok mutluyum!’’ dedi kız, derin bir iç çekerek. ‘’Onu okuldan uzaklaştırmayı mı?’’ ‘’Evet.’’ ‘’Bunun, onun iyiliği için olduğunu mu düşünüyorsun?’’ Margaret güzel gözlerini açtı. ‘’Onun iyiliği için mi? O rahatsız okulda kalıp müzik dersleri vermek ve Bayan Polehampton'ın aşağılamalarına katlanmak yerine buraya gelmek için mi?’’ Bu değişikliğin Janetta için yararlı olmaktan başka bir şey olabileceği belli ki aklına gelmemişti. ‘’Kuşkusuz, bu onun için çok güzel’’dedi Bay Philip onaylamamasına rağmen gülümseyerek. ‘’Ben sadece bunun, muhtemelen ileride onu bekleyen sıkı çalışma hayatı için iyi bir hazırlık olup olmadığını merak ettim.’’ Margaret'in renkten renge girdiğini gördü ve önerisinden rahatsız olup olmayacağını merak etti. Bir anlığına durduktan sonra cevap verdi, ciddi ama oldukça kibar bir şekilde: ‘’Daha önce hiç bu şekilde düşünmemiştim. Onu burada tutmak istiyorum, böylece hiç çok çalışmak zorunda kalmaz.’’ ‘’Buna razı olur mu?’’ ‘’Neden olmasın?’’ dedi, Margaret. Bay Philip gülümsedi ve başka bir şey söylemedi. Kendi kendine, Margaret'in kendi hayatından farklı hayat koşullarında yaşayanlar hakkında ne kadar az fikre sahip olduğunu görmek ilginç, dedi. Janetta'nın cesur ama hassas küçük yüzü, sert kaşları, dudakları ve parlayan gözleri Margaret Adair'in beklediği gibi zengin bir ailenin oyuncağı ya da eklentisi olmasına asla izin vermeyecek bir kararlılık ve özgünlüğün ayak sesleri gibiydi. Ama sözleri bir etki yaratmıştı. Gece, Bayan Caroline ve kızı her zaman Margaret'in kullanımına tahsis edilmiş olan sevimli küçük odada dururken, aklına gelen her şeyi açıkça söylemek gibi bilinçsiz bir alışkanlıkla Bay Philip'in sözlerinden bahsetti. ‘’Çok garipti’’ dedi. Bay Philip, Janetta'nın burada kalmasının onun için kötü olacağını düşünüyor gibiydi, anne. Neden onun için kötü olsun ki anneciğim?’’ ‘’Bizimle bir iki gün geçirmesinin onun için kötü olacağını hiç zannetmiyorum, tatlım’’ dedi Bayan Caroline, konuşurken Margaret'in yüzünü dikkatle izleyerek. ‘’Ama belki de evine gitse daha da iyi olur. Biliyorsun yarın evine dönmek istiyor ve onu görevlerinden ya da kendi yaşam alanından uzak tutamayız.’’ ‘’Hayır’’ diye cevap verdi Margaret, ‘’Görevleri onu her zaman evde tutmayacak, biliyorsun, anneciğim.’’ Bayan Caroline belirsizce ama Margaret'in alışık olduğu okşayıcı bir tonla ‘’Sanırım öyle değil, birtanem’’ dedi. ‘’Şimdi yatağına git tatlım, yarın hepsini konuşuruz.’’ Bu sırada Janetta kendisine tahsis edilen odanın lüksüne hayret ediyor ve geçen gün yaşananları düşünüyordu. Margaret'in iyi geceler dilemek için kapıyı tıklatarak geldiğini haber verdiğinde Janetta uzun aynalı camın önünde durmuş ve aynanın iki yanına yerleştirilmiş gümüş apliklerin içindeki gül renkli mumların ışığında kendini inceliyordu. Sabahlığı giymişti ve uzun, gür saçları kıvırcık bir kütle halinde omzuna dökülüyordu. ‘’Ah, Bayan Gurur!’’ diye bağırdı Margaret, her zamankinden daha neşeli bir ses tonuyla, ‘’Güzel saçlarınızı mı hayranlıkla izliyorsunuz yoksa?’’ ‘’Düşünüyordum da’’ dedi Janetta, konuşmasını karakterize eden bir derinlikle, ‘’şimdi seni anlıyorum, şimdi diğer kızlardan neden bu kadar farklı olduğunu biliyorum, bu kadar tatlı, bu kadar sakin ve güzel! Hayatın boyunca bu güzel yerde yaşadın! Burası benim için bir peri sarayı, bir rüya evi ve sen de buranın kraliçesisin Margaret, bir rüya prensesi!’’ Margaret kollarını arkadaşının boynuna dolayarak, ‘’Umarım bir gün hüküm sürecek rüyalardan daha fazlasına sahip olurum’’ dedi. ‘’Ve kraliçe olduğum her ne olursa olsun, krallığımı paylaşmalısın Janet. Seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun, her zaman benimle kalmanı ve arkadaşım olmanı, ne kadar istediğimi de.’’ ‘’Hayatımın son gününe kadar hep senin arkadaşın olacağım!’’ dedi Janetta, coşkuyla. İkisi uzun aynadan yansıyan çok tatlı bir resim oluşturuyordu. Uzun boylu, açık tenli Margaret hala yumuşak, beyaz ipek elbisesi içinde kolunu kıvırcık saçları pembe pamuklu sabahlığının yarısını örten, kahverengi yüzü arkadaşınınkine sevgiyle dönük olan esmer kızın küçük bedenine dolamıştı. ‘’Eminim ki benimle kalmak senin için çok iyi olacak’’ dedi Margaret, aklından geçen ve dile getirilmeyen bir itirazı yanıtlayarak. ‘’Benim için iyi mi? Bu harika, çok güzel!’’ diye bağırdı Janetta heyecanla. ‘’Hayatımda hiç bu kadar güzel bir şeye sahip olmadım. Margaret’ciğim, o kadar iyi ve naziksin ki. Keşke karşılığında benim de senin için yapabileceğim bir şey olsaydı! Belki bir gün böyle bir fırsatım olur ve eğer olursa, o zaman arkadaşıma sadık olup olmadığımı görürsün!’’ Margaret, Janetta'nın Helmsley Sarayı'nda alışılagelmiş ifade tarzlarından neredeyse eğlenceli denebilecek kadar farklı olan coşkusuna hafifçe gülümseyerek onu öptü. BÖLÜM 4 YOLDA Bayan Polehampton, Janetta'nın okuldan alınmasına karar verdiğinde elbette Bay ve Bayan Colwyn'e yazmıştı. Margaret'in Janetta giderse kendisinin de gideceğini söylediği o olaylı günden önce iki ya da üç mektuplaşma gerçekleşmişti. Bayan Polehampton, bir skandal yaratmak istemediğinden ve Bayan Adair'in Janetta'yı açıkça tercih etmesinden rahatsız olduğundan, Bayan Colwyn'in ‘’hava değişimi için’’ gideceği ve bir sonraki dönemin başında bir akrabası tarafından Worthing'de açılan bir okula nakledileceği küçük, temiz bir plan yapmıştı. Bu planlar, Bayan Colwyn'in üvey kızına yazdığı ve Janetta'nın Margaret'tan saklayamadığı aptal ve kötü niyetli bir mektupla bozulmuştu. Bu mektup Janetta'ya arkadaşlarına bu kadar sorun çıkardığı için sitemlerle doluydu. ‘’Çünkü elbette’’ diye yazıyordu Bayan Colwyn, ‘’Bayan Polehampton'ın sağlığına endişe ettiği için seni uzaklaştırmak istemesi tam bir uydurma ve eğer Bayan Adair seni yanına almasaydı, seni yanında tutmaktan çok memnun olurdu. Ama Bayan Adair'in sosyoekonomik durumunu bildiği için onunla arkadaş olmanızın uygunsuz olduğunu düşünüyor ve bu yüzden seni göndermek istiyor.’’ Bu aslında doğruydu, ama Janetta gençliğin verdiği özgüvenle, o mektup olmasaydı bunu asla fark edemeyecekti. Margaret'le birlikte bu mektup üzerine kafa yordular çünkü Margaret, Janetta'nın ağladığını görünce neredeyse mektubu elinden zorla almıştı. Bayan Adair ise, sosyal üstünlük iddiasını kanıtlamış oldu. Doğruca Bayan Polehampton'a gitti ve Janetta'nın kalmasını istediğini söyledi. Okul müdiresi, kararını değiştirmeyi reddettiğinde, sakince o zaman kendisinin de eve gitmesi gerektiğini söyledi. Bayan Polehampton inatçı bir kadındı ve bu durumu kabul etmedi. Bayan Caroline durumu öğrenince Margaret'i açıkça savaş ilan edilen bu okulda bırakmanın imkânsız olduğunu hemen anladı. Bu nedenle her iki kızı da yanında götürdü ve Janetta'yı ertesi sabah kendi evine göndermeye karar verdi. Kahvaltıda Janetta'ya, ‘’Öğle yemeğine kadar buradasın canım, ben seni saat üçte Beaminster'a bırakacağım.’’ dedi. ‘’Aileni görmek için sabırsızlandığına eminim.’’ Janetta cevap vermekte zorlanıyormuş gibi baktı ama Margaret her zamanki gibi doğru zamanda araya girerek bir açıklama yaptı. ‘’Bu sabah düetlerimiz üzerine çalışacağız, tabii Janetta da isterse, ayrıca bahçede yürüyüş de yapabiliriz. Faytona da binebilir miyiz, anneciğim?’’ Bayan Caroline sakince ‘’Victoria sanırım, canım’’ dedi. ‘’Baban bu öğleden sonra onunla gezintiye çıkmanı istiyor, böylece ben de arabamda Bayan Colwyn'in eşliğinden memnuniyet duyarım.’’ Margaret kabul etti ama Janetta aniden, güçlü bir kadınsı sezgiyle, Bayan Caroline'in kendisiyle yalnız gitmek istemesinin bir nedeni olduğunu ve bahsettiği planı bilerek yaptığını fark etti. Ancak bunda Janetta'nın canını sıkacak bir şey yoktu çünkü Bayan Caroline ona karşı hep çok nazik ve düşünceli davranmıştı ve o da masumca, nezaketle davranan her kişinin samimiyetine ve içtenliğine inanmaya meyilliydi. Böylece Margaret'le şarkı söyleyerek, Margaret ve Bay Philip gül toplarken Bay Adair'le bahçede dolaşarak ve etrafını saran huzur, incelik ve refahın tüm tatlı etkilerinin tadını çıkararak hoş bir sabah geçirdi. Margaret öğleden sonra onu aceleyle öperek ve akşam yemeğinde tekrar görüşeceklerine dair güvence vererek yanından ayrıldı. Janetta ona o zamana kadar Saray'dan ayrılmış olacağını hatırlatmaya çalıştı ama Margaret duymadı ya da duymak istemedi. Arkadaşı gözden kaybolurken kızın gözleri yaşardı. ‘’Boş ver canım’’ dedi onu gözlemleyen Bayan Caroline, ‘’Margaret hangi saatte gideceğini unuttu ve ben de ona hatırlatmak istemedim. Bu onun keyfini kaçırır. Başka bir gün, evdeki arkadaşlarını gördükten sonra bize gelmeni organize ederiz.’’ ‘’Teşekkür ederim’’ dedi Janetta. ‘’Gideceğimi hatırlamıyor gibiydi, veda etmek isterdim.’’ ‘’Kesinlikle. Seni bu öğleden sonra geri getireceğimi sanıyor. Yolda bu konuyu konuşuruz canım. Şimdi şapkanı tak istersen. Araba on dakika içinde burada olacak.’’ Janetta biraz şaşkın bir ruh haliyle ayrılmaya hazırlandı. Bayan Caroline'in ne demek istediğini tam olarak anlamamıştı. Hatta içinde on dokuz ya da yirmi güzel saat geçirdiği ihtişamlı eve son bir kez bakarken biraz gergin hissediyordu. İlk konuşan Bayan Caroline oldu. ‘’Bu gece şarkı söylemenizi özleyeceğiz’’ dedi, sevecen bir şekilde. ‘’Bay Adair daha fazla düet yapmanız

Years of experience: 1. Registered at ProZ.com: Dec 2025.

N/A

Adobe Acrobat, memoQ, Microsoft Excel, Microsoft Word, Powerpoint, Smartcat

I can / am willing to use AI

English (PDF)

Bio

Technical & IT-focused freelance translator and localization specialist with a background in industrial engineering and international sourcing. I help global companies translate and localize software, technical documentation, and corporate content with a strong focus on accuracy, terminology consistency, and real-world industry usage. Industry background: I spent 4 years as a Senior Sourcing Analyst at a US-based company, working daily with technical, supply chain, and procurement-related content in English, French, Spanish, and Italian , collaborating with European clients and suppliers across France, Italy, Spain, Switzerland, the UK, and Ireland. Freelance & localization experience: I have 1+ year of freelance translation experience and hands-on exposure to AI-assisted localization workflows , including software and digital product localization. I specialize in IT, technical documentation, and business-oriented content , delivering clear, reliable translations aligned with professional and corporate standards. Working languages: EN↔TR | FR↔TR | EN↔FR | EN↔ES | EN↔IT | FR↔ES | TR↔ES | TR↔IT French: 18+ years of language experience (academic & professional use) English: 26+ years of language experience (academic & professional use) Spanish: 6+ years of language experience (professional use) Italian: 12+ years of language experience (professional use) Turkish: Native Professional working proficiency in EN, FR, ES, TR and IT CAT Tools: memoQ (professional use) SmartCAT (professional use) Trados Studio (currently onboarding)

Keywords: Translation, Localization, Proofreading, Editing, Transcreation, Transcription, Subtitling, AI Voice-over, Voice-over Localization, Linguistic QA (LQA). See more.Translation, Localization, Proofreading, Editing, Transcreation, Transcription, Subtitling, AI Voice-over, Voice-over Localization, Linguistic QA (LQA), Technical Translation, Engineering, Software & IT, Digital Products, SaaS, Business & Corporate Content, Supply Chain, Sourcing, Sales, E-commerce, Marketing, Social Media, Journalism, Games, Tourism & Travel, English, French, Spanish, Italian, Turkish, Multilingual, AI Localization, AI Voice-over Generation, Voice-over Synchronization, Data Annotation, AI Training, Post-editing, QA, CAT Tools, Terminology Management, Style Guides. See less.

Profile last updated
Aug 19

More translators and interpreters: French to Turkish - English to Turkish - Spanish to Turkish More language pairs

Your current localization setting

Select a language

You have native languages that can be verified

Your current localization setting

Select a language